Λυπάμαι

Λυπάμαι…

Κάθομαι στο γραφείο μου και βλέπω τον σκοτεινιασμένο, από το συννεφιασμένο ουρανό, δρόμο. Ταυτόχρονα, συνειδητοποιώ πως είναι συννεφιασμένο και το μέσα μου. Έχει σκοτεινιάσει και η ψυχή μου. Γιατί όμως; Εμένα μ’ αρέσει και η χειμωνιάτικη συννεφιά. Τι είναι αυτό που με ενοχλεί; Τελικά, αρχίζουν οι σκέψεις μου και παίρνουν μορφή. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν. Τώρα…