Αυτές οι γιορτινές μέρες του Πάσχα, είναι ίσως οι πιο όμορφες, μια που γιορτάζει η φύση και η καρδιά του ανθρώπου μαζί. Και τα δύο, φύση και καρδιά, αναζητούν να τινάξουν από πάνω τους το βάρος του χειμώνα και να βγουν στο φως. Η φύση ν’ ανθίσει, η καρδιά να αναστηθεί. Όλο αυτό το θαύμα της ανάστασης, γήινο και πνευματικό, έχει ένα μοναδικό συστατικό που μπορεί να το ενεργοποιήσει: την αγάπη! Ίσως, σπαταλήσαμε μέρος του εαυτού μας σε ένα σωρό φανταχτερά γύρω μας αφήνοντας πιο πίσω εκείνα, πιθανώς τα μόνα, που έχουν τη δύναμη να κάνουν την καρδιά και τη ζωή μας ευτυχισμένη: την αγάπη, το γέλιο και την ανθρώπινη επαφή. Πολύ ωραία, οι εμπειρίες κάνουν πλούσια τη ζωή του ανθρώπου! Ένα μόνο, πιστεύω, χρειάζεται να κρατήσουμε μέσα μας και να μην αφήσουμε ποτέ να ξεχαστεί: πως, αν η καρδιά έχει αγάπη, τα θαύματα είναι θέμα χρόνου μόνο για να εμφανιστούν στη ζωή αυτής της καρδιάς! Εύχομαι, η κάθε μία από αυτές τις γιορτινές μέρες, να σταλάζει στην καρδιά του κάθε ένα από εμάς και όλων μαζί, αυτό το μοναδικό, πολύτιμο, ενεργό συστατικό της αγάπης. Ένα μεγάλο, τεράστιο ευχαριστώ με αληθινή ευγνωμοσύνη για όλους εσάς που με τον ιδιαίτερο και μοναδικό δικό του ο καθένας τρόπο, σταλάξατε τόσες πολλές σταλαγματιές αγάπης στην καρδιά μου… Ευχαριστώ! Ευχαριστώ για αυτό το πολύτιμο μοίρασμα της αγωνίας, της δύναμης, της αγκαλιάς, των θέλω, της αδυναμίας μας, κάθε τι που μας κάνει υπέροχα ανθρώπινους, μέσα σ’ αυτή την κοινή μας πορεία της γνώσης και των θαυμάτων… Ευχαριστώ! Εύχομαι από την καρδιά μου, σ’ όλους εσάς παλιούς και καινούργιους Φίλους κι αγαπημένους, ν’ αναστηθούν όλες οι ομορφιές που αναζητάτε μέσα σας, έξω σας, γύρω σας, παντού! Κι έτσι, σαν παιχνίδι, ας κάνουμε όλοι χώρο στην καρδιά μας για να μπει η άνοιξη. Κι έτσι, σαν παιχνίδι, καθώς θα μπαίνει η άνοιξη σ’ αυτό το ιερό μέρος της καρδιάς ας δούμε να ξυπνάν από το λήθαργο όνειρα καιρό εκεί αφημένα… Καλή λαμπερή γιορτινή Ανάσταση σε όλους μας! Με όλη μου την αγάπη, Βένα Καλογήρου    

Χωρίς να είμαι θεολόγος, χωρίς να έχω την πρόθεση να θίξω το θρησκευτικό πιστεύω κανενός και με απόλυτο σεβασμό σε όλους, θα ήθελα να προσθέσω την προσωπική μου άποψη στο ερώτημα ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ. Δεν πιστεύω ότι είναι απλά μια υπέροχη ευκαιρία για γιορτές, πανηγύρια, ξεκούραση, σύσφιξη των σχέσεων, επίσκεψη στο χωριό και οτιδήποτε σχετικό. Δεν πιστεύω ότι είναι απλά ένα μήνυμα, ένας συμβολισμός, για την Ανάσταση που θα συμβεί και στον άνθρωπο επειδή συνέβη στον Ιησού. Βεβαίως και υπάρχει αυτό το μήνυμα (έστω και σαν καθήκον ή ελπίδα) αλλά δεν γιορτάζεται 2000 χρόνια το Πάσχα μόνο και μόνο για αυτό το μήνυμα. Στην προσπάθειά μου να απαντήσω στο ερώτημα, τι είναι αυτό που κάνει τόσους πολλούς ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο να γιορτάζουν το Πάσχα, έκανα στον εαυτό μου κάποιες ερωτήσεις. Ποιο ήταν το έργο που χαρακτήρισε τη ζωή του Χριστού; Μα αυτή η απάντηση είναι απλή. Η διδασκαλία της αγάπης. Ποιας αγάπης; Αυτής που στηρίζεται στην ιδιοκτησιακή νοοτροπία; Δηλαδή, το παιδί ΜΟΥ, η γυναίκα ΜΟΥ, οι γονείς ΜΟΥ, η δουλειά ΜΟΥ και οτιδήποτε ΜΟΥ; Ή μήπως μιας άλλης αγάπης που έχει να κάνει με ολόκληρη τη φύση, τα ζώα, τον άνθρωπο; Και πώς να υπάρξει μια τέτοια αγάπη εάν δεν ξέρεις τι είναι αγάπη; Εάν δεν την έχεις νιώσει να καίει, να δροσίζει, να εμπνέει, να φωτίζει, να στηρίζει και να οδηγεί τον ίδιο σου τον εαυτό; Εάν δεν έχεις βιώσει ότι η αγάπη είναι, ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ, δόσιμο; Εάν δεν έχεις καταλάβει ότι είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να αγαπήσεις αληθινά εάν δεν έχεις αγαπήσει πρώτα τον εαυτό σου; Και τι συμβαίνει όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου; Όταν αρχίσεις ειλικρινά να αγαπάς τον εαυτό σου, τότε αρχίζεις και κάνεις διαφορετικές επιλογές από αυτές που έκανες μέχρι σήμερα. Αρχίζουν να έχουν σημασία για σένα πράξεις και συμπεριφορές που δεν τις έκανες στο παρελθόν. Για παράδειγμα, προτιμάς να βοηθήσεις το γείτονα που υποφέρει και να περάσετε μαζί το Πάσχα από το να πας εκδρομή. Γιατί το κάνεις; Γιατί πια είναι πιο σημαντική για σένα η χαρά, η ομορφιά και η αγάπη που θα νιώσεις βλέποντας το χαμόγελο του άλλου από όλα εκείνα που θα ένιωθες στην εκδρομή… Όταν αυτή η πορεία συνεχιστεί κι επειδή Ο,ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ, αρχίζεις να ζεις μια καινούρια ζωή που έχει όλο και περισσότερη αγάπη και ομορφιά. Προσωπικά πιστεύω ότι το ΑΠΟΛΥΤΟ δόσιμο του Χριστού, το δόσιμο της ίδιας του της ζωής, ήταν το μεγαλύτερο μάθημα του Δασκάλου σε όλους μας. Μας έμαθε με το θάνατο και την Ανάστασή Του πως όταν αγαπάς ξέρεις να δίνεις, υπηρετείς αξίες και ιδανικά τα οποία δίνουν όχι μόνο σε αυτούς που είναι κοντά σου, αλλά σε όλους και σε όλα, και τότε – ω του θαύματος – κυριολεκτικά ανασταίνεσαι γιατί βιώνεις την αληθινή αγάπη. Η αγάπη είναι ζωή, συντροφικότητα, ομορφιά, αφθονία, ευτυχία, δεν είναι πόνος, μιζέρια, φόβος, έλλειψη και μοναξιά. Ο άνθρωπος γεννιέται με την αγάπη μέσα του, όσο κι αν την έχουμε καταπιέσει από φόβο, όσο κι αν φαίνεται ότι την έχουμε ξεχάσει, αυτή υπάρχει μέσα μας. Αυτό είναι το Πάσχα για μένα. Είναι η υπενθύμιση της ύπαρξης της αγάπης και η αναγκαιότητά της να εκφραστεί. Αυτή η περιρρέουσα ενέργεια της αγάπης τις ημέρες του Πάσχα μας κάνει να το γιορτάζουμε και οι πιστοί και όσοι δεν πιστεύουν. Τελειώνοντας, σας παρακαλώ, να δοκιμάσετε να περάσετε το φετινό Πάσχα, ΔΙΝΟΝΤΑΣ όσο περισσότερη αγάπη μπορείτε ΣΕ ΟΛΟΥΣ όσοι θα βρεθούν στο δρόμο σας και ίσως συμβούν θαύματα. Που ξέρεις, μπορεί να έχω δίκαιο… Με αγάπη και ευγνωμοσύνη για την ομορφιά που μου έχετε χαρίσει, σας εύχομαι, ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΣΑΣ… Αντώνης Καλογήρου    

Μετά από τις υπέροχες στιγμές που βίωσα στο τέλος του προχθεσινού σεμιναρίου, μετά από όλα αυτά τα συγκλονιστικά συναισθήματα, μετά από όλη αυτή την ομορφιά που εκφράζανε, πάνω από ογδόντα άτομα, ο ένας στον άλλον, πώς είναι δυνατόν να ζούμε αυτό που ζει όλη η χώρα μας; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τόση βλακεία, τόση χυδαιότητα, τόση ψευτιά, τόσος ωχαδελφισμός και τόσος διχασμός; Κι εμείς; Εμείς, με όλη αυτή την ομορφιά που βγάζουμε όταν βρεθούμε σε κάποιο Α περιβάλλον πώς μεταμορφωνόμαστε σε αρπακτικά όταν βρεθούμε σε κάποιο Β περιβάλλον; Όλη αυτή η ομορφιά, η αγάπη και το μεγαλείο που έχουμε μέσα μας, πού πάει; Πιστεύω ότι υπεύθυνος γι’ αυτή μας τη μεταμόρφωση είναι ΜΟΝΟ ο φόβος. Ο φόβος μήπως χάσω αυτά που έχω (τη σχέση, τη δουλειά, τους φίλους, την καλοπέραση, τα χρήματα κλπ.). Ένας φόβος που με ακινητοποιεί, που με κάνει να ξεχνάω αυτό που στ’ αλήθεια είμαι και με μετατρέπει σ’ ένα επιθετικό και αρπακτικό αλλά ταυτόχρονα φοβισμένο ανθρωπάκι. Όλο αυτό συμβαίνει γιατί με έχουνε πείσει ότι η αξία μου εξαρτάται από αυτά που έχω και όχι από αυτό που στ’ αλήθεια είμαι… Ότι αξίζω την αγάπη και την αποδοχή όταν έχω καλύτερο σπίτι από σένα, καλύτερο αυτοκίνητο, ρούχα, διακοπές, σύντροφο, σώμα κλπ. Και ενώ όλοι λένε πίσω από την πλάτη μου “τι στριμμένος είναι;”, εγώ πάω και κάνω botox ή αγοράζω καινούριο αυτοκίνητο για να πείσω ότι είμαι όμορφος και σημαντικός άρα, αξίζω την αγάπη τους!!! Όλοι αυτοί οι απαράδεκτοι πολιτικοί που καθορίζουν την τύχη της πατρίδας μας, είναι άραγε τόσο ηλίθιοι ή τόσο πουλημένοι; Δεν το πιστεύω. Είναι απλά, φοβισμένα ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ που τους οδηγεί ο φόβος ότι θα χάσουνε όλα αυτά που έχουν (τη θέση, τα προνόμια, τον εύκολο κλεφτοπλουτισμό, την εξουσία και την πλαστή σημαντικότητα). Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι η χώρα μας (ειδικά σε στιγμές δύσκολες) έχει ανάγκη από ΗΓΕΤΕΣ σε κάθε κόμμα ή κίνηση; Μπορεί να είναι ηγέτης ένας φοβισμένος; Ένας άνθρωπος που τον οδηγεί ο φόβος ότι μπορεί να χάσει τη σημερινή ή την προσδοκώμενη καρέκλα του και μετράει καθετί που κάνει υπολογίζοντας τις προσωπικές συνέπειες και όχι το μέλλον της χώρας του; Τελειώνοντας προς το παρόν τις απορίες μου, ένα έχω να πω στους φίλους μου: ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ (ΟΛΟΥΣ)!!! Αντώνης Καλογήρου