Ήταν ένα ιδιαίτερο διήμερο σεμινάριο. Μετά από πολλά χρόνια ένα από τα κορυφαία και πρωτοποριακά σεμινάρια του ΑποφασίΖΩ, το «Όχι πια Καλό Παιδί» πραγματοποιήθηκε για τελευταία φορά με την τωρινή του μορφή. Και ήσασταν μαζί μας σε αυτόν τον αποχαιρετισμό περισσότεροι από 300 ανθρώποι διά ζώσης και με live streaming. Θέλει θάρρος και τόλμη να παραδεχθεί κάποιος στον εαυτό του ότι ίσως, ως “καλό παιδί” που έχει μάθει να είναι, να έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό του και τη ζωή του. Θέλει ακόμη περισσότερο θάρρος να πάει 2 μέρες σε ένα σεμινάριο για να ανακαλύψει τι είναι αυτός “ο ρόλος του καλού παιδιού”, αν τον παίζει και τι καταστροφικές συνέπειες μπορεί να έχει στις σχέσεις του, στο επάγγελμά του, στην οικογένειά του και σε ολόκληρη τη ζωή του. Όσοι πήραν αυτή την απόφαση ανακάλυψαν από την πρώτη στιγμή τι είναι αυτός ο περίφημος ρόλος του «καλού παιδιού» και γιατί καταλήγουμε να αφήνουμε πίσω τις δικές μας ανάγκες, τα όνειρά μας, τους στόχους μας προκειμένου να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες όλων των άλλων. Ένα σεμινάριο ανατρεπτικό, που ξεκινάει τελείως ανάποδα από ό,τι έχουμε συνηθίσει, για να οδηγήσει σε ένα βαθύ μονοπάτι ανακάλυψης εκείνων των στοιχείων του εαυτού που έχουμε καλά κρυμμένα. Να αποκαλύψει αυτό το ρόλο του “Καλού Παιδιού”, που είναι βαθιά ριζωμένος μέσα μας και μας ξεγελάει καθημερινά. Οι ερωτήσεις και οι αντιρρήσεις σας και αυτή τη φόρα οδήγησαν το εξαιρετικό αυτό σεμινάριο σε ένα άλλο επίπεδο και όσοι παρευρέθησαν βίωσαν μία πρωτόγνωρη εμπειρία. Το κλείσιμο του σεμιναρίου απλά μαγικό. Είναι εκείνες οι στιγμές που αφήνουμε το “εγώ” στην άκρη και αφηνόμαστε να βιώσουμε το “εμείς” με έναν τρόπο διαφορετικό. Το δόσιμο χωρίς κανένα αντάλλαγμα, η αγάπη χωρίς όρους, η αγκαλιά από τα βάθη της καρδιάς. Σας ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας! Η ομάδα του ΑποφασίΖΩ

Με πρωτοβουλία του Αποφασίζω και του Συλλόγου “Τρόπος Ζωής”, στα πλαίσια εθελοντικής δράσης, πραγματοποιήθηκε πριν μερικές μέρες, μια πράξη Αγάπης στο σύλλογο «Η Αγκαλιά». Μαζί, συλλέξαμε και προσφέραμε, ρούχα, κουβέρτες, οικιακά είδη και άλλα είδη ανάγκης. Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή, τις προμήθειες, την ενθάρρυνση και την εμπιστοσύνη. Ευχαριστούμε που είμαστε μαζί σε αυτό το ταξίδι αλληλεγγύης, να είστε όλοι καλά! Όποιος θέλει να βοηθήσει στο έργο μας, θα μας βρείτε Πανόρμου 70-72, γραφεία ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ και στο τηλέφωνο 21 0645 9500. Συνεχίζουμε!Μαζί είμαστε δυνατοί!   Συνεχίζουμε! Μαζί!

Στα σεμινάρια μας στο ΑποφασίΖΩ πολύ συχνά έρχονται ανήλικα παιδιά, είτε στην εφηβεία είτε μικρότερα. Ακόμα και σε ηλικίες των 5-6 ετών. Η ευθύνη που έχουμε όταν είμαστε στο βήμα και κάνουμε σεμινάρια προσωπικής ανάπτυξης είναι τεράστια. Γιατί έχουμε να κάνουμε με τις ψυχές των ανθρώπων. Όταν όμως έχουμε μπροστά μικρά παιδιά η ευθύνη είναι πολλαπλάσια. Και εκεί χρειάζεται να γονατίσεις ταπεινά μπροστά τους, να πας στο δικό τους ύψος και να μοιραστείς με όλη σου την αγάπη τις πολύτιμες γνώσεις.   Έχοντας εμπιστοσύνη ότι μπορούν να καταλάβουν τα πάντα. Αυτό φαίνεται εξάλλου από τις μοναδικές ερωτήσεις που κάνουν. Που είναι τόσο απλές αλλά και τόσο βαθιές και προκλητικές.   Τα παιδιά μπορούν να αλλάξουν το μέλλον μόνο αν οι ενήλικες κάνουν κάτι τώρα.   Και πόσοι ενήλικες στο παρόν έχουν την παιδεία ή είχαν τα κατάλληλα ερεθίσματα σαν παιδιά, ώστε να είναι ικανοί να διαμορφώσουν τους ενήλικες του αύριο; Αφού τα παιδιά μιμούνται τους ενήλικες του περιβάλλοντος τους, οφείλουν οι δεύτεροι να είναι πρότυπα προς μίμηση. Και όχι μόνο στα δικά τους παιδιά…   Αν υπάρχει κάποια αυταπόδεικτη αλήθεια για τον κόσμο και τη ζωή, κάτι που κρύβεται πίσω από όλα τα πράγματα που ξέρουμε, μία αλήθεια φυσική και αναμφισβήτητη, τότε αυτή την αλήθεια την ξέρουν τα μικρά παιδιά.   Αυτά είναι που βλέπουν τον κόσμο χωρίς προηγούμενες ερμηνείες και εντυπώσεις, χωρίς παρεξηγήσεις και αυταπάτες, τον βλέπουν όπως στ’ αλήθεια είναι: μυστηριώδης και υπέροχος και θαυμαστός, γεμάτος θαύματα, περιπέτεια και έκσταση!   Ο κόσμος είναι ένα μέρος θαυμάτων και μυστηρίων όταν είσαι παιδί. Και δεν αλλάζει όταν μεγαλώνεις. Εσύ είσαι που αλλάζεις. Η αγνή αλήθεια παραμένει, εσύ είσαι που την έχασες. Αυτό που δεν υπήρχε μέσα μας είναι η έννοια της σπουδαιότητας, η σημασία. Όλα τα πράγματα ήταν σπουδαία και σημαντικά μέχρι και τα πιο ευτελή, τα πιο ασήμαντα, τα πιο αδιάφορα για τους μεγάλους, τα πιο δεδομένα. Και η εξερεύνηση ήταν η μόνη σημαντική υπόθεση, το ίδιο και το παιχνίδι, η χαρά, η αγάπη!   Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι τα παιδιά διαθέτουν αχαλίνωτη φαντασία, αυθόρμητη εντιμότητα, αφοπλιστική ειλικρίνεια και καθαρότητα στην ψυχή και τη ματιά τους. Αυτά δηλαδή που αποτελούν το αντίδοτο σε κάθε παθογένεια αυτού του κόσμου.   Το ελάχιστο που μπορεί να κάνει εδώ και τώρα η κοινωνία που μεγαλώνουν, είναι να μην φρενάρει και να μην παραμορφώνει την ακατέργαστη τελειότητα τους. Και η κοινωνία είμαστε ο κάθε ενήλικας ξεχωριστά.   Ευχαριστώ, αγαπώ, ευγνωμονώ κάθε ευκαιρία που μου δίνεται να αλληλεπιδράσω με μία παιδική ψυχή. Είτε αυτό είναι στα σεμινάρια είτε στην καθημερινότητα.   Πριν λίγες μέρες στο πάρκο όπου ήμασταν με τη Διώνη, τη μεσαία μου κόρη που είναι 2.5 ετών, ένα άλλο παιδάκι στην ηλικία της ήθελε να ανέβει στο κάστρο. Η κοπέλα που το πρόσεχε δεν το άφηνε και του έλεγε ότι αυτό θα το κάνει μόνο με τους γονείς του. Λογικό εν μέρει να μη θέλει να πάρει την ευθύνη. Του έλεγε όμως πως είναι επικίνδυνο και ότι δε μπορεί να το κάνει. Πήρα την πρωτοβουλία και της ζήτησα την άδεια να το βοηθήσω εγώ να ανέβει και να το προσέχω μαζί με τη Διώνη.   Προς τιμήν της δέχθηκε. Στάθηκα πίσω από το μικρό Απόστολο όπως κάνω με τις δικές μου, του έδειξα στα γρήγορα τη μπουνίτσα και το “μπορώ” και ξεκίνησε να ανεβαίνει. Μέσα σε λίγα λεπτά το έκανε χωρίς δισταγμό και έπαιζαν εκεί ψηλά με τη Διώνη.   Το καλύτερο είναι πως η κοπέλα που το πρόσεχε άλλαξε το λεξιλόγιο της και ξεκίνησε να τον επιβραβεύει και να τον ενθαρρύνει.   Δε χρειαζόμαστε γαλόνια και τίτλους για να εξασκήσουμε την ηγεσία.   Μπορεί να το κάνει ο καθένας κάθε μέρα, με κάθε αφορμή κι έτσι ο κόσμος μας θα γίνει πολύ ομορφότερος!!   Αλέξιος Βανδώρος    

Μια συνέντευξη του Αλέξιου στην Εναλλακτική Δράση. Κύριε Βανδώρε είστε αρχιτέκτονας, motivational speaker και πατέρας τριών παιδιών, κάνετε podcasts, ασχολείστε επιχειρηματικά και με το Real Estate και πηγαινοέρχεστε Αθήνα Θεσσαλονίκη τακτικά. Πώς τα καταφέρνετε όλα ταυτόχρονα; Ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και εμπειρίες μου! Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλοί μύθοι γύρω από τη διαχείριση χρόνου. Προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει διαχείριση χρόνου αλλά διαχείριση προτεραιοτήτων. Η μέρα μπορεί να έχει 24 ώρες για όλους, οι περισσότεροι άνθρωποι όμως σπαταλούν τεράστιες ποσότητες χρόνου για πράγματα ασήμαντα ή για προσωρινές απολαύσεις που οδηγούν σε μακροχρόνιο πόνο. Έχω αναπτύξει ένα δικό μου σύστημα όπου ιεραρχώ σε ετήσια, μηνιαία και καθημερινή βάση τις δραστηριότητες μου και παράλληλα εξασκώ κάθε μία από αυτές με απόλυτη εστίαση. Εάν αποφύγω τους περισπασμούς, που είναι η μάστιγα της εποχής μας, και μπω στην περίφημη «ροή» τότε μπορώ σε πολύ λίγο χρόνο να παράγω τεράστια αποτελέσματα. Φυσικά όλο αυτό προϋποθέτει πως τα περισσότερα από αυτά που επιλέγω να ασχοληθώ τα γουστάρω και με παθιάζουν! Τι είναι αυτό που σας οδήγησε στο motivational speaking; Σπούδασα αρχιτέκτονας και το 2006 μπήκα στο οικογενειακό μας γραφείο στη Θεσσαλονίκη. Λόγω ενός μεγάλου χρέους που υπήρχε, αναγκάστηκα να βρω δημιουργικούς τρόπους για να επεκτείνουμε τις επιχειρηματικές μας δραστηριότητες και δημιούργησα την κατασκευαστική μας εταιρία. Μέχρι το 2009 καταφέραμε να ξεχρεώσουμε και να είμαστε ήδη με αποθεματικό. Στην προηγούμενη κρίση όπου χτυπήθηκε πρώτα και κυρίαρχα ο κατασκευαστικός κλάδος αντιμετώπισα δύο προβλήματα. Ότι δεν έκανα πλέον επαγγελματικά αυτό που με γέμιζε και με έφτιαχνε. Και δεν κέρδιζα και τα χρήματα που είχα μάθει να κερδίζω. Παρόμοια προβλήματα αντιμετώπιζαν πολλοί νέοι άνθρωποι τότε και αρκετοί έφευγαν στο εξωτερικό. Ήταν στα στα 27 μου όταν πήρα την απόφαση να μείνω στην Ελλάδα και μπήκα σε αναζήτηση νέων δραστηριοτήτων. Στην πορεία αυτή, μετά από μερικά χρόνια και έχοντας ήδη διαβάσει αρκετά βιβλία προσωπικής ανάπτυξης, έφτασα με έναν περίεργο τρόπο στο ΑποφασίΖΩ και στον Αντώνη Καλογήρου. Είδα αμέσως μεγάλες αλλαγές στη νοοτροπία μου, στα επιχειρηματικά μου αποτελέσματα και στις σχέσεις μου. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, που δεν έχω το χώρο να την πω εδώ… Ανακάλυψα όμως πως η προσωπική ανάπτυξη και η ευκαιρία να βοηθάω άλλους ανθρώπους να ανακαλύπτουν το τεράστιο δυναμικό που έχουν μέσα τους και να το βγάζουν στην πραγματική ζωή είναι μέρος του σκοπού της ζωής μου. Και είμαι ευγνώμων που έχω αυτή τη δυνατότητα!   Τι είναι ο νοητικός χάρτης και πως εμποδίζει τους ανθρώπους να συνεννοούνται; Από τη μέρα που γεννιέται ένας άνθρωπος, στην προσπάθεια του να επιβιώσει και να πάρει αγάπη και αποδοχή χαρτογραφεί τον κόσμο γύρω του. Αυτό συμβαίνει κυρίαρχα μέχρι τα 6 του χρόνια. Ο καθένας μας λοιπόν έχει δημιουργήσει έναν δικό του υποκειμενικό χάρτη του κόσμου από εκείνη την παιδική ηλικία με τους εξής τρόπους: 1) Ακούγοντας τους γονείς του ή άλλους ανθρώπους να δηλώνουν με βεβαιότητα διάφορες “αλήθειες” 2) Δίνοντας τις ερμηνείες του στα διάφορα γεγονότα που του συνέβαιναν. 3) Με τις 5 του αισθήσεις. Η μοναδικότητα της προσωπικής ερμηνείας για τον καθένα από μας εκείνων που συμβαίνουν γύρω μας, δημιουργεί έναν προσωπικό νοητικό χάρτη. Ο προσωπικός αυτός χάρτης αποτελεί την πραγματικότητα μας, την κατανόηση μας, τη συνείδησή μας, και ουσιαστικά καθορίζει τον τρόπο που επικοινωνούμε με τον κόσμο γύρω μας, τις καταστάσεις, τους άλλους ανθρώπους και βέβαια με τον εαυτό μας. Επειδή ο κάθε χάρτης είναι διαφορετικός – μοιάζει με τα δακτυλικά αποτυπώματα – και κανένας απ’ αυτούς δεν αποτελεί αντικειμενική πραγματικότητα, δημιουργεί διάφορες συγκρούσεις και εσωτερικές και με τους ανθρώπους γύρω μας. Μπορούμε να ευθυγραμμίσουμε το νοητικό μας χάρτη με αυτόν κάποιου άλλου; Είναι τελικά αυτό το ζητούμενο ή αρκεί να γνωρίζουμε τον δικό του νοητικό χάρτη; Να πούμε καταρχήν πως ο νοητικός χάρτης αλλάζει. Είτε με έντονα εξωτερικά ερεθίσματα και γεγονότα είτε με εσωτερική αλλαγή μέσα από την προσωπική ανάπτυξη. Το πρώτο βήμα είναι να κατανοήσω και να αποδεχθώ πως οι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν κάτι προσωπικό μαζί μου, απλά έχουν άλλο σύστημα πεποιθήσεων και αντίληψης. Το δεύτερο βήμα είναι να μπω στη διαδικασία να μάθω το νοητικό χάρτη του ανθρώπου με τον οποίο θέλω να επικοινωνήσω. Και μετά μπορώ να επιλέξω με ποιον τρόπο θα καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε και να προχωρήσουμε. Για να μπορέσω όμως να επικοινωνήσω, χρειάζεται να έχουν προηγηθεί τα δύο πρώτα βήματα. Στο φεστιβάλ Leading Minds θα παραδώσετε μαζί με την Αγάπη Καλογήρου ένα ανοικτό δίωρο εργαστήριο με τίτλο “Μπορείς να έχεις ό,τι θέλεις”. Γιατί επιλέξατε αυτόν τον προκλητικό τίτλο; Στο ΑποφασίΖΩ πιστεύουμε βαθιά πως κάθε άνθρωπος είναι ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο της φύσης θαύμα που ΑΞΙΖΕΙ, ΜΠΟΡΕΙ και ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να έχει ό,τι θέλει στη ζωή του! Η πραγματικότητα είναι πως μεγαλώσαμε με πάρα πολλές περιοριστικές πεποιθήσεις και μας έχουν πείσει πως οι δυνατότητες μας είναι περιορισμένες, πως το να επιθυμώ τις κορυφές και την αφθονία είναι κάτι κακό και δε θα φέρει την ευτυχία. Η αλήθεια είναι πως το σύμπαν στο οποίο ζούμε είναι απεριόριστο και υπάρχει αφθονία για τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί. Κάθε άνθρωπος έρχεται στον κόσμο αυτό με ένα πακέτο ταλέντων για να υπηρετήσει το σκοπό της ζωής του, να εξελιχθεί ο ίδιος ως ψυχή και να προσφέρει τα μέγιστα στους συνανθρώπους του. Εάν λοιπόν ευθυγραμμιστώ με το σκοπό της ζωής μου και τα θέλω μου προσφέρουν αξία σε μένα αλλά και στους άλλους, τότε ΝΑΙ μπορώ να έχω ό,τι θέλω στη ζωή μου. Αρκεί φυσικά να πληρώσω και το ανάλογο τίμημα καθώς τίποτε δε χαρίζεται σε αυτή τη ζωή.   Και εάν κάποιος θέλει να έχει κάτι που ανήκει σε κάποιον άλλον; Ή ακόμα χειρότερα, εάν η επιθυμία κάποιου είναι να σχετίζεται με κάποιον άλλον που δεν θέλει το ίδιο; Τότε, πώς θα έχει αυτό που θέλει; Ας πούμε ότι είμαι σε μία εταιρία υποδιευθυντής και θέλω να γίνω διευθυντής. Και τι θα απογίνει ο διευθυντής; Θα χρειαστεί μήπως να τον απολύσουν ή να πάθει κάτι κακό και να φύγει; ΟΧΙ φυσικά. Το δικό μου θέλω, εφόσον είναι πραγματικό μου θέλω και έχω σφοδρή επιθυμία για αυτό και μπω στη δράση να το κατακτήσω με σεβασμό και ηθική είναι μια χαρά.

Υπάρχει και αυτή η πλευρά της ζωής…   Οι φλόγες και οι πυρκαγιές έχουν σβήσει. Δεν έμειναν και πολλά να καούν. Παρανάλωμα έγινε η φύση της Βόρειας Εύβοιας. Και θα μου πεις, για νέο μας το λες; Το ξέρουμε. Τον βιώσαμε όλοι τον πύρινο εφιάλτη στην καρδιά του καλοκαιριού. Άλλοι δια ζώσης και οι περισσότεροι από το διάφορα μέσα.   Πέρασαν ήδη πάνω από δύο μήνες από τότε. Τα καμένα σπίτια έχουν μείνει καμένα, τα περισσότερα τουλάχιστον. Πολλοί συνάνθρωποί μας, υποδέχθηκαν βοήθεια. Πολλοί άλλοι ακόμη την περιμένουν. Τώρα ξεκινάει ο αληθινός αγώνας. Τώρα που δειλά-δειλά μπαίνουμε στον χειμώνα. Τα πρώτα κρύα και οι βροχές ήδη χτύπησαν. Οι άνθρωποι των περιοχών αυτών παραμένουν εκεί. Παραμένουν γιατί το νιώθουν «σπίτι» και ας μην το «έχουν», άλλοι καθόλου και άλλοι όχι όπως πριν.   Δεν είναι σαφώς ώρα για ψυχοπλάκωμα από όλο αυτό. Απεναντίας. Αφενός αυτό που χρειάζεται να τονιστεί είναι πως το πρόβλημα συνεχίζει να υπάρχει και ο κίνδυνος της επιδείνωσης του καιρού, το κάνει ακόμη μεγαλύτερο. Κι αυτό γιατί είναι απαραίτητο να συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις βοήθειας που «ξεθώριασαν» με την «αλλαγή της επικαιρότητας».   Αφετέρου άξιο αναφοράς είναι επίσης πως μέσα στη «μαυρίλα» – κυριολεκτικά και μεταφορικά, διαφαίνεται φως, επί της ουσίας. Αφορμή εκκίνησης ήταν τα «ρούχα» του καλοκαιριού. Με τη βοήθεια δεκάδων ανθρώπων από όλη την Ελλάδα ο Σύλλογος «Τρόπος Ζωής» συνέλεξε δεκάδες κούτες με ρούχα, τρόφιμα μακράς διαρκείας, ηλεκτρολογικό υλικό και πολλά ακόμα απαραίτητα πράγματα που ζητήθηκαν.   Δύο λεβέντες, απόφοιτοι του ΑποφασίΖΩ και βασικά μέλη του Συλλόγου «Τρόπος Ζωής», με πολύ μεγάλη καρδιά και ψυχή, ο Μιχάλης και ο Μιχάλης, αρχές του Σεπτέμβρη ολοκλήρωσαν αυτοπροσώπως την αποστολή αναγκαίων ρούχων στις Ροβιές Ευβοίας. Τέσσερις ώρες πήγαινε, άλλες τέσσερις έλα, με ίδιον μεταφορικό μέσον και με περίσσεια διακριτικότητας και νοιαξίματος προς τους εν ανάγκη συνανθρώπους, παρέδωσαν τα ρούχα που με μεράκι συνέλεξαν και συσκεύασαν δεκάδες άλλοι καθημερινοί «ήρωες» του Συλλόγου Τρόπου Ζωής.   Όταν έφτασαν εκεί, ήξεραν ήδη πως δεν θα τελείωνε εκεί η αποστολή. Από εκεί ξεκινούσε. Αφού είδαν, ένιωσαν και έδωσαν, με τη βοήθεια μιας τοπικής γιατρού έμαθαν για τα εξατομικευμένα προβλήματα και τις ανάγκες ορισμένων οικογενειών, και επιστρέφοντας κατέθεσαν την εμπειρία τους συνοδεία των πολύτιμων πληροφοριών που θα τροφοδοτούσαν τη συνέχεια.   Η έμπνευση από την ιστορία των Μιχάληδων άγγιξε πολλούς και αφού κατατέθηκαν ιδέες για το πως μπορούμε να βοηθήσουμε περαιτέρω, τρία ακόμα εξαίσια πλάσματα, έβαλαν κι αυτοί πλάτη. Σε συνεργασία με τους Μιχάληδες, η Μάρθα, η Ρένα και ο Κωνσταντίνος, με όπλο την ανθρωπιά, τον σεβασμό και τη διάθεση για δόσιμο «καρδιάς», επικοινώνησαν με κάθε έναν από τους πληγέντες των οποίων δόθηκαν οικειοθελώς τα στοιχεία και φρόντισαν να βοηθηθούν και να καλυφθούν οι ανάγκες αυτών που είχαν εξακριβωμένα πρόβλημα. Όλο το καλοκαίρι λοιπόν, η δράση της συγκέντρωσης χρημάτων που προήλθε από τη γενναιοδωρία και άλλων «ηρώων» της διπλανής πόρτας, προκειμένου να βοηθηθούν οι πληγέντες των πυρκαγιών, έπιασε τόπο.   Αγοράστηκαν, απεστάλησαν και εγκαταστάθηκαν συγκεκριμένα, δύο ψυγεία, μια κουζίνα, ένα σύστημα κλιματισμού, ένα πλυντήριο και δύο φορητοί υπολογιστές.   Και δεν έχει και τόση σημασία τι προσφέρθηκε. Ούτε ποιοι ήταν εκείνοι που βοηθήθηκαν. Περισσότερο σημασία έχει ότι εκδηλώθηκε πηγαίο, ανιδιοτελές νοιάξιμο. Ότι προσφέρθηκε βοήθεια επί της ουσίας. Ότι όλο αυτό συνοδεύτηκε από ατόφια, αγνή, αληθινή αγάπη. Ότι υποστηρίχθηκε ο συνάνθρωπος μας, ο γείτονας μας, αυτός που εύκολα θα μπορούσε ο καθένας μας να είναι στη θέση του.   Στο καθημερινό πλυντήριο λοιπόν των αμέτρητων αρνητικών νέων που σπείρουν φόβο, τρόμο και διχασμό, επιλέξαμε να δημοσιεύσουμε αυτή την πρωτοβουλία. Για να αρχίσουμε να ισορροπούμε αυτήν την ζυγαριά των «κακών» και των «καλών» γεγονότων. Για να εμπνέουμε και άλλους να μπουν στη δράση, καθώς η ζυγαριά των γεγονότων που προβάλλονται, αυτήν την στιγμή γέρνει «μονόπατα» προς τα άσχημα. Καιρός πια να αρχίσουμε να την φέρνουμε στα ίσα, γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά της ζωής και πιστεύουμε ακράδαντα πως εκείνη έχει ομορφιά, χαρά και αγάπη και την αξίζουμε όλοι… Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ήρωες «Τροποζωίτες» που έκαναν την αγάπη τους πράξη. Σεβόμαστε την επιλογή όλων των ανθρώπων αυτών να παραμείνουν ανώνυμοι και τους ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας! Θέλεις να ενημερώνεσαι; Αν θέλεις να ρωτήσεις κάτι για το σεμινάριο ή να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΛΙΩΣ Δεν έχω αρκετά λόγια για να περιγράψω το σχεδόν εξωπραγματικό κατόρθωμα του Αντετοκούμπο. Δύο μέρες τώρα παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις χιλιάδες αναφορές σε αυτόν, την πορεία του και όλα όσα έχει πετύχει. Έχοντας υπάρξει αθλητής σε αρκετά υψηλό επίπεδο μόνο θαυμασμό έχω για τον άνθρωπο αυτό. Επειδή όμως κουράστηκα δύο μέρες να διαβάζω τα ατελείωτα κείμενα στα social media τα οποία είναι σχεδόν τα ίδια είτε πρόκειται για τον Τσιτσιπά, τον Αντετοκούμπο ή τον όποιο αθλητή που καταφέρνει κάτι μοναδικό. Και πολλά αυτά με/μας συμβουλεύουν από το τι πρέπει να γίνει στο μεταναστευτικό μέχρι τι ιστορίες πρέπει να λέμε στα παιδιά μας πριν κοιμηθούν. Με αφορμή λοιπόν τον Γιάννη είναι μία ευκαιρία να ειπωθούν και κάποια πράγματα σε μία πιο πρακτική βάση. Πράγματα που ίσως στενοχωρήσουν ή εκνευρίσουν αρκετούς. Ποια ιστορία θα επέλεγα να πω στον εαυτό μου πρώτα, και στα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν λίγο, το βράδυ πριν κοιμηθώ. Κάθε άνθρωπος έρχεται σε αυτόν τον κόσμο με τα δικά του μοναδικά ταλέντα, τα οποία αν καταφέρει να ανακαλύψει και να τα εκφράσει μπορεί να γίνει κορυφαίος σε κάποιον τομέα. Και κυρίως να μοιραστεί τα ταλέντα αυτά με τους άλλους ανθρώπους και να τους προσφέρει αξία. Μικρός ήθελα κι εγώ να γίνω κορυφαίος αθλητής στο σπορ που είχα επιλέξει. Δεν είχα όμως ταλέντο σε αυτό το σπορ. Με πολύ σκληρή προπόνηση έφτασα σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο. Στην πορεία όμως ανακάλυψα πως είχα ταλέντο σε άλλα πράγματα. Και άρχισα να τα ανακαλύπτω και να τα ξεδιπλώνω. Η αλήθεια είναι πως κάθε άνθρωπος μπορεί, αξίζει και δικαιούται να πετύχει όλα όσα βάζει ο νους του. Αρκεί όμως να είναι δικά του θέλω. ΔΙΚΑ ΤΟΥ. Όχι των γονιών του. Όχι των συγγενών του. Όχι της κοινωνίας που μεγαλώνει. Όχι των φίλων του. Δε μπορούν όλοι να γίνουν κορυφαίοι αθλητές, ούτε κορυφαίοι τραγουδιστές ή ηθοποιοί. Όσο και αν το φαντασιώνονται, αν δεν είναι πραγματικά αυτό το πακέτο των ταλέντων που ήρθαν σε αυτόν τον κόσμο, θα φτάσουν μέχρι ένα πολύ καλό επίπεδο. Υπάρχει λοιπόν ένας κίνδυνος όταν προβάλλονται σε τέτοιο βαθμό και σχεδόν θεοποιούνται κάποιοι αθλητές. Έχω ζήσει βιωματικά και γνωρίζω χιλιάδες περιπτώσεις παιδιών, σε πολύ τρυφερές ηλικίες, να κλείνονται από γονείς, προπονητές και ομάδες σε ειδικές εγκαταστάσεις εκτροφής πρωταθλητών. Και από εκεί ένα απειροελάχιστο ποσοστό να καταφέρνει να παίξει σε επαγγελματικό επίπεδο, πόσο μάλλον να γίνει παγκοσμίου φήμης. Από τα υπόλοιπα παιδιά, η πλειοψηφία σχεδόν καταστρέφεται ψυχολογικά από αυτή τη διαδικασία. Είναι πολύ εύκολο να γράφουμε διθυράμβους για κάποιους ανθρώπους, όχι μόνο αθλητές, που καταφέρνουν θαυμαστές επιτυχίες. Και φυσικά πολλοί θα ήθελαν να είναι στη θέση τους και να ζουν όλες αυτές τις μαγικές στιγμές και επιτυχίες. Αυτό που επιλέγουμε να παραλείπουμε όμως είναι η τεράστια καθημερινή ενασχόληση κάθε ενός τέτοιου ανθρώπου με το αντικείμενο του. Και το τεράστιο ΤΙΜΗΜΑ που επιλέγει να πληρώσει για να φτάσει στην κορυφή. Μιλάω καθημερινά με πολλούς ανθρώπους και αυτές τις μέρες, σχεδόν όλοι, είναι κουρασμένοι και περιμένουν πώς και πώς να τα κλείσουν όλα και να πάνε διακοπές. Για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα. Και να ξεκουραστούν. Αν ρωτήσουμε όμως τον, κάθε, Γιάννη, όχι πόσες μέρες κάνει διακοπές κάθε χρόνο αλλά πόση ανάγκη έχει να κάνει διακοπές, η απάντηση δεν θα αρέσει. Γιατί ο άνθρωπος που πραγματικά ασχολείται με αυτό που έχει ταλέντο και πάθος και προσφέρει στον εαυτό του και τους άλλους καθημερινά, δεν έχει ανάγκη να διακόψει από αυτό. Ακόμα και τις μέρες που επιλέγει στρατηγικά να ξεκουραστεί σωματικά, ο νους και η ψυχή του γυρνάνε γύρω από το πώς μπορεί να εξελιχθεί και να γίνει καλύτερος! Γιατί αυτή είναι η νοοτροπία της επιτυχίας! Όχι μόνο στον αθλητισμό. Σε κάθε τομέα της ζωής. Είδα μία εικόνα με τον Γιάννη όταν πήγε στο NBA στην πρώτη χρονιά του και μία τωρινή. Στα 8 αυτά χρόνια αύξησε τα κιλά του 23,5% και πήρε 3,19% σε ύψος… Και συνεχίζει καθημερινά να προπονείται σε τρελούς ρυθμούς. Έφτασε στην κορυφή σε ατομικό επίπεδο ως πολυτιμότερος παίχτης πριν 2 χρόνια και συνέχισε με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Επιλέγω να δω πως για να φτάσει κάποιος στην κορυφή, αλλά και για να διατηρηθεί εκεί χρειάζεται να κάνει κάθε μέρα όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που είναι απαραίτητα. Και να γίνεται κάθε μέρα λίγο καλύτερος σε κάποιον τομέα. Να ανεβάζει την ατομική του αξία. Είχα ακούσει σε ένα σεμινάριο παλιότερα πως αν μπορώ να γίνομαι 0,3% καλύτερος κάθε μέρα, στο τέλος του χρόνου θα είμαι 100% καλύτερος. Σε δύο χρόνια 200% και την τρίτη χρονιά θα είμαι όχι 300 αλλά 400% καλύτερος. Αυτό στα 10 χρόνια (μαζί και με τους ανατοκισμούς) μπορεί να με κάνει πάνω από 50.000 (πενήντα χιλιάδες) φορές καλύτερο! Αρκεί όμως αύριο το πρωί που θα ξυπνήσω να πληρώσω το μικρό καθημερινό τίμημα.   Να αποκτήσω τη νοοτροπία της προσωπικής εξέλιξης σε κάθε επίπεδο. Με μικρά βήματα αλλά καθημερινά. Όχι γιατί ΠΡΕΠΕΙ αλλά γιατί το ΕΠΙΛΕΓΩ. Να εθιστώ στο να γίνομαι καλύτερος καθημερινά. Και σε αυτό που θα επιλέξω να ασχοληθώ επαγγελματικά να τα δώσω ΟΛΑ. Χωρίς δεύτερες σκέψεις ή φόβο ότι μπορεί να μην είναι ο σκοπός της ζωής μου. Γιατί μόνο μέσα από τη δράση και την προσωπική εξέλιξη θα καταφέρω να βρω αυτό που με παθιάζει και έχω έρθει για να προσφέρω στον κόσμο αυτό. Αλλά και πάλι αν περιμένω πότε θα το βρω για να ξεκινήσω να τα δίνω όλα και να γίνομαι καθημερινά καλύτερος, να είμαι σίγουρος ότι δε θα το κάνω ούτε τότε… Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που έδωσε ο Γιάννης πριν 6ο και τελευταίο τελικό του πρωταθλήματος και όταν ρωτήθηκε πώς καταφέρνει να βάζει τον εγωισμό του στην άκρη, απάντησε με τον εξής εκπληκτικό τρόπο: Οπότε κατάλαβα ότι πρέπει να φτιάξεις τη νοοτροπία σου ως εξής: Όταν επικεντρώνεσαι στο παρελθόν, αυτός είναι ο εγωϊσμός σου που μιλάει. “Έκανα αυτό”, ξέρεις… “Μπορέσαμε να κερδίσουμε την τάδε ομάδα 4-0″… “Έκανα αυτό στο παρελθόν”… “Κέρδισα αυτό στο παρελθόν”. Από την άλλη, όταν επικεντρώνομαι στο μέλλον, είναι η έπαρσή μου που μιλάει. Τύπου, “ναι, στο επόμενο παιχνίδι, στο Game 5, θα κάνω αυτό κι εκείνο και τ’