[vc_row][vc_column][vc_column_text]Γελάσαμε τόσο πολύ, με αυτό το γέλιο που βγαίνει τόσο πηγαία και αυθόρμητα από μέσα σου και πλημμυρίζει ολόκληρο το σώμα και χαίρεται η καρδιά. Εντυπωσιαστήκαμε σαν μικρά παιδιά και χαρήκαμε και απολαύσαμε τόσο πάρα πολύ τον ιδιαίτερα υπέροχο «μάγο» μας, που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο μάγο. Παίξαμε σαν παιδιά και δημιουργήσαμε σαν τους καλύτερους ηθοποιούς. Τι ομορφιές μπορεί να νιώσει ένας ενήλικος εαυτός όταν νιώσει την ελευθερία και την άνεση να αφήσει στην άκρη το κουστούμι του σοβαρού του εαυτού. Χορέψαμε, αγκαλιαστήκαμε και γέμισε η καρδιά μας αγάπη. Κι όλα αυτά γιατί, όλοι εσείς είστε πραγματικά υπέροχοι!!! Υπάρχει μέσα μας, ένα τεράστιο ευχαριστώ και αληθινή ευγνωμοσύνη για την ομάδα που δημιούργησε όλο αυτό το θαύμα. Για τους δημιουργούς του video: Χριστίνα, Αγάπη, Στέφανο και Θανάση. Για τους δημιουργούς της παραγωγής, της οργάνωσης και την παρουσίαση του προγράμματος της βραδιάς: Δανάη, Χριστίνα, Αγάπη. Για τους δημιουργούς του θεατρικού παιχνιδιού: Γεωργία και Δέσποινα. Για την τόσο όμορφη παρουσία της Τζοάννα. Για τον υπέροχο και μοναδικό μας “μάγο” Κωνσταντίνο. Για την παρουσία και το κέφι όλων των αγαπημένων που μας τίμησαν με τη συμμετοχή τους. Υπάρχει επίσης μέσα μας, μια τεράστια λαμπερή της καρδιάς ευχή για μια χρονιά ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ από τις άλλες, μια χρονιά όπου όλοι μαζί, έτσι όπως έχουμε μάθει πια να περπατάμε, δημιουργούμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ! Αντώνης & Βένα Καλογήρου[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][dt_slideshow width=”960″ height=”440″ autoplay=”true” interval=”3000″ posts=”2016-01-kopi-pitas”][vc_empty_space height=”60″][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_video link=”https://youtu.be/W5UnKWXhmxw”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]   Μια νέα χρονιά ξεκίνησε και ως είθισται έτσι και εμείς θα κόψουμε την καθιερωμένη Βασιλόπιτα. Ναι, αλλά… ως είθισται θα κάνουμε τα πράγματα λίιιιιιιιιιγο διαφορετικά. Ναι, θα έχουμε ένα κομμάτι βασιλόπιτας για τον καθένα, γιατί η καινούργια χρονιά θέλει απόλαυση. Ναι, θα έχουμε φλουρί, γιατί τη νέα χρονιά θέλουμε επιτυχίες. Θα έχουμε και μουσική και χορό, γιατί και φέτος θέλουμε μαγεία στη ζωή μας. Θα παίξουμε και πρωτότυπα παιχνίδια, γιατί χωρίς γέλιο πώς θα ξεκινήσει η χρονιά; Θα πιούμε κιόλας, γιατί οίνος ευφραίνει καρδίαν. Σε θέλουμε στην παρέα μας, το Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2016, στην αίθουσα του ΑποφασίΖω, στις 19:00, για μια υπέροχη κοπή πίτας! Δήλωσε τη συμμετοχή σου στο 2106459500, μέχρι την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου, για να έχουμε και για σένα ένα κομμάτι πίτας!   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

“Είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή της σκαρφαλώνοντας ένα πολύ ψηλό βουνό. Ήταν αυτό που ήξερε να κάνει. Σκαρφάλωνε συνέχεια. Ανέβαινε τα απότομα βράχια, σκαρφάλωνε όλο και ψηλότερα, το σώμα της έγινε πολύ δυνατό και το σκαρφάλωμα, ήταν πια τόσο φυσικό γι’ αυτήν όσο και η αναπνοή. Όταν έφτανε σε μια κορυφή, ξεκινούσε να σκαρφαλώνει για την επόμενη. Κάποια μέρα, η γυναίκα έφτασε  σε μια πανέμορφη γαλάζια λίμνη που υπήρχε εκεί ανάμεσα στα βουνά. Δεν είχε δει ποτέ της λίμνη και μάλιστα, δεν ήξερε καν τι είναι λίμνη. Ατένιζε την παράξενη έκταση μπροστά της και συμπέρανε ότι έπρεπε να είναι κάποιο ασυνήθιστο είδος γαλάζιου βουνού. Επειδή ο μόνος τρόπος να συνεχίσει το ταξίδι της ήταν να διασχίσει εκείνο το αλλόκοτο γαλάζιο πράγμα, αποφάσισε ότι αυτό ακριβώς έπρεπε να κάνει. Έτσι, η γυναίκα περπάτησε μέχρι το νερό κι άρχισε να προσπαθεί να “σκαρφαλώσει τη λίμνη” με τις ίδιες κινήσεις που χρησιμοποιούσε για να σκαρφαλώσει το βουνό. Στην αρχή, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί δε σημείωνε καμιά πρόοδο, και όχι μόνο αυτό, αλλά ένιωθε και εξαντλημένη. Έτσι, συγκέντρωσε όλη την ενέργεια που διέθετε το δυνατό της σώμα και προσπάθησε ακόμη πιο σκληρά να “σκαρφαλώσει”, βάζοντας το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, χρησιμοποιώντας τα χέρια της για να γραπωθεί από τα “γαλάζια βράχια”. Όμως κάθε της προσπάθεια ήταν μάταιη. Έπεφτε συνέχεια με τα μούτρα στο νερό και δεν προχωρούσε ούτε πόντο. “Τι κάνεις εκεί κοπέλα μου;” της φώναξε ένας άντρας που έπλεε άνετα στην επιφάνεια της λίμνης. “Εσύ τι νομίζεις ότι κάνω;” απάντησε η γυναίκα με το πρόσωπο κατακόκκινο από την προσπάθεια. “Σκαρφαλώνω τη λίμνη”. “Δεν αμφιβάλλω ότι είσαι εξαιρετική στο σκαρφάλωμα στα βουνά”, απάντησε ευγενικά ο άντρας της λίμνης. “Όμως αυτή σου η δεξιότητα δε θα σε βοηθήσει εδώ στη λίμνη. Χρειάστηκε ένα είδος σοφίας για να σε φτάσει στην κορφή του βουνού: έπρεπε να κάνεις τη δύναμή σου ισχυρότερη από κείνο. Τώρα χρειάζεται να μάθεις ένα άλλο είδος σοφίας: να παραδοθείς, να αφεθείς στη δύναμη του νερού. Εδώ δε χρειάζεται να προσπαθείς σκληρά. Και μάλιστα, όσο λιγότερο προσπαθείς, τόσο καλύτερα θα τα καταφέρεις!” Κι έτσι, ο άντρας της λίμνης έμαθε στη γυναίκα του βουνού να αφήνεται και πως η δύναμη της παράδοσης είναι το ίδιο ισχυρή μ’ εκείνη της προσπάθειας”.* Αγαπώ πολύ αυτή την ιστορία. Έρχεται στο νου μου εκείνες τις φορές που το καλό παιδί μέσα μου επιμένει να κάνει τα πράγματα με το δύσκολο τρόπο. Θυμάμαι τότε τη γυναίκα της λίμνης και πως όταν κάτι κολλάει, δεν προχωράει, χρειάζεται ν’ αλλάξεις τρόπο, ν’ αλλάξεις στρατηγική. Κάποιες φορές χρειάζεται να αφεθείς με εμπιστοσύνη στη ροή της ζωής, να αφεθείς με εμπιστοσύνη στη σοφία του εαυτού σου. Βένα Καλογήρου *Από το βιβλίο της Barbara De Angelis, Ph.D., Άδραξε τη στιγμή    

Σηκώνομαι το πρωί. Βγαίνω από το σπίτι μου. Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο. Δεν την βλέπω και πέφτω μέσα. Την επόμενη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου, ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο, και ξαναπέφτω μέσα. Την τρίτη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο. Ωστόσο, δεν το θυμάμαι και πέφτω μέσα. Την τέταρτη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ την τρύπα στο πεζοδρόμιο. Τη θυμάμαι και, παρόλα αυτά, δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα. Την πέμπτη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου. Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου την τρύπα στο πεζοδρόμιο και περπατάω κοιτάζοντας κάτω. Την βλέπω και, παρόλο που την βλέπω, πέφτω μέσα. Την έκτη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου. Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο. Πηγαίνω ψάχνοντάς την με τα μάτια μου. Την βλέπω, προσπαθώ να πηδήξω από πάνω, αλλά πέφτω μέσα. Την έβδομη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου. Βλέπω την τρύπα. Παίρνω φόρα, πηδάω, φτάνω με την άκρη των ποδιών μου ως την άλλη μεριά, αλλά όχι αρκετά μακριά, και πέφτω μέσα. Την όγδοη μέρα, βγαίνω απ’ το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω, φτάνω στην άλλη άκρη! Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα που χοροπηδάω από τη χαρά μου… Και, έτσι όπως χοροπηδάω, ξαναπέφτω μέσα. Την ένατη μέρα, βγαίνω απ’ το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω και συνεχίζω τον δρόμο μου. Τη δέκατη μέρα, σήμερα μόλις, συνειδητοποιώ ότι είναι πιο βολικό να περπατάω… στο απέναντι πεζοδρόμιο.* ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ: Ποια είναι η δική σου τρύπα που συνέχεια πέφτεις μέσα; Γιατί, κι εγώ, κι εσύ, ο καθένας από εμάς έχει τη δική του τρύπα που παρ’ όλες τις υποσχέσεις που δίνουμε κάθε φορά στον εαυτό μας πως την επόμενη φορά δεν θα πέσουμε μέσα, πάλι πέφτουμε. Μήπως η τρύπα σου είναι αυτή του ανικανοποίητου, που όλο και κάτι λείπει από τα πράγματα, από εσένα, από τη ζωή σου; Μήπως είναι τα παράπονα στην ερωτική σου ζωή; Που ότι κι αν σκέφτεσαι, λες, ή αποφασίζεις να κάνεις, βρίσκεσαι κάθε τόσο πάλι μέσα στην τρύπα του παράπονου; Μήπως είναι το ότι δίνεις όσα περισσότερα μπορείς και πάντα παίρνεις λιγότερα; Μήπως όλο κάτι σταματάει την καριέρα σου και δεν σ’ αφήνει να φτάσεις στην κορυφή; Ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί με πάρα πολλά, όμως όλα έχουν κάτι κοινό. Είμαστε, όπως έχει αποδειχτεί σχεδόν όλοι μπλοκαρισμένοι στο ρόλο «του καλού παιδιού» γιατί μεγαλώσαμε με έναν τέτοιο τρόπο. Είναι η πιο δυνατή τροχοπέδη για όλα τα θέλω μας και στον επαγγελματικό τομέα και στην υγεία και στις σχέσεις μας. Αυτός ο ρόλος δημιουργεί τις τρύπες στη ζωή μας… Καιρός να αλλάξουμε πεζοδρόμιο! Βένα Καλογήρου *Αυτή η ιστορία είναι του Χόρχε Μπουκάι κι όπως εκείνος λέει: «Είναι εμπνευσμένη από ένα ποίημα ενός μοναχού από το Θιβέτ».    

“…Το κάθε τι σε τούτο τον κόσμο έχει ένα κρυμμένο μήνυμα… Οι άνθρωποι, τα δέντρα, τ’ αστέρια, όλα είναι ιερογλυφικά… Νομίζουμε πως δεν είναι παρά άνθρωποι, ζώα, δέντρα, αστέρια. Μόνο χρόνια αργότερα μερικοί από μας καταλαβαίνουν.” Νίκος Καζαντζάκης Το 2015 μας άφησε πίσω τα δικά του κρυφά και φανερά μηνύματα και ιερογλυφικά και καταστάσεις ζόρικες και θαύματα και αγάπες και ομορφιές και… Τώρα ανοίγουμε σιγά σιγά την κουρτίνα να φανερωθεί το καινούργιο. Πώς θα ‘ναι; Οι καιροί μας λένε να είμαστε έτοιμοι για όλα, για τα καλύτερα κι εκείνα τα άλλα που δεν είναι τα καλύτερα. Πώς θα είναι; Αυτό που για μένα μετράει κι αγαπώ να βλέπω είναι πως οι καρδιές των ανθρώπων όλο και περισσότερο ανοίγουν, όλο και περισσότερο – αναγκάζονται από τους καιρούς – να εκφράζουν, να παίρνουν και να δίνουν αγάπη. Να βιώνουν όλο και περισσότερο την ομορφιά και τη δύναμη του “μαζί”. Πιστεύω πως οι καταιγίδες, έρχονται στις ζωές μας για να μας δείξουν πόσο πιο μεγάλοι είμαστε από ό,τι κι αν πιστεύουμε πως είμαστε. Αλλά το πιο σημαντικό πιστεύω δώρο αυτών των καιρών είναι η συνειδητότητα του είμαστε ένα, ένα σώμα. Ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί κύτταρα αυτού του υπέροχου πλανήτη. Αυτό που είναι καλό για μένα είναι καλό για σένα, είναι καλό για τα δέντρα, για τις θάλασσες, τα πουλιά… για όλους και για όλα. Επειδή το πιο σίγουρο και δυνατό υλικό για να χτίσεις γερά ένα μέλλον είναι η αγάπη και επειδή πιστεύω ότι ξυπνάει όλο και πιο πολύ μέσα στις καρδιές μας η ενέργεια της συνειδητότητας, περιμένω μια καινούργια χρονιά συναρπαστικά και θαυμαστά ανατρεπτική! Βένα Καλογήρου