Πώς μπορείς να είσαι ευτυχισμένος όταν δεν έχεις όλα όσα θέλεις και έχεις ονειρευτεί; Πώς μπορείς να ξυπνάς το πρωί και να χαμογελάς όταν ξέρεις ότι όλη μέρα θα σε παίρνουν οι τράπεζες τηλέφωνο για τα δάνεια που χρωστάς; Πώς μπορείς να νιώθεις καλά στην εργασία σου όταν για σένα είναι απλά μια δουλειά για να πληρώνεις λογαριασμούς; Πώς μπορείς να δημιουργείς όταν αμείβεσαι με λιγότερα από όσα αξίζεις; Πώς γίνεται να ανυπομονείς να γυρίσεις σπίτι όταν ξέρεις ότι σε περιμένει γκρίνια, μουρμούρα και προβλήματα; Πώς είναι δυνατόν να είσαι καλά όταν όλοι γύρω σου είναι επιτυχημένοι και εσύ δεν έχεις καταφέρει τίποτα; Είχε έρθει κάποια στιγμή στη ζωή μου, όπου τίποτα δεν μου άρεσε. Για τίποτα δεν ήμουν ευτυχισμένη. Με τίποτα δεν είχα όρεξη να χαμογελάσω. Το μυαλό στροβίλιζαν ερωτήματα σαν τα παραπάνω. Όχι αυτά συγκεκριμένα, αλλά παρόμοια. Τα πάντα φαινόντουσαν μαύρα, άγευστα, σκοτεινά. Όταν δεν άντεχα άλλο τον πόνο, θυμήθηκα τη λύση! Είναι κάτι που όλοι ξέρουμε, αλλά δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Ποιο είναι το αντίθετο της γκρίνιας, της δυστυχίας, του πόνου; Θυμήσου, πώς ένιωθες όταν ήσουν καλά. Πώς ήταν το σώμα σου; Πώς μιλούσες; Τι έκανες; Και πάνω απ’ όλα, πώς ένιωθες; Ένιωθες χαρούμενος! Τέλεια. Άρα η λύση είναι να νιώσεις χαρούμενος. Ακούγεται πάρα πολύ απλό. Ναι, αλλά… όταν είσαι μέσα στη μαυρίλα πώς μπορείς να νιώθεις χαρά; Όλοι ξέρουμε πως το σώμα εκφράζει τα συναισθήματά μας. Το έχουμε ακούσει πάρα πολλές φορές και το έχουμε βιώσει ακόμα περισσότερες. Αφού, λοιπόν, δεν μπορώ να νιώσω, ας δώσω στο σώμα μου τη θέση της χαράς. Σηκωνόμουνα το πρωί και χωρίς να έχω καθόλου όρεξη έβαζα ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Με κοιτούσα στον καθρέφτη του μπάνιου και ένιωθα τόσο γελοία, που με έπιαναν τα γέλια! Πήγαινα στη δουλειά μου, με το προσποιητό χαμόγελο στο πρόσωπο. Μάντεψε τι συνέβαινε. Οι άνθρωποι μου ανταπέδιδαν το χαμόγελο! Και αυτό με έκανε να νιώθω λίιιιιιιιιιιγο καλύτερα. Συνέχισα να κρατάω το χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Όλη μέρα, κάθε μέρα. Υπήρχαν φορές που δεν το ένιωθα καθόλου, υπήρχαν μέρες που πονούσε το σαγόνι μου από την προσπάθεια, αλλά δεν το έβαλα κάτω. Συνέχισα να χαμογελάω. Και οι άνθρωποι συνέχισαν να μου ανταποδίδουν το χαμόγελο. Και κάθε φορά ένιωθα και λίιιιγο καλύτερα. Και κάθε μέρα βίωνα τη χαρά λίιιιγο περισσότερο. Και όσο πιο χαρούμενη ένιωθα, τόσο πιο πολύ χαλάρωνε το σώμα μου. Και τόσο πιο δημιουργική γινόμουνα. Και τόσο πιο ήρεμη ένιωθα. Και τόσο πιο εύκολο γινόταν να βρω λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας. Και όλα αυτά έκαναν το χαμόγελο στο πρόσωπό μου πιο αληθινό. Έχοντας αλλάξει τη διάθεσή μου,  έχοντας βάλει τη χαρά στη θέση  της γκρίνιας στη ζωή μου, ήταν πια πολύ πιο εύκολο να κάνω όλα εκείνα που χρειάζονταν και να αλλάξω τελείως και μόνιμα την καθημερινότητα και κατ’ επέκταση τη ζωή μου. Ναι, είμαι χαρούμενη! Ναι, είμαι δημιουργική! Ναι, είμαι ευτυχισμένη! Μπορείς κι εσύ!!! Αγάπη Καλογήρου  

Την Κυριακή το μεσημέρι, στο διάλειμμα ενός σεμιναρίου στου Ψυρρή, πήγαμε για φαΐ σε ένα από τα πολλά υπέροχα ταβερνάκια που υπάρχουν στην περιοχή. Φυσικά καθίσαμε έξω, στο πεζοδρόμιο. Μεταλλικό τραπεζάκι, ξύλινες καρέκλες, vintage διακόσμηση και η υπέροχη Σαλώμη, με ένα τεράστιο χαμόγελο, έφερνε τα πιάτα με τους πρωτότυπους συνδυασμούς γεύσεων. Ελλάδα! Εικόνα μαγική! …Και τότε ξέσπασε η μπόρα… Στην αρχή ήταν μερικές ψιχάλες. Πολύ γρήγορα έγινε βροχή. Αμέσως σηκωθήκαμε για να μεταφερθούμε μέσα στο μαγαζί. Χμμμ… Πώς θα χωρέσουν τόσα τραπεζάκια μέσα σε ένα μικρό μαγαζί; Με έναν και μόνο τρόπο: γίναμε όλοι μια μεγάλη παρέα! Έλληνες και τουρίστες, γνωστοί και άγνωστοι, στριμωχτήκαμε σε αυτό τον μικρό χώρο. Η μια καρέκλα λίγο πιο δεξιά, η άλλη πιο μπροστά, λίγος χώρος για ακόμα ένα τραπεζάκι. Η πόρτα δεν είχε χώρο για να κλείσει, η έντονη βροχή έβρεχε όσους ήταν πιο κοντά στην πόρτα (και εμένα μαζί), οι παραγγελίες πέρναγαν χέρι-χέρι, τσουγκρίζαμε τα ποτήρια, γελούσαμε, κάναμε πλάκα και όλοι μαζί χαζεύαμε την έντονη χαλαζόπτωση. Η μπόρα είναι η πραγματικότητα. Μπορείς να την αλλάξεις; Όχι! Μπορείς όμως να γελάσεις μαζί της, να παίξεις μαζί της, να γίνεις παρέα, να ανοίξεις την αγκαλιά σου σε εκείνον που δεν γνωρίζεις, να χαρείς …δηλαδή …να την δεις αλλιώς! Αγάπη Καλογήρου  

Κάποτε είχα διαβάσει για ένα κοινωνικό πείραμα*. Ένας βιολιστής σε σταθμό του μετρό της Ουάσινγκτον έπαιξε για 45 περίπου λεπτά Μπαχ. Οι περισσότεροι τον προσπέρασαν αδιάφοροι, κάποιοι στάθηκαν να τον ακούσουν για λίγο για να ακολουθήσουν αμέσως μετά το πλήθος που βιαζόταν να πάει στη δουλειά του. Μόνο ένα μικρό παιδί έμεινε, μέχρι η μητέρα του να το σπρώξει με το ζόρι για να φύγουν. Μετά από 45 λεπτά μαγείας σε ένα πολυσύχναστο σταθμό, 20 μόνο άνθρωποι στάθηκαν για λίγο και τα “έσοδά” του ήταν μόλις 32 δολάρια. Ο βιολιστής ήταν ο Joshua Bell ένας από τους πιο ταλαντούχους σύγχρονους βιολιστές, το βιολί με το οποίο έπαιξε – ένα Στραντιβάριους – κοστίζει πάνω από 3,5 εκατομμύρια ευρώ(!!!). Δύο μέρες πριν είχε δώσει μια παράσταση στη Βοστόνη, η οποία (ας μου επιτραπεί η αγγλική έκφραση) ήταν sold out με μέσο κόστος εισιτηρίου 100 δολάρια. Είχα ακούσει πάρα πολλές φορές τη φράση “άδραξε τη μέρα”. Είχα ακούσει πολλές φορές τη φράση “ζήσε τη στιγμή”. Πότε το είχα κάνει πράξη; Δεν θα πω “ποτέ” γιατί είναι ψέμα. Λίγες φορές είναι η απάντηση. Όταν όλες οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Όταν δεν σκεφτόμουν τη δουλειά, δεν είχα να τρέξω σπίτι για να βγάλω το σκύλο βόλτα, όταν ήμουν σε διακοπές, δεν είχα Ακαδημία, σεμινάριο, διάβασμα, να βάλω πλυντήριο, να λούσω τα μαλλιά μου, κλπ κλπ κλπ. Αυτό δεν σημαίνει “ζω τη στιγμή”. Αυτό σημαίνει “επιτρέπω στις συνθήκες να ελέγχουν τη στιγμή μου”. Πόσες υπέροχες φράσεις έχουμε ακούσει; Φράσεις που μας άρεσαν και θα θέλαμε να κάνουμε κομμάτι της καθημερινότητάς μας; “Πρέπει να πίνεις 8 ποτήρια νερό την ημέρα”. “‘Ο,τι δίνεις, παίρνεις”. “Νους υγιής εν σώματι υγιεί”… Πόσο δύσκολο, ή εύκολο, είναι να τις εφαρμόσουμε; Για μένα η απάντηση είναι απλή: Όταν αποφασίσεις ότι θέλεις να το κάνεις πράξη! Όταν η απόφαση βγει από την καρδιά σου, από την ψυχή σου και όχι από το μυαλό σου. Ακούγεται τόσο απλό. Κι όμως δεν είναι. Πάρα πολλές φορές μπερδευόμαστε και πιστεύουμε ότι μια απόφαση είναι της καρδιάς, ενώ είναι του μυαλού μας. Πριν μερικές μέρες στην Πράγα, κάνοντας βόλτα στο κάστρο αργά το απόγευμα, όταν όλοι σχεδόν οι τουρίστες είχαν φύγει, άκουσα έναν μουσικό να παίζει. Αυτοσχεδίαζε με την ηλεκτρική του κιθάρα στο ρυθμό ενός τέμπο. Ήταν πραγματικά υπέροχος! Αφού του άφησα κάποια χρήματα στάθηκα στην άκρη για να τον απολαύσω. Όλο το γκρουπ πέρασε από μπροστά μας. Κάποιοι στάθηκαν για λίγο σχολιάζοντας τη μουσική του, κάποιοι άφησαν χρήματα, κάποιοι απλά συνέχισαν. Απόλυτα συνειδητά, με απόφαση από την καρδιά και όχι από το μυαλό μου, έμεινα εκεί. Απόλαυσα αυτό τον υπέροχο μουσικό. Επέτρεψα στη μαγεία του να με συνεπάρει. Έδιωξα τους φόβους και τα πρέπει και ήμουν εκεί, στη στιγμή. Η ζωή είναι στο εδώ και τώρα. Ούτε στο πριν, ούτε στο μετά. Έμαθα να ακούω την καρδιά μου. Έμαθα να διώχνω τις ανασφάλειες του μυαλού. Είναι δύσκολο. Είναι εύκολο. Είναι ό,τι εσύ θέλεις να είναι. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι …μαθαίνεται! Αγάπη Καλογήρου *Διαβάστε για το πείραμα στο άρθρο της Ουάσινγκτον Ποστ: https://goo.gl/2Ygx3r    

Πρόσφατα πέρασα μπροστά από μια λαϊκή και θυμήθηκα μια Παρασκευή πολλάαααα χρόνια πριν. Ο ανιψιός μου μόλις είχε αρχίσει να περπατάει και αποφασίσαμε να πάμε βόλτα στη λαϊκή. Μόλις φτάσαμε τα ματάκια του γούρλωσαν. Μια πανδαισία χρωμάτων απλώνονταν μπροστά του. Περάσαμε από κάθε πάγκο. Του έδινα τα φρούτα και τα λαχανικά, να τα πιάσει, να τα μυρίσει. Τα έπιανε στα μικροσκοπικά του χεράκια και τα περιεργαζόταν με προσήλωση, θαυμασμό, περιέργεια και αγάπη. Τα έφερνε κοντά στη μυτούλα του και απολάμβανε τη διαφορετικότητα στις οσμές. Οι εκφράσεις του ήταν ανεκτίμητες! Του είχα υποσχεθεί ότι αφού τα δούμε όλα, θα διαλέξει αυτό που του αρέσει πιο πολύ και θα το αγοράσουμε. Διάλεξε μια σελινόριζα. Μην με ρωτήσεις γιατί. Αυτό του άρεσε, αυτό επέλεξε! Σήμερα θυμήθηκα εκείνη την ημέρα. Σήμερα αποφάσισα να ζήσω όπως εκείνη την ημέρα. Να βλέπω την πανδαισία χρωμάτων που απλώνεται μπροστά μου. Ακόμα και στην πόλη μπορείς να δεις πράσινα δέντρα, να προσέξεις τα χρώματα των αυτοκινήτων, τα ρούχα των ανθρώπων που σε προσπερνάνε βιαστικά. Να θαυμάζω τα μικρά, καθημερινά που συνήθως τα θεωρούμε δεδομένα. Τον πρωινό καφέ, τη συνάδελφο που είπε καλημέρα με χαμόγελο, το τυροπιτάκι της γιαγιάς που το έφτιαξε μ’ αγάπη. Να παρατηρώ την ομορφιά γύρω μου. Στο πιτσιρίκι που γουρλώνει τα μάτια μπροστά στον τροχονόμο, την έφηβη που βοηθάει τη γιαγιά να διασχίσει το δρόμο, στην κοπέλα με τα τεράστια μάτια. Μαγεία! Εσύ τι επιλέγεις σήμερα; Θέλεις κι εσύ να έχεις μια υπέροχη μέρα; Θέλεις κι εσύ να χαμογελάσεις; Αν ναι, επέλεξε να δεις την ομορφιά αυτής της μέρα. Παρατήρησε τις λεπτομέρειες που κάνουν τη ζωή μας όμορφη και χαμογέλα σε κάθε μία! Αγάπη Καλογήρου    

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Οι σκέψεις της Αγάπης Καλογήρου για το σεμινάριο “Πώς να αλλάξεις τους άλλους”.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_video link=”https://youtu.be/x1-Vwci_vBc”][vc_empty_space height=”60″][/vc_column][/vc_row]

Πέρσυ το καλοκαίρι μιλούσα με μια φίλη η οποία σπούδαζε σε κάποιο Ελληνικό νησί. Μου πρότεινε, αφού εκείνη θα γύριζε στην Αθήνα, να χρησιμοποιήσω το σπίτι της τον Αύγουστο για διακοπές. Η ιδέα με ενθουσίασε. Πήρα την κολλητή μου τηλέφωνο “Φέτος θα πάμε Σκύροοοοοοο!!!!!!!!!! Μια φίλη έχει σπίτι εκεί και μας το παραχωρεί”. Εκείνη συμφώνησε αμέσως. Άρχισε να ψάχνει… ποιο πλοίο θα πάρουμε, ποιες παραλίες θα επισκεφτούμε, τι αξιοθέατα έχει να δούμε… Δαπάνησε αρκετές ώρες στο ίντερνετ και στο τηλέφωνο. Όσο περνούσαν οι μέρες η χαρά και ο ενθουσιασμός και των δυο μας μεγάλωνε. Η κολλητή μου είχε κανονίσει την άδειά της, είχαμε αγοράσει καινούργια μαγιώ, είχαμε πάρει “παραγγελίες” από τους συγγενείς και τους φίλους για τα τοπικά προϊόντα που θα τους φέρναμε δώρο. Κάποια στιγμή, έτσι όπως συζητούσαμε τις επικείμενες διακοπές μας, της είπα ότι η φίλη που μας δίνει το σπίτι σπουδάζει στο νησί. “Μα, η Σκύρος δεν έχει πανεπιστήμιο. Η Σύρος έχει!” Ουπς!!! Όπως ήταν φυσικό, θύμωσε. “Είσαι σοβαρή;;; Στη Σύρο είναι η κοπέλα, όχι στη Σκύρο! Με έχεις τόσες μέρες και ψάχνω το λάθος νησί; Πήρα άδεια για να πάω διακοπές κάπου όπου δεν έχουμε να μείνουμε”; Εσύ τι θα έκανες, αν στο έκανε αυτό η κολλητή σου; Αν έχανες τόσες ώρες να ψάχνεις πληροφορίες για ένα νησί, στο οποίο τελικά δεν θα πήγαινες; Αν έπρεπε να αλλάξεις τελευταία στιγμή τις ημέρες τις άδειάς σου, εξαιτίας του λάθους κάποιου άλλου; Και αν ήσουν από την άλλη πλευρά; Πώς θα αντιδρούσες αν η κολλητή σου, με το δίκιο της, σε κατηγορούσε έντονα για ένα λάθος που έκανες; Εγώ, έβαλα ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου και προσπάθησα να μην γελάσω. “Καλά ντε. Πώς κάνεις έτσι για ένα γράμμα;;;;!!! Τι Σκύρος, τι Σύρος!” Αρχίσαμε να γελάμε. Και να γελάμε. Και να γελάμε… Γελάγαμε τόσο πολύ, που τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι από τα μάτια μας. Εννοείται ότι αυτό είναι πλέον το ανέκδοτο της παρέας. Ένα “λάθος γράμμα”, όχι μόνο δεν χάλασε μια φιλία, αλλά δημιούργησε έναν ακόμα τρόπο να γελάμε, να αλλάζουμε την ημέρα μας, να δεθούμε περισσότερο! Αγάπη Καλογήρου   Υ.Γ. Τελικά πήγαμε στη Ζάκυνθο!