Ας είναι η ανάσταση αυτής της άνοιξης να τρυπώσει στις καρδιές μας – τη δική σου, τη δική μου, στην κάθε μια ξεχωριστά και ταυτόχρονα σε όλες μαζί. Να κάνει μέσα μας χώρο και να φέρει καινούργια καθαρή και δροσερή πνοή, να καθαρίσει ο νους, να ζωντανέψουν τα συναισθήματα, να βρει είσοδο η αγάπη και να μπει στις καρδιές όλων μας. Ας είναι αυτή η Ανάσταση ένα θεϊκό άγγιγμα, ένα άγγιγμα αγάπης που θα ξυπνήσει και θα φέρει στο φως και θα ζωντανέψει όνειρα που είχε σκεπάσει ο χειμώνας. Ας είναι αυτή η Ανάσταση, να φέρει στον κάθε ένα προσωπικά, το θαύμα της “δικής” του ανάστασης έτσι όπως εκείνος την εννοεί και την αναζητά, μέσα του, έξω του, γύρω του, παντού. Καλή και λαμπερή γεμάτη θαύματα Ανάσταση σε όλους μας! Βένα Καλογήρου    

Κάνω κέφι την πρόκληση που τη σπρώχνω μακριά μου και μαζί την αναζητώ γιατί πιστεύω πως ποτέ δεν ξέρουμε πόσο δυνατοί μπορούμε να είμαστε μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή που δεν μας αφήνει και πολλές επιλογές. Με συναρπάζει πάντα αυτή η εσωτερική μας δύναμη που είναι –σχεδόν– αστείρευτη, και που κάθε φορά που κάτι μας στριμώχνει, ανακαλύπτουμε κι ένα της κομμάτι, όπως κι εκείνη η άπειρη ικανότητα του ανθρώπου. Κάθε ανθρώπου. Λατρεύω τη γνώση, γενικά τη γνώση, που ανοίγει το νου και την καρδιά και μπορούμε να κάνουμε το καλύτερο, βρίσκοντας λύσεις εκεί που οι καιροί και οι στιγμές μας προκαλούν και μας δυσκολεύουν. Βένα Καλογήρου    

Υπάρχει ένα μέρος του εαυτού μας που δε μας αφήνει να νιώσουμε ικανοποιημένοι, μέχρι να γίνουμε όλα όσα μπορούμε να γίνουμε. Η ουσία της ζωής δεν είναι να αναπαυόμαστε στις όποιες δάφνες μας και να μένουμε στην “περιοχή ασφάλειας”. Είναι μια περιπέτεια από το καλό στο καλύτερο και προχωράει στο άριστο. Οι μύες μένουν δυνατοί και εύκαμπτοι μόνο με τη χρήση και την άσκηση και το ίδιο ισχύει και για το νου μας. Η πρόκληση είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί το σύμπαν για να μας δείξει ότι είμαστε μεγαλύτεροι από ό,τι νομίζαμε πως είμαστε. Ευχαρίστησε τα όνειρά σου, τις επιθυμίες σου και την αίσθηση ότι πρέπει να υπάρχει κάτι παραπάνω. Υπάρχει. Γιατί εσύ είσαι κάτι παραπάνω. Από το βιβλίο του Alan Cohen “Μια βαθιά ανάσα ζωής”.    

“Τι είναι απαραίτητο για να γίνει σημαντική αλλαγή στη Γη και στις ζωές των ανθρώπων; Η πίστη και η εμπιστοσύνη. Εμπιστέψου την καρδιά σου, εμπιστέψου τον εαυτό σου, εμπιστέψου το φως, εμπιστέψου την αγάπη, εμπιστέψου τη δύναμή σου. Όταν υπάρχει απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη, η αλλαγή γίνεται αυτόματα. Η ώρα για μια καινούργια αρχή έχει έρθει. Η ώρα για την ενδυνάμωση και τη βελτίωση του εαυτού σου με τον καλύτερο τρόπο έχει έρθει. Η αλλαγή δεν γίνεται προσπαθώντας να αλλάξουμε τους γύρω μας. Γίνεται εντός μας, μόλις πιστέψουμε και καλωσορίσουμε το φως μέσα μας και όλα όσα ανήκουν στο φως. Η αλλαγή εντός μας αντηχεί σε ολόκληρο το σύμπαν. Όσο μεγαλύτερος ο αριθμός των ανθρώπων που κατορθώνουν αυτό το καλωσόρισμα του φωτός, τόσο μεγαλύτερη η αλλαγή σ’ όλόκληρη τη Γη. Είμαστε όλοι εδώ ΜΑΖΙ” Από την Αλίκη Αλιά Χοϊδά. Απόσπασμα από το βιβλίο της “ΕΝΑ”.    

Είμαι σε μια παράξενη, ευσυγκίνητη και ταυτόχρονα δημιουργική διάθεση και νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου με όσους έχουν την ευγενή καλοσύνη και τη διάθεση να τις διαβάσουν. Τις τελευταίες μέρες δέχτηκα πολλά μηνύματα πραγματικής φιλίας και αγάπης από πολλούς απόφοιτους των σεμιναρίων μου που ενέτειναν τους προβληματισμούς μου για τη ζωή. Πριν από πολύ καιρό, είχα γράψει ένα κείμενο που ξαναδιαβάζοντάς το σήμερα ένιωσα πως κάποια του κομμάτια αξίζει να τα ξαναδημοσιεύσω. Έκανες πολλά στη ζωή σου Αντώνη, μου λέω. Ποια όμως από αυτά άξιζαν τον κόπο; Ποια είχαν νόημα; Ποια σε έκαναν περήφανο καπετάνιο της ζωής; Ποια σε έκαναν να λες «αν ξαναζούσα το ίδιο ταξίδι θα ήθελα να κάνω;». Μήπως τα χρήματα που κέρδισες, τα ταξίδια σ’ ολόκληρο τον κόσμο που έκανες, η οικογένεια που έφτιαξες, η μέθοδος αυτοεξέλιξης που δημιούργησες, τα γλέντια που έκανες, οι αποτυχίες που είχες, οι ερωτικές αγάπες της ζωής σου, οι καταστροφές και οι επιτυχίες που δημιούργησες, ποια απ’ όλα αυτά; Κι όσο αναρωτιέμαι, τόσο πιο σίγουρος είμαι για την απάντηση. Όλη αυτή η πολυτάραχη, γεμάτη σχεδόν από τα πάντα, πορεία μου μέχρι σήμερα δεν σημαδεύτηκε ούτε από τα λεφτά, ούτε από τις επιτυχίες, ούτε από τις αποτυχίες, ούτε από τα ταξίδια, ούτε από τις νίκες, ούτε από τις ήττες, αλλά ούτε κι από τα συναισθήματα που όλα αυτά με έκαναν να νιώσω. Τώρα πια πιστεύω ότι ξέρω ποιο ήτανε το νόημα όλης αυτής της πορείας. ΟΛΑ όσα δημιούργησα (καταστροφές κι επιτυχίες) υπήρξαν πολύτιμα δώρα στο μέχρι σήμερα ταξίδι μου. ΟΛΑ με έμαθαν, ΟΛΑ, επώδυνα και χαρούμενα, μου χάριζαν και από κάτι πολύτιμο, έστω κι αν εγώ χρειάστηκα πολλά χρόνια κάποιες φορές για να το δω. Με έμαθαν, σιγά – σιγά και κάποιες φορές πολύ επώδυνα, να ξεχωρίζω το ασήμαντο και το πρόσκαιρο από το σημαντικό. Πoιο πιστεύω λοιπόν ότι είναι το σημαντικό; Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ!!! Ναι, έμαθα να αναγνωρίζω το ψεύτικο από το αληθινό. Να αναγνωρίζω την απελπισμένη προσπάθεια των πολλών να αγαπηθούν γι’ αυτά που κατέχουν, επειδή ποτέ δεν αναγνώρισαν την ομορφιά της καρδιάς τους. Κι’ αυτό που βγάζουν, ζουν και βιώνουν, είναι ψεύτικο και πονάει πολύ. Και πονάει γιατί είναι ένα με το δηλητήριο της μοναξιάς. Κατά βάθος ξέρουν ότι στη δύσκολη στιγμή θα είναι μόνοι. Όμως έμαθα να αναγνωρίζω κι εκείνους που μπορούν να κοιμούνται με χαμόγελο γιατί η καρδιά τους είναι ελεύθερη να αγαπήσει και να αγαπηθεί, χωρίς να πιστεύει ότι έχει ανάγκη από φκιασίδια και πλουμίδια για να αγαπηθεί. Κι’ αυτό που βγάζουν, ζουν και βιώνουν, έχει αλήθεια και αξία για όλους μας. Κι ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι η βαθειά πίστη τους ότι δεν είναι μόνοι. Νιώθουν και ξέρουν ότι υπάρχουν κάποιοι που είναι και θα είναι για πάντα δίπλα τους. Δεν υποστηρίζω πως οι αληθινοί δεν πονάνε. Ούτε πιστεύω ότι δεν έχουν στιγμές που λυγάνε. Πιστεύω όμως βαθειά ότι η αγάπη που έχει γεμίσει την καρδιά τους, τους προσφέρει μια μόνιμη προστασία και μια μόνιμη ροή βάλσαμου τις δύσκολες στιγμές της ζωής τους, με την παρουσία των ανθρώπων που τους αγάπησαν και τους αγαπάνε. Όλα αυτά που έζησα μέχρι σήμερα λοιπόν, είχαν αξία ΜΟΝΟ στο βαθμό που με βοήθησαν να καταλάβω, να μάθω και να συνειδητοποιήσω την αξία του βιώματος της ενότητας και της αγάπης. Κανείς μας δε μπορεί να γίνει ευτυχισμένος χωρίς αγάπη. Κανείς μας δεν αξίζει να πεθαίνει μόνος του. Κανείς μας δεν πρέπει να οδηγήσει τη ζωή του μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια του εγωισμού που διαχωρίζει αντί να ενώνει. Κανείς μας δεν αξίζει να ζήσει για τα πράγματα, είτε αυτά είναι χρήματα και πλούτη, είτε είναι αναγνώριση, κύρος, γλέντια, οικογενειακή ή κοινωνική αποδοχή, είτε είναι οτιδήποτε πρόσκαιρο. Όλα αυτά έχουν νόημα και αξία ΜΟΝΟ όταν είναι απλά ένα βοήθημα για να ελευθερωθείς από την άγνοια και το εγώ. ΜΟΝΟ όταν γίνουν απλοί υπηρέτες των αξιών της υπέροχης καρδιάς σου. Όταν σου κάνουν απλά πιο εύκολο το δρόμο για να πάρεις και να δώσεις ΑΓΑΠΗ!!! Αντώνης Καλογήρου    

Σε σένα γυναίκα που το σώμα σου ανοίγει για να δεχτεί μέσα του και να δημιουργήσει την καινούργια πνοή κάθε ανθρώπινου πλάσματος σ’ αυτό τον πλανήτη. Σε σένα που η αγκαλιά σου έχει την τεράστια δύναμη της αγάπης. Σε σένα γυναίκα που το σώμα σου δέχεται μέσα του το αρσενικό και ολόκληρο τον έρωτα. Σε σένα με το τόσο ευάλωτο συναισθηματικό σου κόσμο, που μπορείς να τον κάνεις τεράστια δύναμη όταν χρειάζεται να προστατέψεις ή να υπερασπίσεις. Σε σένα γυναίκα που τολμάς για χάρη της αγάπης να ρισκάρεις, να χορέψεις, να τραγουδήσεις, να γεννήσεις ιδέες, τρόπους, λύσεις και θαύματα. Σε σένα γυναίκα που η αγριάδα σου όταν πληγώνεσαι και η τρυφερότητα της αγάπης είναι ταυτόχρονα τόσο μεγάλα μέσα σου. Σε σένα γυναίκα το πιο άγριο και πιο τρυφερό της φύσης θαύμα! Σε σένα γυναίκα ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλες τις μορφές που έχεις στη ζωή μου, μάνα, κόρη, αδελφή, φίλη… άπειρα ευχαριστώ!!!! Βένα Καλογήρου    

Αυτόν ιδιαίτερα το Μάρτη, ας αφήσουμε το νου και την καρδιά μας ν’ ακολουθήσουν το απλό τόσο όμως μεγάλο, γενναίο και υπέροχο παράδειγμα της φύσης. Η φύση ανθίζει, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω της. Είτε υπάρχουν βροχές, κρύα, βοριάδες, είτε λιακάδες, όποιος κι αν είναι ο καιρός, είτε σπάνε πολλά κλαριά ή καταστρέφονται κάποια λουλούδια, ό,τι κι αν γίνεται γύρω της… η φύση ανθίζει! Η φύση τολμάει, είναι η πρώτη που πετάει το χειμώνα από πάνω της, και μας κερδίζει όλους, γίνεται ανάσα για όλους μας. Βγάζει το χαμόγελο από μέσα μας… και μας αρέσει! Και είμαι σίγουρη ότι της αρέσει κι εκείνης – γι’ αυτό άλλωστε ρισκάρει ν’ ανθίζει ακόμη και μέσα στο χιόνι κάποιες φορές, αυτό το μήνα τον πρώτο της Άνοιξης! Καλώς να έρθει λοιπόν αυτός ο μήνας, καλώς να έρθει η Άνοιξη κι ας ανθίζει ο νους και η καρδιά και η κάθε μας μέρα, άνετα, απλά κι αβίαστα… Απλά και όμορφα… Γιατί έτσι ακριβώς είναι και ο αληθινός υπέροχος εαυτός μας. Είναι απλά… όμορφος! Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το μεγαλείο του και η δύναμή του και το θαύμα του! Είναι απλά ανθρώπινος και υπέροχα όμορφος! Καλό μας μήνα λοιπόν, ανθισμένο και απολαυστικό! Βένα Καλογήρου    

Μας λένε πως πάντα μπορούμε να επιλέξουμε, πως πάντα έχουμε επιλογές. Πόση επαφή έχει αυτό με την πραγματικότητα; Κάποιες καταστάσεις, είναι απλά αυτές που είναι και το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι όχι βέβαια να επιλέξεις, αλλά να συνεχίσεις αυτό που κάνεις άσχετα αν καθόλου δεν σου αρέσει. Και υπάρχουν και χειρότερα. Να έχεις επιλέξει εκείνα που θέλεις αλλά… όπως πολύ συχνά συμβαίνει, να αναγκάζεσαι να ακολουθήσεις όχι τα θέλω σου, αλλά τα πρέπει! Πράγματα τόσο γνωστά σε όλους μας, καθώς όλοι έχουμε μαθητεύσει από μικρά παιδιά στο «σχολείο των πρέπει». Από την άλλη, υπάρχει μια πολύ αγαπημένη μου φράση του μοναδικού Wayne Dyer, που με συντροφεύει χρόνια τώρα και λέει το εξής: «Υπάρχει πάντα μια λύση»! Η αλήθεια είναι ότι την έβαλα σε μεγάλη δοκιμασία έχοντας την πρόθεση και την επιθυμία να την αποδεχτώ. Και την αποδέχτηκα. «Υπάρχει πάντα μία λύση!» Ας το δούμε πρώτα από μια διασκεδαστική πλευρά, μέσα από μια παλιά ιστοριούλα-ανέκδοτο που έχει όμως σαφέστατα μια μεγάλη αλήθεια. Φαντάσου πως: «Είσαι στο αυτοκίνητό σου και οδηγείς ενώ έξω βρέχει καταρρακτωδώς. Περνάς  από μια στάση λεωφορείου όπου συναντάς τρία άτομα να περιμένουν: 1. Μια γριούλα που δείχνει να βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη. 2. Ένα φίλο σου από τα παλιά, που κάποτε σου έσωσε τη ζωή. 3. Τη γυναίκα/άντρα των ονείρων σου. Ποιον θα έπαιρνες μαζί σου στο αυτοκίνητο; Το αυτοκίνητό σου είναι διθέσιο. Χωράει μόνο ένα άτομο». Επιλογές; Η αυθόρμητη απάντηση ενός θέλω, θα ήταν το 3, αν τα δύο προηγούμενα δεν συναγωνίζονταν για το ποιο είναι το μεγαλύτερο πρέπει. Θα μπορούσες να πάρεις τη γριούλα που έμοιαζε να πεθαίνει και έτσι να τη σώσεις. Ή τον παλιό σου φίλο που κάποτε σου έσωσε τη ζωή. Κι ούτε συζήτηση βέβαια για τη γυναίκα/άντρα της ζωής σου που ίσως να μην ξανασυναντούσες ποτέ. Κι επειδή, υπάρχει πάντα μία λύση… «Θα έδινες τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο φίλο σου και θα του ζητούσες να πάει τη γριούλα στο νοσοκομείο, ενώ εσύ θα έμενες με τη γυναίκα/άντρα των ονείρων σου περιμένοντας το λεωφορείο». Έχουμε επιλογές; Ναι. Από όποια πλευρά κι αν το δούμε, αστεία ή σοβαρή πάντα έχουμε επιλογές. Υπάρχουν πάντα επιλογές, απλά δεν έχουμε εκπαιδεύσει το μυαλό μας να ανοίγει σε όλο το φάσμα των επιλογών που οπωσδήποτε υπάρχουν γύρω μας. Αυτές είναι εκεί και περιμένουν, εμείς χρειάζεται να γνωρίσουμε το πώς να τις βλέπουμε. Μας λείπει η μεγάλη τέχνη της επικοινωνίας. Της ευέλικτης ουσιαστικής εκείνης επικοινωνίας – με τον εαυτό μας, τους συνεργάτες, με τους ανθρώπους που μας ενδιαφέρουν, τα παιδιά, τους αγαπημένους, τις καταστάσεις… με όλα όσα γενικά καθορίζουν τη ζωή μας. Είναι η τέχνη της επικοινωνίας μας με τους άλλους, που μας προσφέρει το τεράστιο πλεονέκτημα να μπορούμε να οδηγήσουμε και τα γεγονότα και τις καταστάσεις που μας αφορούν με τον τρόπο που εμείς θέλουμε και έτσι όπως θέλουμε. Γιατί, όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας σε όλους τους τομείς, δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε ανεξήγητα και το κυριότερο, ούτε ανεξέλεγκτα. Μπορούμε πάντα να οδηγήσουμε τον εαυτό μας στις επιλογές και στα αποτελέσματα που έχουμε ανάγκη, θέλουμε και κάνουμε κέφι να βιώσουμε στη ζωή μας. Βένα Καλογήρου