Θα ήθελα να επικοινωνήσω μαζί σας, μια μέρα πριν από τον καινούριο χρόνο, και να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία… Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μην θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά που βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της δικής τους γιαγιάς, δεν της έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε. Αν πρόσεχαν, όλοι αυτοί θα έβλεπαν ότι η γριά δεν φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό μαντίλι στο κεφάλι. Σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο. Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια της γριούλας, αλλά δεν μίλησε. Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό. Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου». Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Ανδρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα πρέπει να έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται». Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντιζε τη δική της μητέρα. Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. «Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος. «Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δεν θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση. Αλλά ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρικο. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης. Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα». Στην επόμενη στάση ένα παλικάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσικής. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουγε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουρια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα του. Το παλικάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη. Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: «Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ…» Ας χρησιμοποιήσουμε όλοι μας τον καινούριο χρόνο για να φέρουμε ξανά στην καθημερινότητά μας… την ανθρωπιά μας!!! Αντώνης Καλογήρου    

Μερικές ώρες μόνο μετά τη λήξη του υπέροχου σεμιναρίου ΔΙΩΞΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΣΟΥ ΤΩΡΑ, είμαι σε μια παράξενη και ευσυγκίνητη θα έλεγα διάθεση (ίσως λόγω των ημερών) και νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου με όσους έχουν την ευγενή καλοσύνη και τη διάθεση να τις διαβάσουν. Τον τελευταίο καιρό προβληματίζομαι όλο και πιο συχνά, αναζητώντας απαντήσεις σε θέματα ζωής, κάνοντας στον εαυτό μου όλο και πιο σκληρές ερωτήσεις. Έκανες πολλά στη ζωή σου Αντώνη, μου λέω. Ποια όμως από αυτά άξιζαν τον κόπο; Ποια είχαν νόημα; Ποια σε έκαναν περήφανο καπετάνιο της ζωής; Ποια σε έκαναν να λες «αν ξαναζούσα το ίδιο ταξίδι θα ήθελα να κάνω;». Μήπως τα χρήματα που κέρδισες, τα ταξίδια σ’ ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο που έκανες, η οικογένεια που έφτιαξες, η μέθοδος αυτοεξέλιξης που δημιούργησες, τα γλέντια που έκανες, οι αποτυχίες που είχες, οι έρωτες της ζωής σου, οι καταστροφές και οι επιτυχίες που δημιούργησες, ποια απ’ όλα αυτά; Κι όσο περισσότερο αναρωτιέμαι, τόσο πιο σίγουρος είμαι για την απάντηση. Όλη αυτή η πολυτάραχη, γεμάτη σχεδόν από τα πάντα, πορεία μου μέχρι σήμερα δεν σημαδεύτηκε ούτε από τα λεφτά, ούτε από τις επιτυχίες, ούτε από τις αποτυχίες, ούτε από τα ταξίδια, ούτε από τις νίκες, ούτε από τις ήττες, αλλά ούτε κι από τα συναισθήματα που όλα αυτά με έκαναν να νιώσω. Παρ’ όλο που από μικρός ήθελα και την επιτυχία και τα ταξίδια και τα χρήματα και τις νίκες, όλα αυτά τώρα ξέρω πως τα ήθελα λόγω της έλλειψης. Της υλικής έλλειψης από τη μια και της έλλειψης της αληθινής γνώσης από την άλλη. Τώρα πια πιστεύω ότι ξέρω ποιο ήτανε το νόημα όλης αυτής της πορείας. ΟΛΑ όσα δημιούργησα (καταστροφές κι επιτυχίες) υπήρξαν πολύτιμα δώρα στο μέχρι σήμερα ταξίδι μου. ΟΛΑ με έμαθαν, ΟΛΑ, επώδυνα και χαρούμενα, μου χάριζαν και από κάτι πολύτιμο, έστω κι αν εγώ χρειάστηκα πολλά χρόνια κάποιες φορές για να το δω. Με έμαθαν, σιγά σιγά και κάποιες φορές πολύ επώδυνα, να ξεχωρίζω το ασήμαντο και το πρόσκαιρο από το σημαντικό και το μόνιμο. Ποιο πιστεύω λοιπόν ότι είναι το σημαντικό; Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ!!! ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΗ ΠΩΣ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ!!! Ναι, έμαθα να αναγνωρίζω το ψεύτικο από το αληθινό. Να αναγνωρίζω την απελπισμένη προσπάθεια των πολλών να αγαπηθούν γι’ αυτά που κατέχουν, επειδή ποτέ δεν αναγνώρισαν την ομορφιά της καρδιάς τους. Κι’ αυτό που βγάζουν, ζουν και βιώνουν, είναι ψεύτικο και πονάει πολύ. Και πονάει γιατί είναι ένα με το δηλητήριο της μοναξιάς. Στην πραγματικότητα ξέρουν ότι, στη δύσκολη στιγμή, ή ακόμα χειρότερα στο τέλος, θα είναι μόνοι. Όμως έμαθα να αναγνωρίζω κι εκείνους που μπορούν να κοιμούνται με χαμόγελο γιατί η καρδιά τους είναι ελεύθερη να αγαπήσει και να αγαπηθεί, χωρίς να πιστεύει ότι έχει ανάγκη από φτιασίδια και πλουμίδια για να αγαπηθεί. Κι’ αυτό που βγάζουν, ζουν και βιώνουν, έχει αλήθεια αυθεντικότητα και αξία για όλους μας. Κι ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι η βαθειά πίστη τους ότι ποτέ δεν θα είναι μόνοι. Νιώθουν και ξέρουν ότι υπάρχουν κάποιοι που είναι και θα είναι για πάντα δίπλα τους. Δεν υποστηρίζω πως οι αληθινοί δεν πονάνε. Ούτε πιστεύω ότι δεν έχουν στιγμές που λυγάνε. Πιστεύω όμως βαθειά ότι η αγάπη που έχει γεμίσει τη καρδιά τους, τους προσφέρει μια μόνιμη προστασία και μια μόνιμη ροή βάλσαμου τις δύσκολες στιγμές της ζωής τους, με τη παρουσία των ανθρώπων που τους αγάπησαν και τους αγαπάνε. Όλα αυτά που έζησα μέχρι σήμερα λοιπόν, είχαν αξία ΜΟΝΟ στο βαθμό που με βοήθησαν να καταλάβω, να μάθω και να συνειδητοποιήσω την αξία του βιώματος της ενότητας και της αγάπης. Κανείς μας δε μπορεί να γίνει ευτυχισμένος χωρίς αγάπη. Κανείς μας δεν αξίζει να πεθαίνει μόνος του. Κανείς μας δεν πρέπει να οδηγήσει τη ζωή του μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια του εγωισμού που διαχωρίζει αντί να ενώνει. Κανείς μας δεν αξίζει να ζήσει για τα πράγματα, είτε αυτά είναι χρήματα και πλούτη, είτε είναι αναγνώριση, κύρος, γλέντια, οικογενειακή ή κοινωνική αποδοχή, είτε είναι οτιδήποτε πρόσκαιρο. Όλα αυτά έχουν νόημα και αξία ΜΟΝΟ όταν είναι απλά ένα βοήθημα για να ελευθερωθείς από την άγνοια και το εγώ. Έχουν νόημα ΜΟΝΟ όταν γίνουν απλοί υπηρέτες των αξιών της υπέροχης καρδιάς σου. Όταν σου κάνουν απλά πιο εύκολο το δρόμο για να πάρεις και να δώσεις ΑΓΑΠΗ!!! Άκου την καρδιά σου και προχώρα. Αυτές τις γιορτές, ακόμα κι αν όσα έχεις δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες σου, μοιράσου τα με αγαπημένους και άγνωστους. Αυτά που θα πάρεις θα είναι πιο σημαντικά και πιο πολύτιμα από αυτά που ίσως στερηθείς. Μπορεί να μην πιστεύεις αυτό που σου λέω. ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΤΟ!!! Πού ξέρεις, ίσως και να έχω δίκαιο… Αντώνης Καλογήρου    

Ξέρετε ποιο είναι το κλαμπ με τα περισσότερα μέλη παγκοσμίως; Το μοναδικό κλαμπ του κόσμου όπου μέλη του είναι όλοι οι άνθρωποι; Που έχει μέλη όλους τους κατοίκους αυτού του πλανήτη; Είναι το κλαμπ του φόβου. Ναι, συμβαίνει σε όλους. ‘Όλοι φοβόμαστε. Πάρα πολλές φορές νομίζουμε ότι είμαστε μόνο εμείς που νιώθουμε έτσι. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Λιγότερο ή περισσότερο συμβαίνει σε όλους μας! Αν, μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχετε καταφέρει όλα όσα θέλετε στη ζωή σας, είναι γιατί πίσω από κάθε ανεκπλήρωτη επιθυμία υπάρχει απλά ένας φόβος. Τα καλά νέα είναι ότι μπορούμε να νικήσουμε τους φόβους μας. Γιατί πίσω απ’ όλους τους φόβους υπάρχει μια κοινή ρίζα. Αποκτώντας τη γνώση και το βίωμα στο πώς θα το κάνουμε, μπορούμε να μετατρέψουμε τον οποιοδήποτε φόβο μας από αφέντη σε υπηρέτη μας. Το μεγάλο δώρο είναι ότι μπορούμε να μετατρέψουμε το συγκεκριμένο συναίσθημα σε δράση με πολύ σημαντικά οφέλη για εμάς! Το μεγάλο δώρο είναι μόνο μια απόφαση μακριά μας… Βένα Καλογήρου    

Γιατί επιτρέπεις στον εαυτό σου να μην τολμά να κάνει πράξη τις επιθυμίες του; Γιατί να χάνεις από τη ζωή σου πράγματα που θα μπορούσες να απολαύσεις μοναχά με λίγο θάρρος; Γιατί έχεις αφήσει τον εαυτό σου να πιστέψει ότι «δεν είναι για σένα αυτό ή το άλλο;» Ή ότι εσύ δεν μπορείς ή δεν είσαι ικανός; Πάντα πίστευα ότι πίσω από ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ανεκπλήρωτη επιθυμία, πίσω από ΚΑΘΕ απραγματοποίητο όνειρο, υπάρχει κρυμμένος ένας φόβος. Όσο κι αν φαίνεται απόλυτα αντιφατικό, ο φόβος δεν είναι κάτι κακό. Είναι ένας μηχανισμός αυτοπροστασίας μέσω της κινητοποίησης και της δράσης. Μετατρέπεται εύκολα όμως σε δηλητηριώδη, αυτοκαταστροφική λειτουργία όταν, από άγνοια, του επιτρέπουμε να μας ακινητοποιεί. Δεν γεννήθηκες με περιορισμένες ικανότητες. Απλά μεγάλωσες με περιορισμένες ή λαθεμένες γνώσεις!!! Μάθε την αλήθεια. Μάθε πόσο μεγάλος και σημαντικός είσαι. Μάθε να χειρίζεσαι το φόβο και να τον χρησιμοποιείς σαν μια δύναμη που σε ωθεί και σε πηγαίνει κάθε μέρα και πιο κοντά στα όνειρα και τις επιθυμίες σου. Μη χάσεις τη γνώση και τη βιωματική εμπειρία που θα σου δώσει το σεμινάριο «ΔΙΩΞΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΣΟΥ ΤΩΡΑ». Θα αλλάξει ολόκληρη τη ζωή σου. Με εκτίμηση γι’ αυτό που είσαι αλλά και με τεράστια πίστη γι’ αυτό που μπορείς να γίνεις!!! Αντώνης Καλογήρου    

Τι θα λέγατε να κάναμε αυτό το μήνα μια πολύ δυνατή επένδυση; Η επένδυση που προτείνω είναι απόλυτα επικερδής, είναι ασφαλής και έχει το μεγαλύτερο επιτόκιο που θα μπορούσες να βρεις! Στην αρχή βέβαια νιώθεις κάπως άβολα, στριμώχνεσαι λίγο, αλλά μετά έρχεται τόση απόλαυση… Η ιδέα ξεκίνησε από μια ερώτηση που την βρήκα εκπληκτική, στα Μαθήματα Θαυμάτων: “Έχεις σκεφτεί ποτέ στα σοβαρά πόσες ευκαιρίες είχες να προσφέρεις χαρά στον εαυτό σου και πόσες από αυτές τις αρνήθηκες;” Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο ωφέλιμη, πιο κερδοφόρα επένδυση για την κάθε μέρα της ζωής μας! Όταν χαίρεσαι η καρδιά σου γελάει, ο νους ανοίγει έχει περισσότερη διαύγεια, το σώμα ζωντανεύει κάνει καλύτερα και περισσότερα από τα πράγματα που θέλεις. Και το ένα καλό φέρνει τ’ άλλο και το συνηθίζεις όλο και πιο πολύ και το αναζητάς όλο και πιο πολύ! Πολύ ωραία ακούω τις αντιρρήσεις, το ξεκίνημα ζορίζει λίγο, συμφωνώ. Έχουμε γλιστρήσει όλοι, λιγότερο ή περισσότερο και με διαφορετικές δικαιολογίες, στο αμάρτημα της στέρησης της πλούσιας, αληθινής, απλής, πηγαίας χαράς στον εαυτό μας. Και εδώ πιστεύω ότι είναι μια μεγάλη ευκαιρία για όλους μας. Αυτός ο μήνας, ο Δεκέμβρης, ο στολισμένος με τόσα φώτα, λαμπιόνια, γιρλάντες, γιορτές, αγκαλιές, ευχές, λιχουδιές… μας προσφέρει την ευκαιρία της μεγάλης μας επένδυσης! Μας κλείνει το μάτι και μας προσκαλεί… Αλλά το μεγάλο κέρδος, το πιο σημαντικό, έρχεται με αυτό που πάει μαζί με την χαρά. Κι αυτό είναι η αγάπη! Είναι το ΜΑΖΙ, είναι η πιο αναγκαία απλή ανθρώπινη επαφή, είναι το μοίρασμα… είναι η αγκαλιά, είναι τα τόσο πολύτιμα συναισθήματα που όλοι μας αναζητάμε… να δώσουμε, να πάρουμε, να τα μοιραστούμε! ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ λοιπόν, γεμάτο από τις χαρές που αναζητάμε. Βένα Καλογήρου    

Ποια είναι η δική σου στρατηγική για την επιτυχία που αναζητάς; Με ποιας μορφής δράση προχωράς στους στόχους σου; Τι κάνεις για να ζήσεις τα όνειρά σου; Η λογική είναι ένα εκπληκτικά δυνατό εργαλείο όταν την παντρέψεις με τη γνώση. Και η γνώση για να γίνει αποδεκτή από την λογική χρειάζεται το βίωμα. Χρειάζεται να πειστεί η λογική, πρακτικά, στο εδώ και τώρα, ότι αυτό συμβαίνει στ’ αλήθεια. Την Παρασκευή στις 25 του μηνός συμβαίνει κάτι. Είναι ένα τριήμερο όπου ΖΕΙΣ στην πράξη τις προσωπικές σου ικανότητες και δυνατότητες –που είναι πραγματικά πολύ σημαντικές– με τέτοιο τρόπο που η λογική σου δεν μπορεί να τις αρνηθεί παρά μόνο να τις αποδεχτεί. Κι ο λόγος είναι απλός. Είσαι εσύ ο ίδιος που τις βιώνεις στην πράξη. Γίνεται το δικό σου βίωμα για τις δικές σου, τις προσωπικές σου ικανότητες, τα ταλέντα και τις δυνατότητες που υπάρχουν μέσα σου. Είναι ένα τριήμερο που έχει αλλάξει τις ζωές πολλών ανθρώπων μέχρι τώρα. Γιατί όχι και τη δική σου; Με πολλή αγάπη κι ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο για όλους μας, Βένα Καλογήρου    

Ας έχουμε έναν προκλητικά όμορφο καλό μήνα με καλά και δυνατά βήματα μπροστά στους στόχους και στα θέλω μας! Κι ας θυμόμαστε τα λόγια του αγαπημένου Alan Cohen: “ΝΑ ΖΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ, ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΡΥΒΕΣΑΙ Ή ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΣΑΙ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ.” Βένα Καλογήρου    

Το μόνο σίγουρο στον υπέροχο πλανήτη Γη, είναι πως τίποτα δεν είναι σίγουρο. Εφ’ όσον η μόνη μονιμότητα σ’ αυτό τον κόσμο, είναι η αλλαγή. Στον καιρό, στις κυβερνήσεις, στις καταστάσεις, στα συναισθήματα, στις εταιρίες, στους πολιτισμούς, στις ηλικίες… παντού. Όμως εμείς, συνεχίζουμε και πιθανώς θα συνεχίζουμε ακόμα να ψάχνουμε για σιγουριά και ασφάλεια γιατί, απλά είναι ανθρώπινο. Μια όμορφη απάντηση διάβασα σήμερα το πρωί στο βιβλίο του Colin Turner: Γεννήθηκες για να πετύχεις. “Εσύ και μόνον εσύ ως άτομο έχεις μέλλον, και το ποιο θα είναι αυτό το μέλλον εξαρτάται ολοκληρωτικά από σένα. Η μόνη ασφάλεια που υπάρχει βρίσκεται μέσα στην ψυχή σου. Η ασφάλεια βρίσκεται μέσα στην πίστη που έχεις στον εαυτό σου κάθε φορά που αντιμετωπίζεις μιαν ατυχία ή μια κρίση που σε ρίχνει κάτω. Η ασφάλεια βρίσκεται μέσα στην άσβεστη επιθυμία να δημιουργήσεις νόημα και σκοπό στη ζωή σου, ν’ αφήσεις το σημάδι σου σ’ αυτή τη ζωή.” Βένα Καλογήρου