Τόλμα να είσαι μεγάλος. Όταν μειώνεις, μειώνεσαι. Όταν μειώνεις τις καταστάσεις, τους ανθρώπους, τα όνειρά σου… αυτό που στ’ αλήθεια κάνεις είναι να μειώνεις απλά εσένα – τον ίδιο σου τον εαυτό και την ίδια σου τη ζωή. Ο έξυπνος άνθρωπος, κάνει τους ανθρώπους γύρω του να νιώθουν έξυπνοι. Ο σημαντικός, κάνει και τους άλλους να νιώθουν σημαντικοί. Αυτό που κάνεις στους άλλους, το κάνεις και σε σένα. Πόσο μεγάλο κάνεις τον εαυτό σου στις σκέψεις σου; Πόσο μεγάλα όνειρα κάνεις; Πόσο μεγάλες σκέψεις για τη ζωή σου κάνεις; Τελικά, πόσο μεγάλη αγάπη νιώθεις για σένα, για τους άλλους για τη ζωή; Γιατί αυτό που κάνεις σε σένα το κάνεις στον καθένα γύρω σου και σε όλη τη ζωή. Τόλμα να είσαι μεγάλος. Γιατί, εγώ, εσύ και όλοι μας, έχουμε ανάγκη τη γενναιοδωρία σου, την αγάπη σου, τη μεγαλοσύνη που κρύβεις μέσα σου, έχουμε ανάγκη το γέλιο σου, την αγκαλιά σου, το κλάμα σου, έχουμε ανάγκη όλο αυτό το θησαυρό από τα συναισθήματα που έχεις μέσα σου. Γιατί έτσι μπορούμε ΜΑΖΙ να ζήσουμε τον παράδεισο στη Γη! Βένα Καλογήρου  

Το τέλος της “σχολικής” μας χρονιάς πλησίαζε και οι Ακαδημίες άρχιζαν σιγά σιγά να τελειώνουν… αυτή η σκέψη γύριζε στο νου μου ενώ κοιτούσα έξω από το παράθυρο του γραφείου, μ’ ένα συναίσθημα τρυφερότητας και νοσταλγίας μαζί για όλα εκείνα τα μοναδικά βιώματα που τόσο έντονα ζήσαμε δάσκαλοι και μαθητές ΜΑΖΙ, μια αγκαλιά. Αυτό που βλέπω έξω από το παράθυρο – έναν γλάρο να πετάει – με προσγειώνει απότομα και με ξαφνιάζει! Ένας γλάρος; Μα δεν υπάρχουν γλάροι στην Πανόρμου… Η φωνή της λογικής είναι κάθετη. Όμως, είδα έναν γλάρο να πετάει… Το λέω στον Αντώνη. Και η λογική με τη φωνή του Αντώνη επιμένει να με επαναφέρει στην πραγματικότητα: “Δεν υπάρχουν γλάροι στην Πανόρμου. Περιστέρι είδες. Ένα άσπρο μεγάλο περιστέρι.” Όμως ο γλάρος είναι τόσο χαρακτηριστικό πουλί… δεν μπερδεύεται με περιστέρι, σκέφτηκα, ενώ χτυπούσε το τηλέφωνο να μου πουν ότι το ραντεβού μου περίμενε κι εγώ μπήκα πάλι στο ρυθμό της δουλειάς. Ήταν, στα τελευταία μαθήματα της Ακαδημίας των σχέσεων, έξι η ώρα το απόγευμα, και κάναμε τη συνηθισμένη μας κουβεντούλα εκεί στην ρεσεψιόν πριν μπούμε μέσα στην τάξη. Κοιτάζω από εκείνο το μεγάλο παράθυρο με τις ζαρντινιέρες και με ακινητοποιεί εντελώς αυτό που βλέπω: Ένας μεγάλος άσπρος γλάρος έρχεται πετώντας προς το παράθυρο κι έπειτα κάθεται!!! στη ζαρντινιέρα και μας κοιτάει. Μένω άφωνη, ακίνητη, είναι από τις στιγμές εκείνες που θέλεις να μην τελειώσει αυτή η στιγμή, θέλεις να σου δώσει κι άλλο χρόνο αυτό που υπάρχει για να το βιώσεις με όλες σου τις αισθήσεις. Ακούω τις φωνές των παιδιών από δίπλα. Άλλοι φωνάζουν, “ένας γλάρος στο παράθυρο…” άλλοι οι πιο ψύχραιμοι ψάχνουν το κινητό να τον φωτογραφήσουν. Και μέσα σ’ αυτή τη φασαρία, ο γλάρος της Πανόρμου ανοίγει λίγο τα φτερά του, μετά κάνει ένα τίναγμα και πετάει πάλι ψηλά, αφήνοντάς μας ένα εκπληκτικό και ιδιαίτερο δώρο: ‘Όλα μπορούν να γίνουν, όλα μπορούν να συμβούν!” Κι έτσι είναι! Αφιερωμένο σ’ όλους τους μαθητές των Ακαδημιών μας κι όχι μόνο… Βένα Καλογήρου  

Επειδή, “τα πάντα στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αόρατου – όσων συμβαίνουν στο νου και στην καρδιά μας”, έτσι λένε οι μεγάλοι δάσκαλοι, οι σοφοί, αλλά τώρα πια και οι επιστήμονες, έχω κάποιες προτάσεις: Προτείνω, ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ, να απαγκιστρωθούμε και να αφήσουμε στην άκρη συγκεκριμένα σήριαλ-σενάρια ιδιαίτερα προσφιλή στο νου μας τα οποία δημιουργούν συναισθήματα σαν αυτά μιας ταινίας θρίλερ στην τηλεόραση. Και τα οποία μπορούν να αφορούν τα πάντα, τη δουλειά, τα παιδιά, τη γάτα του γείτονα κλπ. Επίσης προτείνω κάθε πρωί να θυμίζουμε στον εαυτό μας το προφανές: τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όλα αυτά που έχουμε σήμερα και μας κάνουν να νοιώθουμε καλά, από ανθρώπους μέχρι αντικείμενα, το αυτοκίνητο, το κλιματιστικό, η φροντίδα, το νοιάξιμο, η αγκαλιά μπορεί να μην υπάρχουν αύριο. Για αυτό, μια πολύ καλή ιδέα είναι ξεκινώντας την ημέρα να φέρνουμε 5 – 6 από αυτά στο νου μας (το παραπάνω σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν βλάπτει, ούτε και το πολύ παραπάνω) και να τους λέμε σαν να μπορούν να μας ακούσουν: «Ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου». Και να το νοιώθουμε αληθινά όταν το λέμε, είτε πρόκειται για τη μανούλα μας, είτε για το αυτοκίνητο. «Αγαπώ που υπάρχεις στη ζωή μου». Και να το νοιώθουμε αληθινά, σ’ ότι κι αν στέλνουμε αυτό το συναίσθημά μας τη συγκεκριμένη στιγμή, είτε είναι ο σύντροφός μας είτε η θάλασσα. «Ευγνωμονώ που υπάρχεις στη ζωή μου». Και να το νοιώθουμε αληθινά. Γιατί αυτό το συναίσθημα, σε όποια ομορφιά της ζωής μας κι αν το απευθύνουμε, έχει την ικανότητα να την ισχυροποιήσει, να την πολλαπλασιάσει. Ας έχουμε έναν Καλό Μήνα ιδιαίτερα όμορφο, για τον καθένα από εμάς χωριστά και για όλους ΜΑΖΙ. Βένα Καλογήρου  

Πόσο νόημα μπορεί να έχει μια ζωή εάν δεν έχεις λόγους να χαίρεσαι γι’ αυτήν; Πόσο όμορφες, πόσο απολαυστικές μπορούν να είναι οι σχέσεις σου με τους φίλους, την οικογένεια, τα παιδιά, τη δουλειά σου ακόμα, αν δεν χαίρεσαι μέσα σ’ αυτά; Μήπως είναι καιρός να βάλουμε συνειδητά τη χαρά στη ζωή μας; Μα μαθαίνεται η χαρά; Ω ναι! Όπως έμαθες το ποδήλατο, να χορεύεις και τόσα άλλα. Κι ο τρόπος είναι απλός, χαρούμενος και απολαυστικός!   Βένα Καλογήρου    

Πώς μπορείς να είσαι ευτυχισμένος όταν δεν έχεις όλα όσα θέλεις και έχεις ονειρευτεί; Πώς μπορείς να ξυπνάς το πρωί και να χαμογελάς όταν ξέρεις ότι όλη μέρα θα σε παίρνουν οι τράπεζες τηλέφωνο για τα δάνεια που χρωστάς; Πώς μπορείς να νιώθεις καλά στην εργασία σου όταν για σένα είναι απλά μια δουλειά για να πληρώνεις λογαριασμούς; Πώς μπορείς να δημιουργείς όταν αμείβεσαι με λιγότερα από όσα αξίζεις; Πώς γίνεται να ανυπομονείς να γυρίσεις σπίτι όταν ξέρεις ότι σε περιμένει γκρίνια, μουρμούρα και προβλήματα; Πώς είναι δυνατόν να είσαι καλά όταν όλοι γύρω σου είναι επιτυχημένοι και εσύ δεν έχεις καταφέρει τίποτα; Είχε έρθει κάποια στιγμή στη ζωή μου, όπου τίποτα δεν μου άρεσε. Για τίποτα δεν ήμουν ευτυχισμένη. Με τίποτα δεν είχα όρεξη να χαμογελάσω. Το μυαλό στροβίλιζαν ερωτήματα σαν τα παραπάνω. Όχι αυτά συγκεκριμένα, αλλά παρόμοια. Τα πάντα φαινόντουσαν μαύρα, άγευστα, σκοτεινά. Όταν δεν άντεχα άλλο τον πόνο, θυμήθηκα τη λύση! Είναι κάτι που όλοι ξέρουμε, αλλά δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Ποιο είναι το αντίθετο της γκρίνιας, της δυστυχίας, του πόνου; Θυμήσου, πώς ένιωθες όταν ήσουν καλά. Πώς ήταν το σώμα σου; Πώς μιλούσες; Τι έκανες; Και πάνω απ’ όλα, πώς ένιωθες; Ένιωθες χαρούμενος! Τέλεια. Άρα η λύση είναι να νιώσεις χαρούμενος. Ακούγεται πάρα πολύ απλό. Ναι, αλλά… όταν είσαι μέσα στη μαυρίλα πώς μπορείς να νιώθεις χαρά; Όλοι ξέρουμε πως το σώμα εκφράζει τα συναισθήματά μας. Το έχουμε ακούσει πάρα πολλές φορές και το έχουμε βιώσει ακόμα περισσότερες. Αφού, λοιπόν, δεν μπορώ να νιώσω, ας δώσω στο σώμα μου τη θέση της χαράς. Σηκωνόμουνα το πρωί και χωρίς να έχω καθόλου όρεξη έβαζα ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Με κοιτούσα στον καθρέφτη του μπάνιου και ένιωθα τόσο γελοία, που με έπιαναν τα γέλια! Πήγαινα στη δουλειά μου, με το προσποιητό χαμόγελο στο πρόσωπο. Μάντεψε τι συνέβαινε. Οι άνθρωποι μου ανταπέδιδαν το χαμόγελο! Και αυτό με έκανε να νιώθω λίιιιιιιιιιιγο καλύτερα. Συνέχισα να κρατάω το χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Όλη μέρα, κάθε μέρα. Υπήρχαν φορές που δεν το ένιωθα καθόλου, υπήρχαν μέρες που πονούσε το σαγόνι μου από την προσπάθεια, αλλά δεν το έβαλα κάτω. Συνέχισα να χαμογελάω. Και οι άνθρωποι συνέχισαν να μου ανταποδίδουν το χαμόγελο. Και κάθε φορά ένιωθα και λίιιιγο καλύτερα. Και κάθε μέρα βίωνα τη χαρά λίιιιγο περισσότερο. Και όσο πιο χαρούμενη ένιωθα, τόσο πιο πολύ χαλάρωνε το σώμα μου. Και τόσο πιο δημιουργική γινόμουνα. Και τόσο πιο ήρεμη ένιωθα. Και τόσο πιο εύκολο γινόταν να βρω λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας. Και όλα αυτά έκαναν το χαμόγελο στο πρόσωπό μου πιο αληθινό. Έχοντας αλλάξει τη διάθεσή μου,  έχοντας βάλει τη χαρά στη θέση  της γκρίνιας στη ζωή μου, ήταν πια πολύ πιο εύκολο να κάνω όλα εκείνα που χρειάζονταν και να αλλάξω τελείως και μόνιμα την καθημερινότητα και κατ’ επέκταση τη ζωή μου. Ναι, είμαι χαρούμενη! Ναι, είμαι δημιουργική! Ναι, είμαι ευτυχισμένη! Μπορείς κι εσύ!!! Αγάπη Καλογήρου  

Την Κυριακή το μεσημέρι, στο διάλειμμα ενός σεμιναρίου στου Ψυρρή, πήγαμε για φαΐ σε ένα από τα πολλά υπέροχα ταβερνάκια που υπάρχουν στην περιοχή. Φυσικά καθίσαμε έξω, στο πεζοδρόμιο. Μεταλλικό τραπεζάκι, ξύλινες καρέκλες, vintage διακόσμηση και η υπέροχη Σαλώμη, με ένα τεράστιο χαμόγελο, έφερνε τα πιάτα με τους πρωτότυπους συνδυασμούς γεύσεων. Ελλάδα! Εικόνα μαγική! …Και τότε ξέσπασε η μπόρα… Στην αρχή ήταν μερικές ψιχάλες. Πολύ γρήγορα έγινε βροχή. Αμέσως σηκωθήκαμε για να μεταφερθούμε μέσα στο μαγαζί. Χμμμ… Πώς θα χωρέσουν τόσα τραπεζάκια μέσα σε ένα μικρό μαγαζί; Με έναν και μόνο τρόπο: γίναμε όλοι μια μεγάλη παρέα! Έλληνες και τουρίστες, γνωστοί και άγνωστοι, στριμωχτήκαμε σε αυτό τον μικρό χώρο. Η μια καρέκλα λίγο πιο δεξιά, η άλλη πιο μπροστά, λίγος χώρος για ακόμα ένα τραπεζάκι. Η πόρτα δεν είχε χώρο για να κλείσει, η έντονη βροχή έβρεχε όσους ήταν πιο κοντά στην πόρτα (και εμένα μαζί), οι παραγγελίες πέρναγαν χέρι-χέρι, τσουγκρίζαμε τα ποτήρια, γελούσαμε, κάναμε πλάκα και όλοι μαζί χαζεύαμε την έντονη χαλαζόπτωση. Η μπόρα είναι η πραγματικότητα. Μπορείς να την αλλάξεις; Όχι! Μπορείς όμως να γελάσεις μαζί της, να παίξεις μαζί της, να γίνεις παρέα, να ανοίξεις την αγκαλιά σου σε εκείνον που δεν γνωρίζεις, να χαρείς …δηλαδή …να την δεις αλλιώς! Αγάπη Καλογήρου  

Οι περισσότεροι άνθρωποι στην εποχή μας αν τους κάνεις την πιο απλή ερώτηση όταν τους συναντήσεις: «Τι κάνεις;» σου δίνουν απαντήσεις του τύπου: «Τρέχω» «Υπομονή» «Δεν προλαβαίνω» «Το παλεύω» και άλλα τέτοια συναφή, που δημιουργούν τουλάχιστον ένα ψυχοπλάκωμα, τόσο σε αυτόν που το εκφράζει όσο και σε αυτόν που το ακούει. Το δικό μου μότο για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν το «τέλεια!» συνοδευόμενο από ένα μεγάλο λαμπερό χαμόγελο! Σταμάτησα να το χρησιμοποιώ βέβαια όταν οι δάσκαλοί μου στο ΑποφασίΖω μου έμαθαν ότι δεν υπάρχει κάτι «τέλειο» γιατί η λέξη σημαίνει το τέλος, δηλαδή κάτι που έχει ολοκληρωθεί και έχει φτάσει στο τέλος του. Φυσικά την αντικατέστησα με άλλες θετικές λέξεις που με εκφράζουν απόλυτα όπως: «υπέροχα!» «εκπληκτικά» ή το αγαπημένο μου «τον κόσμο ομορφότερο!» Ποια ήταν η ουσία σε αυτό που έλεγα και η οποία παραμένει και τώρα; Ότι εξέφραζα ειλικρινά μία συναισθηματική κατάσταση στην οποία είχα επιλέξει να είμαι καθημερινά! Αυτό δημιουργούσε εντύπωση στους περισσότερους, πιθανώς επειδή δεν το άκουγαν τακτικά και πολύ συχνά γύριζαν ξανά το κεφάλι τους προς το μέρος μου για να βεβαιωθούν ότι είχαν ακούσει σωστά. Όταν όμως αντίκριζαν ξανά το χαρούμενο χαμόγελό μου απλά ρωτούσαν το πώς το κάνω αυτό… «Πώς το κάνεις όταν όλα γύρω σου σε κάνουν ράκος, όταν η ζωή έχει τόση ανασφάλεια, όταν συμβαίνει εκείνο το κακό, όταν η κυβέρνηση κάνει το άλλο;» Αυτό που θέλω να απαντήσω είναι πως όλα αυτά μπορεί να είναι σημαντικά, όμως υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό: Η γνώση πως τα γεγονότα είναι ουδέτερα και πως η αντίδρασή μας σε αυτά είναι που καθορίζει την ποιότητα της ζωής μας. Και επίσης πως πιθανότατα έχεις χάσει κάτι… Την επαφή με τον εαυτό σου. Την προσοχή στον εαυτό σου. Ο εαυτός σου σού ζητάει να τον φροντίσεις. Κι εσύ αντί να κάνεις αυτό που πρέπει, κατηγορείς την κυβέρνηση, το σύστημα, τα μνημόνια, τους άλλους γενικότερα. Κυνηγάς το δάσος, δηλαδή, και χάνεις το δέντρο. Και το δέντρο είσαι εσύ. Όταν λειτουργήσεις με αυτόν τον τρόπο θα δεις αμέσως πως θα νιώσεις καλύτερα. Και – ως εκ θαύματος – όταν εσύ νιώσεις καλύτερα, όλα σου πάνε καλύτερα! Η εσωτερική γαλήνη, η προσωπική ευτυχία, η πηγαία ευεξία, αυτό είναι το κλειδί για να νιώσεις καλά. Το γνωστό μότο μεγάλης εταιρείας αναψυκτικών μας το λέει καθαρά «Choose Happiness» (επέλεξε την ευτυχία). Μάθε τη δύναμη της χαράς στη ζωή σου και απόλαυσέ την! Αλέξιος Βανδώρος  

“Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται. Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε. Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.” Λόγια του Γιώργου Σεφέρη, όταν παρέλαβε το νόμπελ της λογοτεχνίας το 1963. Του Σεφέρη που πίστευε στην ομορφιά του ανθρώπου, της φύσης, του κόσμου ολόκληρου και ταυτόχρονα είχε την σοφία και την ευαισθησία να βλέπει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων και να μη φοβάται την αλήθεια. “Τούτη η απλή λέξη – ο άνθρωπος – χάλασε το τέρας”! Πόσο δυνατά και σοφά λόγια! Αυτό που αγαπάω πολύ σ’ αυτή την εποχή που ζούμε είναι ότι έχει γίνει ανάγκη πια επιβίωσης, να βρούμε τον Άνθρωπο μέσα μας, έξω μας, γύρω μας παντού. Και να τον αγαπήσουμε, και να τον εκφράσουμε μέσα από τις πράξεις μας, και να τον αναγνωρίσουμε στον κάθε ένα που συναντάμε… Γιατί Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ μέσα στον κάθε ένα από εμάς και αναζητάει να βγει στο φως και να εκφραστεί. Νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που ακόμη κι αν έχουν φύγει από αυτόν τον κόσμο, συνεχίζουν να χτίζουν τον Άνθρωπο μέσα στον κόσμο! Βένα Καλογήρου