[vc_row][vc_column][vc_column_text]Ήθελε τόσο πολύ να πετύχει το στόχο του, που αφιέρωσε πέντε ολόκληρα χρόνια για να σκεφτεί και την πιο μικρή λεπτομέρεια ώστε να εξασφαλίσει την επιτυχία του. Και η μέρα έφτασε. Ήξερε ότι αυτή είναι η μέρα του που θα αλλάξει τη ζωή του. Που θα τον έκανε σημαντικό. Που θα τον γνώριζε όλος ο κόσμος παντού. Γιατί η δουλειά του, στη λάντζα ενός εστιατορίου, δεν τον έκανε βέβαια καθόλου σημαντικό. Σήμερα όμως αυτό θα άλλαζε. Αυτό που είχε σχεδιάσει θα πετύχαινε. Ήξερε ότι θα πετύχει, γιατί τα είχε υπολογίσει όλα, είχε οργανώσει τα πάντα κι ένοιωθε απόλυτη σιγουριά. Ήταν η μέρα του θριάμβου του. Μπαίνει μέσα στον κόσμο που στέκεται και περιμένει. Σε λίγο καταφθάνει ο πρόεδρος των ΗΠΑ με όλη τη συνοδεία του. Βγαίνει από το αυτοκίνητο, και ναι, κατευθύνεται προς το μέρος του, με τους μπράβους δεξιά και αριστερά του. Νιώθει την καρδιά του να βροντοχτυπάει. Αυτή ήταν η στιγμή που περίμενε σε όλη του τη ζωή. Βάζει το χέρι του στην τσέπη του μπουφάν του, στο στήθος και νιώθει το μέταλλο του όπλου που θα χρησιμοποιήσει σε λίγο για να σκοτώσει τον πρόεδρο. Ο πρόεδρος πλησιάζει, είναι πια αρκετά κοντά, μέσα στην εμβέλεια του όπλου, αλλά εκείνος τον αφήνει να πλησιάσει κι άλλο, για να είναι σίγουρος ότι θα τον σκοτώσει. Ετοιμάζεται να τραβήξει το όπλο από την τσέπη του. Οι άντρες της ασφάλειας δεν τον κοιτάζουν, τα βλέμματά τους είναι στραμμένα αλλού. Την ώρα που το χέρι του είναι στο όπλο και ετοιμάζεται να το τραβήξει, με την καρδιά του να χτυπάει σαν τρελή από τον ενθουσιασμό, που τον χωρίζουν μόνο λίγα δευτερόλεπτα από τη στιγμή που θα γίνει γνωστός σ’ όλο τον κόσμο, που θα γίνει ο πιο σημαντικός άνθρωπος της μέρας… Κάποιος ή κάτι τον σπρώχνει από πίσω και καθώς γυρίζει έξαλλος να δει ποιος, χάνοντας βέβαια τη συγκέντρωσή του, βλέπει να στέκεται πίσω του μια απίστευτα γλυκιά γιαγιάκα, πανέμορφη, τόσο πολύ τρυφερή, να τον πιάνει απαλά από το μπράτσο λέγοντάς του: “Αχ, χίλια συγνώμη, είστε καλά; Μήπως σας χτύπησα; Πονάτε;” Δίνοντάς του με το βλέμμα και τα λόγια της αυτή τη γεμάτη νοιάξιμο και φροντίδα αγάπη όπως μια γυναίκα ξέρει να δίνει. Το χέρι του είναι ακόμα στο όπλο, το δικό της συνεχίζει να αγγίζει απαλά το μπράτσο του και τον κοιτάζει με όλη αυτή τη γλύκα της αγάπης στο βλέμμα της… Και ο πρόεδρος πλησιάζει… Και κείνος αφήνει σιγά σιγά το χέρι του από το όπλο. Ήταν ένας στόχος που θέλησε περισσότερο από τα πάντα, ένας στόχος που επένδυσε σε αυτόν πέντε χρόνια από τη ζωή του, ένας στόχος που θα άπλωνε τη φήμη του σε όλο τον κόσμο, ένας στόχος που θα τον έκανε επιτέλους σημαντικό, κι ήταν στο χέρι του να γίνει. Κι όμως δεν μπόρεσε να το κάνει γιατί, εκείνη η γιαγιάκα ήτανε τόσο γλυκιά που δεν ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο μπροστά της. Το όνομά του είναι Άρθουρ Μπρέμερ και ο πρόεδρος που θα σκότωνε για να γίνει διάσημος, άρα σημαντικός όπως πίστευε ο ίδιος, ήταν ο Νίξον. Έφτασε όμως ένα άγγιγμα αγάπης, ένα αληθινό άγγιγμα αγάπης, που ξυπνάει μέσα μας όλα εκείνα τα συναισθήματα της τρυφερότητας, της φροντίδας, του “νοιάζομαι για σένα”, για να αλλάξει ακόμη και τη ροή της ιστορίας. Τόση είναι η δύναμη της αγάπης. Της αγάπης που εκφράζεται στην πράξη, έστω και με ένα άγγιγμα! Τόση είναι η δίψα μας για αγάπη, αληθινή αγάπη που μας εκφράζουν οι άλλοι με τις πράξεις τους… Ο δολοφόνος μας πέρασε άλλα δύο χρόνια σχεδιάζοντας τον επόμενο φόνο. Το Μάιο του 1972, πυροβόλησε τον κυβερνήτη Γουάλας τον οποίο τραυμάτισε βαριά αφήνοντάς του μόνιμο πρόβλημα κινητικότητας. Τόση είναι η δύναμη της έλλειψης της αγάπης, της αληθινής αγάπης που εκφράζεται στην πράξη. Η αγάπη είναι τέχνη. Και σαν τέχνη μαθαίνεται. Ίσως σκεφτείτε πως η τέχνη της αγάπης είναι δύσκολη. Ναι, είναι. Μα ταυτόχρονα είναι και τόσο εύκολη. Είναι εύκολη γιατί όλο μας το είναι την αναζητά. Είναι “το ενεργό συστατικό” όπως λέει ο Άλαν Κοέν που κάνει τη ζωή να λειτουργεί και να αξίζει να τη ζεις! Βένα Καλογήρου   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1512549836204{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” main_heading_font_size=”desktop:30px;” main_heading_line_height=”desktop:60px;” margin_design_tab_text=”” sub_heading_line_height=”desktop:30px;”] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_empty_space][/vc_column][/vc_row]

Γεννήθηκα στην Καλλιθέα, μια από τις μεγαλύτερες συνοικίες της Αθήνας τη χρονιά της απελευθέρωσης, το 1944. Λίγα χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, το 1954, η Αθήνα ζούσε σε συνθήκες που κυριαρχούσαν η μεγάλη φτώχια, η ανεργία, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων καθώς και ένα κράτος ανοργάνωτο, φαύλο και αυταρχικό, έκαναν τη ζωή πάρα πολύ δύσκολη. Το ρουσφέτι είχε τον πρώτο λόγο. Ο διορισμός στο Δημόσιο αποτελούσε την καλύτερη λύση για μόνιμη και σίγουρη εξασφάλιση και ήταν για τους πολλούς, ισάξιος με τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Ο κόσμος ένιωθε προδομένος γιατί σχεδόν τίποτε από εκείνα για τα οποία πολέμησε δεν έβλεπε να πραγματοποιούνται. Η κοινωνική αδικία και ανισότητα, οι καιροσκόποι πολιτικοί και η αστυνομοκρατία, συνέχιζαν να υπάρχουν, αν και τώρα φόραγαν πιο μοντέρνα ρούχα. Οι πολιτικοί είχαν καταφέρει να πείσουν τον κόσμο πως για όλα τα κακώς κείμενα έφταιγαν οι κακοί κομμουνιστές και οι άλλοι, από την άλλη μεριά, πως για όλα τα προβλήματα της χώρας έφταιγαν οι κακοί δεξιοί. Έτσι ο διχασμός του λαού συνεχιζόταν έχοντας πάρει πια τη μορφή μιας, υπερβολικά έντονης και πολλές φορές βίαιης, πολιτικής αντιπαράθεσης και αντιπαλότητας. Παρ’ όλο που όλα αυτά κάνανε πολύ δύσκολη την καθημερινότητα, ο κόσμος παρουσίαζε μια αξιοθαύμαστη αντιφατικότητα. Από τη μια, ζούσε στερημένα, δύσκολα και αντιμετωπίζοντας τεράστια προβλήματα κι από την άλλη, γεμάτος κέφι, αισιοδοξία και ελπίδα, τραγουδούσε, γλεντούσε, πάλευε και δημιουργούσε ένα καλύτερο αύριο. Βέβαια στην επαρχία όπου οι ευκαιρίες για ένα μεροκάματο ήταν πολύ λιγότερες απ’ ότι στην Αθήνα, κυριαρχούσε ένα μεταναστευτικό κλίμα που οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στη ξενιτιά. Όλοι οι στενοί συγγενείς μου, αλλά και οι γονείς των φίλων μου, ήταν άνθρωποι που τους χαρακτήριζαν έντονα τα αντιφατικά χαρακτηριστικά εκείνης της εποχής. Δούλευαν πολύ προσπαθώντας να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής, είχαν έντονα χαραγμένη μέσα τους την αξία «καθαρό κούτελο», ήταν πολιτικοποιημένοι και ταυτόχρονα τραγουδούσαν, γλεντούσαν και χαιρόντουσαν παρ’ όλο που το δάκρυ και ο πόνος, για πάρα πολλούς λόγους, κάθε άλλο παρά έλειπαν από τη ζωή τους. Ζώντας κι εμείς τα παιδιά στο πνεύμα της εποχής, όχι μόνο δεν γκρινιάζαμε για τις ελλείψεις που είχαμε σε ντύσιμο, παιχνίδια και χαρτζιλίκι αλλά αντιθέτως, δε διστάζαμε να δημιουργούμε μόνοι μας τα παιχνίδια μας βιώνοντας απέραντη χαρά με τα δημιουργήματά μας. Τα σπαθιά, τα πιστόλια, τα αποκριάτικα ντυσίματα, οι ποδοσφαιρικές μας στολές κι ένα σωρό άλλα παιχνίδια ήταν δικά μας χειροποίητα δημιουργήματα. Δε θα ξεχάσω ποτέ τις ατελείωτες ώρες που αφιερώναμε στα πατίνια μας. Πατίνια που τα είχαμε φτιάξει εξ ολοκλήρου μόνοι μας με υλικά κλεμμένα από τις οικοδομές ή χαρισμένα μετά από πολλά παρακάλια από μαραγκούς και συνεργεία. Δυο σανίδες, δυο ρουλεμάν, μπόλικο γυαλόχαρτο, πολλές πρόκες, μια μπαταρία φακού για τα φωτάκια, πολύ μεράκι, ατελείωτο κέφι και το πατίνι ήταν έτοιμο να μας οδηγήσει στη χώρα των «πλουσίων». Ναι, όσο κι αν είναι δύσκολο να το καταλάβει ένας άνθρωπος της σημερινής εποχής τότε το να έχεις ένα ομορφοφιαγμένο πατίνι, με φώτα, με φρένα, με ζωγραφιές και με γυαλισμένα ξύλα, σε έκανε σημαντικό. Θα τολμούσα να πω πως νιώθαμε όπως ακριβώς νιώθει και σήμερα ο δεκαοχτάχρονος που οδηγεί το αυτοκίνητο που του αγόρασε ο μπαμπάς του. Ίσως όμως και να νιώθαμε πολύ καλύτερα γιατί εμείς το είχαμε φτιάξει μόνοι μας και αυτό μας έκανε πραγματικά περήφανους. Βγαίναμε στη γειτονιά, με το πατίνι καλογυαλισμένο, γεμάτοι αυτοπεποίθηση και κάναμε αγώνες ταχύτητας. Όμως κακά τα ψέματα. Οι πιο σημαντικές στιγμές δεν ήταν όταν έβγαινες πρώτος αλλά όταν μετά τον αγώνα καθόσουν στο πεζοδρόμιο και τα κορίτσια της παρέας θαύμαζαν το πατίνι σου. Όταν άκουγες να σου λένε «Τι ωραίο πατίνι που έχεις!» ή «Πόσο μου αρέσουν τα φωτάκια που έχεις στο πατίνι σου» τότε ένιωθες τουλάχιστον σαν τον πλουσιότερο και μεγαλύτερο γόη της υφηλίου. Μια μέρα του Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς του 1954, μαζί με το φίλο μου τον Κώστα και τον φίλο μου τον Άλκη, πήραμε τη μεγάλη απόφαση. Ιδρύσαμε μια οργάνωση με το βαρύγδουπο τίτλο Α.Φ.Α. «Αγάπη – Φιλία – Αδελφοσύνη». Σκοπός της οργάνωσης ήταν να δώσει αγάπη στα ορφανά παιδιά που ζούσαν μόνα τους, να εδραιώσει τη φιλία ανάμεσα σ’ όλα τα παιδιά της γειτονιάς και να περάσει το μήνυμα πως όλοι είμαστε αδέλφια είτε οι γονείς μας ήταν κομμουνιστές είτε ήταν δεξιοί. Μια οργάνωση η οποία ποτέ της δεν κατάφερε να αποκτήσει άλλα μέλη εκτός από μας τους τρεις, αλλά κατάφερε να παίξει σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα ζωή μας. Έθρεψε δημιουργικά τη φαντασία μας, έχτισε σημαντικές αξίες στο νου μας και γέμισε την καρδιά μας με τα πρώτα μας βήματα στην τέχνη της αγάπης. Όταν κάποιες φορές, σήμερα (εξήντα περίπου χρόνια μετά), συναντιέμαι μαζί τους και θυμόμαστε την Α.Φ.Α., νιώθουμε μια υπέροχη νοσταλγία στην καρδιά μας και, πολλές φορές, ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού μας βροντοφωνάζει: «Γιατί όχι και σήμερα ρε γαμώτο;»… Συγχωρέστε μου τη νοσταλγία και την ανάγκη μου για κάποιες σκέψεις που πηγάζουν από το χθες, αλλά πιστεύω ότι ίσως αυτό που κυρίως λείπει σήμερα από την εποχή μας είναι η αγάπη, η φιλία και η αδελφοσύνη… Αντώνης Καλογήρου    

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Στην ταινία ο “Μυστικός θαυμαστής”, μια έφηβη στέλνει ένα ανυπόγραφο γράμμα σ’ ένα φίλο της με τον οποίο είναι ερωτευμένη. Εκείνος νομίζει ότι το γράμμα είναι από ένα άλλο κορίτσι και του στέλνει μια ρομαντική απάντηση. Το γράμμα παραπέφτει μέσα σε ένα βιβλίο του πατέρα του. Εκείνος υποθέτει πως το έβαλε εκεί η καθηγήτρια που κάνει μάθημα στο γιο του την οποία και φλερτάρει. Για να τον εκδικηθεί, η μητέρα του αγοριού αποφασίζει να βγει ραντεβού με τον άντρα της καθηγήτριας… Μπέρδεμα; Ναι. Χιούμορ; Ναι. Αλλά μήπως κάπως έτσι έχουμε κάνει την αγάπη στις σχέσεις μας και γενικά όλες μας τις σχέσεις; Ο Alan Cohen λέει: “Το βασικό είναι να διατηρείς το βασικό ως βασικό! Και η αγάπη είναι το βασικό συστατικό της ζωής μας. Είναι το ενεργό συστατικό που κάνει το οτιδήποτε να λειτουργεί.” Και βέβαια έτσι είναι! Βρίσκεις όσες αφορμές θέλεις για να γίνεις δυστυχισμένος. Επίσης, βρίσκεις όσες αφορμές θέλεις για να γίνεις ευτυχισμένος. Υπάρχουν και τα δύο απλόχερα μπροστά μας. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, σαν τις σειρήνες σε προκαλούν για να διαλέξεις. Τι θα ζήσεις; Ο κανόνας είναι ίδιος, για σένα-για μένα-για όλους. Κι είναι αυτό που επιλέγουν να βλέπουν τα μάτια σου, να ακούν τα αυτιά σου και να νιώθει η καρδιά σου. Ο σοφός μου εαυτός έχει κάνει την επιλογή του. Θέλει να είναι ευτυχισμένος. Ο άλλος μου εαυτός γλιστράει που και που στον πειρασμό της δυστυχίας. Ξέρω ότι και ο δικός σου το ίδιο κάνει. Όμως τα λόγια του Καζαντζάκη, “είμαστε άνθρωποι, με τα πόδια στις λάσπες αλλά κοιτάμε τ’ αστέρια” είναι πάντα εκεί, να μας θυμίζουν ότι είμαστε όλοι μας υπέροχα ανθρώπινοι. Υπάρχει ένας στίχος του Rumi που αγαπώ ιδιαίτερα: “Εκεί έξω, πέρα από τις σωστές πράξεις και τις λάθος πράξεις, υπάρχει ένας αγρός. Εκεί θα σε συναντήσω”. Ας συναντηθούμε εκεί… Γιατί εκεί είναι και η χαρά και το κέφι και η αγάπη και η δημιουργία… Εκεί είναι το ΜΑΖΙ! Είναι η κατανόηση, είναι η ευγνωμοσύνη, είναι η ελπίδα, είναι το είμαι εδώ για σένα, είναι το αξίζει να τη ζεις αυτή τη ζωή! Χρειάζεται μόνο, λίγη αγάπη στην καρδιά, λίγη ευγνωμοσύνη και λίγη κατανόηση… Και βέβαια την επιλογή σου! Ας συναντηθούμε εκεί, απλά γιατί το κάθε μπέρδεμα στις σχέσεις μας, μόνο η αγάπη μπορεί να το λύσει. Γιατί πάντα υπάρχει μια λύση για την αγάπη! Βένα Καλογήρου   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1511780476950{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” main_heading_font_size=”desktop:30px;” main_heading_line_height=”desktop:60px;” margin_design_tab_text=””] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_empty_space][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Τις τελευταίες μέρες κυριολεκτικά βομβαρδίστηκα από κάποιες ερωτήσεις σχετικά με τις ερωτικές μας σχέσεις. Θα προσπαθήσω λοιπόν να απαντήσω δημόσια με αυτά που πιστεύω και διδάσκω. Πριν αρχίσω να καταγράφω τις απόψεις μου, θα ήθελα να γνωρίζουν όλοι ότι, ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι καταδικασμένος στην ισόβια έλλειψη της αγάπης. ΟΛΟΙ μπορούμε να δημιουργήσουμε τη σχέση των ονείρων μας. Δεν μας λείπει τίποτε. Μας λείπει μόνο η γνώση. Η γνώση της “τέχνης της αγάπης”. Ομαδοποιώντας λοιπόν τις ερωτήσεις, θα απαντήσω πρώτα σ’ αυτές που αφορούν όσους έχουν δυσκολία στο να δημιουργήσουν μια σχέση και στη συνέχεια σε εκείνους που έχουν σχέση αλλά δεν είναι ικανοποιημένοι μ’ αυτήν.   1) ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΣΩΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΟΤΑΝ, οι άντρες / οι γυναίκες, είναι ………; Ξεκίνησα από την πιο συχνή ερώτηση αλλά και την πιο επώδυνη και λαθεμένη ίσως. Είναι βέβαιο πως αν σε ρωτήσω, ΟΛΟΙ / ΕΣ; Θα μου απαντήσεις: Λίγοι/ες είναι σωστοί και άντε βρες τους. Είναι σαν να περιμένεις να κερδίσεις το τζόκερ!!! Κι εγώ θα σε ρωτήσω: Αν εγώ πιστεύω, για παράδειγμα, ότι οι γυναίκες είναι άμυαλες, είναι αλήθεια ή όχι πως, κάθε φορά που θα λέει ή θα κάνει κάτι με το οποίο διαφωνώ, θα τη θεωρώ άμυαλη; Κι αν πιστεύω ότι οι άντρες είναι άστατοι συναισθηματικά, είναι αλήθεια ή όχι πως, κάθε φορά που θα τολμάει να ρίξει το βλέμμα του σε κάποιαν άλλη, θα σκέφτομαι πως πάλι σε άστατο έπεσα; Με μια τέτοια έλλειψη εμπιστοσύνης υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι μπορεί να δημιουργήσει μια σχέση αληθινής αγάπης; Όμως θα κάνω και άλλη μία σκληρή ερώτηση. Ας πούμε ότι κέρδισες το τζόκερ και βρήκες αυτό που έψαχνες τόσο καιρό. Αυτός ή αυτή γιατί να έρθει κι αν έρθει γιατί να μείνει μαζί σου; Γιατί να θέλει να κάνει μαζί σου σχέση; Ψάχνουν όλοι τον κύριο ή την κυρία τέλειο/α; Υπάρχει; Μήπως η αλήθεια είναι πως όλοι είμαστε ατελής και ταυτόχρονα υπέροχοι; Πιστεύω πως ΠΟΤΕ το πρόβλημα δεν είναι ο άλλος. Το πρόβλημα, είναι τα πιστεύω μου, οι πεποιθήσεις μου και το πόσο είμαι ανοιχτός και ικανός να φέρω την αγάπη στη ζωή μου. Το πρόβλημα είναι το κατά πόσον είμαι εγώ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΣ και γνωρίζω την τέχνη της αγάπης. 2) ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ; Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΘΑΙΝΕΤΑΙ; Η αγάπη είναι η ισχυρότερη ενέργεια του σύμπαντος. Σαν ενέργεια έχει ιδιότητες και χαρακτηριστικά. Ας μου επιτραπεί, λίγο αυθαίρετα, να την παρομοιάσω με την ηλεκτρική ενέργεια. Όλοι μας πιστεύουμε ότι ξέρουμε να την χρησιμοποιούμε για να περνάμε καλά. Γυρίζουμε το διακόπτη και ανάβουμε το φως ή το θερμοσίφωνα ή το κλιματιστικό και όλα καλά. Τι γίνεται όμως όταν γίνει κάποιο βραχυκύκλωμα στον πίνακα; Τι γίνεται όταν γίνει κάποιο βραχυκύκλωμα στη σχέση; Για τον πίνακα φωνάζουμε τον ηλεκτρολόγο. Για τη σχέση; Ποιος μας έμαθε την τέχνη της αγάπης έτσι ώστε να έχουμε όλα τα υπέροχα δώρα της αλλά ταυτόχρονα να είμαστε ικανοί να αποκαθιστούμε τη ροή της όταν αυτή διακόπτεται; ΚΑΝΕΙΣ. Πιστεύω λοιπόν ότι, χρειάζεται να καταλάβουμε πως η αγάπη και οι ερωτικές σχέσεις απαιτούν μια δεξιότητα και πως αυτή η δεξιότητα (όπως όλες οι ανθρώπινες δεξιότητες) ΜΑΘΑΙΝΕΤΑΙ. 3) ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΥΠΕΡΟΧΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ…; Είναι γεγονός πως η μεγάλη πλειοψηφία των ζευγαριών, μετά από μια ή δυο δεκαετίες, έχουν συμβιβαστεί σε μια απλώς ανεκτή σχέση, η οποία έχει χάσει το αρχικό πάθος. Γιατί όμως; Δυστυχώς οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι αρκεί να αγαπιόμαστε στην αρχή για να ζήσουμε μέσα στην αγάπη για πάντα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Την ερωτική σχέση, μου αρέσει να την παρομοιάζω με μια υπέροχη γλάστρα που μέσα της ανθίζει ένα πανέμορφο φυτό. Και ερωτώ: Υπάρχει κανένα φυτό που να μπορεί να ζήσει χωρίς φροντίδα; Αν δεν το ποτίζεις, το κλαδεύεις, του αλλάζεις το χώμα, του βάζεις λίπασμα, δεν το περιποιείσαι, υπάρχει περίπτωση να ζήσει για πολύ; Αλήθεια, ξέρεις να φροντίζεις τη σχέση σου έτσι ώστε να κρατήσει για πάντα; Με τις τοποθετήσεις μου στα πιο πάνω ερωτήματα, θέλησα απλά να σας πω το μεγάλο μου πιστεύω που είναι: “ΟΛΑ ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΙ”. Δεν γεννηθήκαμε γνωρίζοντας πώς να δημιουργούμε σχέσεις αγάπης που να έχουν διάρκεια ζωής και απλά αντιγράφουμε τους άλλους (κυρίως τους γονείς μας). Θέλεις κάτι πολύ πιο όμορφο; Μάθε το πώς. Αντώνης Καλογήρου   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1511526394869{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” main_heading_font_size=”desktop:30px;” main_heading_line_height=”desktop:60px;”] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_empty_space][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Διάβασα πριν λίγες εβδομάδες την είδηση ότι μία «μητέρα 98 ετών μπήκε σε γηροκομείο για να φροντίζει τον 80χρονο γιο της». Η είδηση αυτή δημοσιεύτηκε με το ίδιο σχεδόν κείμενο σε πολλές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και την παραθέτω αυτούσια από μία από τις δημοσιεύσεις (η πηγή εδώ)   Λένε πως η αγάπη της μητέρας για τα παιδιά της, και ειδικά η έγνοια της γι’ αυτά, δεν αλλάζει όσα χρόνια κι αν περάσουν, ακόμα κι όταν αυτά έχουν πια ανοίξει τα φτερά τους και, θεωρητικά, είναι περισσότερο σε θέση να φροντίσουν εκείνα τους γονείς τους παρά το αντίθετο. Η 98χρονη Άντα Κίτινγκ πάντως, μια ανάσα πριν κλείσει έναν αιώνα ζωής, μετακόμισε σε οίκο ευγηρίας, όχι για να δεχθεί η ίδια φροντίδα αλλά για να φροντίσει τον 80χρονο γιο της, ο οποίος ζούσε ήδη εκεί. Όπως εξηγεί η εφημερίδα Independent, μάνα και γιος ζουν μαζί μια ζωή, καθώς ο άνδρας δεν παντρεύτηκε ποτέ. Το 2016, μεταφέρθηκε σε οίκο ευγηρίας στο Λίβερπουλ, επειδή χρειαζόταν φροντίδα και υποστήριξη στην καθημερινότητά του, κι έναν χρόνο αργότερα τον ακολούθησε και η μητέρα του για να βοηθήσει στη φροντίδα του γιου της! «Λέω στον Τομ καληνύχτα στο δωμάτιό του, κάθε βράδυ, και την επόμενη μέρα μπαίνω και τον καλημερίζω» αφηγείται η 98χρονη σε τοπική εφημερίδα. «Όταν επιστρέφω πάντα ανοίγει τα χέρια του και μου κάνει μια μεγάλη αγκαλιά… Δεν σταματάς ποτέ να είσαι μαμά». Ο 80χρονος άνδρας, που είναι ζωγράφος και διακοσμητής, λέει πως είναι χαρούμενος που έχει τη μητέρα του στον οίκο ευγηρίας. «Με φροντίζουν πολύ και είμαι χαρούμενος που βλέπω τη μητέρα μου, τώρα που ζει εδώ» λέει ο ίδιος. Ο διευθυντής του γηροκομείου λέει πως μάνα και γιος είναι αχώριστοι. «Είναι πολύ σπάνιο να βλέπει κανείς μητέρες και τα παιδιά τους στο ίδιο γηροκομείο κι εμείς θέλουμε οπωσδήποτε να κάνουμε τον χρόνο που περνάνε μαζί όσο πιο ξεχωριστό γίνεται».   Διαβάζοντάς το ξανά και ξανά μου έρχονται διαφορετικές σκέψεις. Αυτή η ιστορία από μία οπτική είναι ενδεικτική της αστείρευτης και ανιδιοτελούς μητρικής αγάπης, που τρέφει μια μάνα για το παιδί της. H μητρική αγάπη είναι ίσως το πιο συγκλονιστικό και διαρκές συναίσθημα, που μπορεί να νιώσει μια γυναίκα στη ζωή της. Απλά μία μάνα είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει πως η αγάπη της χρειάζεται να αλλάζει μορφή καθώς το παιδί μεγαλώνει. Η επόμενη σκέψη, και προσωπική μου πεποίθηση, είναι πως οι άντρες, που ανατράφηκαν με υπερβολική φροντίδα από τη μητέρα τους, δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν τις δοκιμασίες της ζωής, όταν εκείνη δεν υπάρχει. Σε πολλές περιπτώσεις οι μητέρες στην προσπάθειά τους να προστατέψουν τα παιδιά τους καταλήγουν να γίνουν υπερβολικές, με αποτέλεσμα να δημιουργούν προβλήματα, τα οποία “βγαίνουν” στην ενήλικη ζωή των παιδιών τους. Για να φτάσει ένας άνδρας να μην παντρευτεί μέχρι τα 80 του και να θέλει να κρατάει το χέρι της μητέρας του και να την περιμένει να γυρίσει για να την αγκαλιάσει, κάτι δεν έχει λειτουργήσει σωστά. Πολλές φορές οι μητέρες, στην προσπάθειά τους να καλύψουν τις ανάγκες της βεβαιότητας, της σημαντικότητας και της σύνδεσης δημιουργούν τις συνθήκες για την προσκόλληση των παιδιών τους σε αυτές. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά, στην ενήλικη ζωή τους, να δυσκολεύονται να συνάψουν ουσιαστικές σχέσεις πιστεύοντας ότι η αληθινή αγάπη βρίσκεται μόνο ανάμεσα στη σχέση μητέρας παιδιού, να μην εμπιστεύονται ανθρώπους, να μη δημιουργούν εύκολα φιλίες και να μην παίρνουν αποφάσεις μόνα τους. Πόσοι νέοι και νέες σήμερα επ’ ονόματι της κρίσης που προσφέρει μία εξαιρετική δικαιολογία συνεχίζουν να ζουν με τους γονείς τους μέχρι τα 30, τα 35, ακόμα και τα 40 τους χρόνια; Αυτή η επιμονή των παιδιών να παραμένουν σπίτι δεν έχει να κάνει μόνο με τις δικές τους ανάγκες κι επιθυμίες αλλά και με αυτές των γονιών. Έχουν γραφτεί και λεχθεί πολλά για την «Ελληνίδα μάνα», με αποκορύφωμα εκείνα τα: «ζακέτα μην ξεχάσεις να πάρεις» και «να με πάρεις τηλέφωνο μόλις φτάσεις». Πολλές φορές βέβαια το χιούμορ χρησιμοποιείται για να κρύψει καλά την αλήθεια. Το σίγουρο είναι πως όταν γίνεσαι γονιός, αλλάζει εντελώς η ζωή σου. Παύεις να σκέφτεσαι τον εαυτό σου, την καλοπέρασή σου και έχεις ευθύνη για έναν μικρό άνθρωπο που περιμένει από σένα να τον αγαπήσεις και να είσαι παράδειγμα για αυτόν για να πορευτεί καλά στη ζωή του. Υπάρχει μία φράση του Βίλχελμ Μπους «Είναι εύκολο να γίνεις γονιός, αλλά είναι δύσκολο να είσαι γονιός» που εμπεριέχει την ανησυχία του να είναι κανείς όχι τέλειος, αλλά ένας καλός γονιός. Άλλωστε τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά, κι αυτό είναι κάτι, που χρειάζεται να κρατάμε καλά στο νου μας. Η ζωή είναι ένα υπέροχο ταξίδι και το να είσαι γονιός είναι ένα από τα απολαυστικότερα κομμάτια αυτού του ταξιδιού. Η γονεϊκότητα είναι μια αναπτυξιακή διαδικασία η οποία αφορά το γονέα και το παιδί και η οποία ποτέ δεν τελειώνει. Από μια ηλικία του παιδιού κι έπειτα χρειάζεται ως γονείς να παραιτηθούμε από τον έλεγχο, όχι επειδή είμαστε «αδύναμοι», αλλά επειδή συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μπλέξει σε λάθος παιχνίδι. Είναι καλό να αφήσουμε στο παιδί το τιμόνι της ζωής του γιατί διαφορετικά οδηγούμαστε αλλού από εκεί που θέλουμε να πάμε. Με αυτή τη συνειδητότητα μπορούμε να απολαύσουμε το υπέροχο δώρο της γονεϊκότητας! αλέξιος βανδώρος   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1511276211620{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” main_heading_font_size=”desktop:30px;” main_heading_line_height=”desktop:60px;”] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_empty_space][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Ο άνθρωπος είναι φυγόπονος. Αναζητά πάντα την ηδονή, το εύκολο, το ευχάριστο. Η μεγαλύτερη ίσως από τις ανθρώπινες ηδονές είναι το να έχεις στη ζωή σου έναν ερωτικό σύντροφο που θα σου προσφέρει αβίαστα τρυφερότητα, υποστήριξη, ασφάλεια, σημαντικότητα, αποδοχή, έρωτα και πάνω απ’ όλα αληθινή αγάπη. Έναν άνθρωπο δηλαδή, με τον οποίο θα μπορέσεις να μετατρέψεις το “εγώ” σε “εμείς”. Γίνεται όμως στην καθημερινή μας πραγματικότητα κάτι τέτοιο ή είναι μια ανεκπλήρωτη προσδοκία; Είμαι βέβαιος ότι, αν κοιτάξουμε τα ζευγάρια που υπάρχουν γύρω μας, η αβίαστη απάντηση είναι ΟΧΙ δεν γίνεται. Βέβαια, θα προσθέσουμε και κάτι για τις ελάχιστες εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα… Όμως, αν δεχτούμε ότι η ερωτική σχέση είναι μια τεράστια ανθρώπινη ανάγκη, γιατί είναι τόσο δύσκολο να πραγματοποιηθεί; Γιατί οι περισσότεροι πιστεύουν ότι βρήκαν τον έρωτα (άνθρωπο) της ζωής τους και μετά από κάποια χρόνια νιώθουν την ανάγκη να χωρίσουν για να …νιώσουν ελεύθεροι; Και γιατί κάποιοι άλλοι, δεν βρίσκουν κανέναν που να τους κάνει; Οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτηματικά υπάρχουν. Διάφοροι επιστήμονες, με έρευνες και μελέτες πάνω στο θέμα, έχουν δώσει απαντήσεις και έχουν δείξει τις αλλαγές που χρειάζεται να κάνουμε στη συμπεριφορά μας για να δημιουργήσουμε μια ερωτική σχέση αληθινής αγάπης. Δεν πρόκειται λοιπόν να σταθώ σ’ αυτό. Εγώ θα σταθώ σε κάτι άλλο, πάρα πολύ σημαντικό, που επηρεάζει ολόκληρη τη ζωή μας και φυσικά και την ικανότητά μας να δημιουργήσουμε τη σχέση των ονείρων μας. Μέσα από μια μακρόχρονη διαδικασία, από το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου και μετά, σιγά σιγά, με όπλο την κάλυψη των ελλείψεων του μέσου ανθρώπου, μας οδήγησαν στο κυνήγι του καρότου… Ο άνθρωπος της δύσης εστιάστηκε στο πώς θα τα καταφέρει να αποκτήσει ηλεκτρικό ψυγείο, τηλεόραση, αυτοκίνητο, ταξίδια, ρούχα, σπίτι και έναν ατελείωτο κατάλογο από υλικά αγαθά τα οποία του είχαν ολοκληρωτικά λείψει τις προηγούμενες δεκαετίες. Αυτό δεν είναι κακό, γιατί ΟΛΟΙ μας δικαιούμαστε να ζούμε τη ζωή μας με άνεση και αφθονία. Το κακό έγινε με τον τρόπο που μας οδήγησαν στην κατάκτηση των υλικών αγαθών. “Έδεσαν” τα υλικά αγαθά με τις σημαντικότερες ανάγκες μας: να είμαστε αποδεκτοί και να αγαπιόμαστε. Σταδιακά, περάσανε μέσα μας ότι, για να αξίζεις, για να είσαι “κάποιος” και έτσι να είσαι άξιος και για μια σχέση αγάπης, πρέπει να έχεις το Α, το Β, το Γ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Οι τεράστιες λοιπόν ανθρώπινες ανάγκες μας για αποδοχή και αγάπη, όταν δέθηκαν με το “έχω”, μας μετέτρεψαν σε αρπακτικά!!! Ο φόβος της μοναξιάς, της απόρριψης και της έλλειψης μας έμαθε να είμαστε εστιασμένοι στο τι θα πάρουμε και όχι στο τι θα μπορέσουμε να δώσουμε. Ξέρετε κανέναν που να ξεκινάει μια σχέση σκεπτόμενος το τι έχει να δώσει; Αλήθεια δεν είναι πως, από τη στιγμή που ξεκινάμε το φλερτ, σκεφτόμαστε το τι έχει να μας δώσει ό άλλος (ομορφιά, εξυπνάδα, κύρος, κοινωνικότητα, συντροφικότητα κλπ.); Το ίδιο όμως κάνουμε και στην υπόλοιπη ζωή μας. Αναρωτιόμαστε τι έχει να μου δώσει η τάδε δουλειά, τι έχει να μου δώσει η τάδε φιλία, τι έχει να μου δώσει η σπουδή μου στην τάδε επιστήμη, τι έχει να μου δώσει το οτιδήποτε. Ποιος σκέφτεται τι έχω να δώσω εγώ στην τάδε δουλειά, φιλία, επιστήμη κλπ.; Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο έχουμε απομακρυνθεί από την αλήθεια της ζωής αλλά ζούμε και μέσα στο πρόβλημα. Η αλήθεια της ζωής λέει πως, Ο,ΤΙ ΔΩΣΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙΣ. Αν δεχθούμε αυτήν την αλήθεια (πράγμα αρκετά δύσκολο), τότε εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε ότι χρειάζεται να μάθουμε την τέχνη της αγάπης. Η αγάπη είναι δεξιότητα. Είναι η γνώση του να δίνω χωρίς να θυματοποιούμαι. Και τη γνώση αυτή δεν μας την έμαθε κανείς. Έτσι λοιπόν, ακόμα και οι σχέσεις που ξεκινάνε με τις καλύτερες προοπτικές, οι περισσότερες τουλάχιστον, καταλήγουν σε ένα παιχνίδι εξουσίας που οδηγεί τη σχέση στη διάλυση. Στην πορεία, κάποιος παίρνει “το πάνω χέρι” και καταλήγουν ο ένας από τους δύο να νιώθει θύμα και ανελεύθερος και ο άλλος να νιώθει απογοητευμένος ή το ίδιο θύμα. Όταν μάθεις την τέχνη της αγάπης, τότε γνωρίζεις βαθειά μέσα σου πως η σχέση σου είναι μια οντότητα που έχει ανάγκη τη ΜΟΝΙΜΗ παρουσία και φροντίδα σου. Αυτή η φροντίδα, όταν είναι ειλικρινής, δεν είναι ούτε βάρος ούτε κόπος. Είναι μια συμπεριφορά που έχει ΟΛΑ εκείνα που αναζητάς από τη σχέση σου, δηλαδή τρυφερότητα, υποστήριξη, ασφάλεια, σημαντικότητα, αποδοχή, έρωτα και πάνω απ’ όλα, αληθινή αγάπη. Βλέποντας γύρω μου το τεράστιο πρόβλημα των ερωτικών σχέσεων που στερεί από τους περισσότερους την ευτυχία κι αν συμφωνείτε έστω και μερικώς με τα αναγραφόμενα, ας προβληματιστούμε και κυρίως ας ΜΑΘΟΥΜΕ την τέχνη της αγάπης… Αντώνης Καλογήρου   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1511187210839{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” main_heading_font_size=”desktop:30px;” margin_design_tab_text=”” main_heading_line_height=”desktop:60px;” sub_heading_line_height=”desktop:30px;”] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_empty_space][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Πώς μπορώ να βελτιώσω την ποιότητα της ζωής μου; Πώς μπορώ να γίνω πιο ευτυχισμένος απ’ ότι είμαι; Μήπως βγάζοντας περισσότερα χρήματα; Κι αν ναι, αυτό μπορεί να μου εξασφαλίσει την ευτυχία; Και θα έχει διάρκεια; Μήπως κατακτώντας, αν όχι όλα, τα περισσότερα από τα θέλω μου; Μήπως όταν καταφέρω να δομήσω μια ζωή χωρίς προβλήματα; Μήπως, μήπως, μήπως…; Ας αφήσουμε τη φαντασία μας, αλλά και το μυαλό μας, ελεύθερα να σκεφτούν… Τι θα γινόταν εάν στην καθημερινότητά μου εισέπραττα ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ αληθινή αγάπη και όχι την επιφανειακή της ευγένειας; Τι θα γινόταν εάν ένιωθα να με αγαπάνε αληθινά οι πελάτες, οι υφιστάμενοι, οι προϊστάμενοι, οι συνάδελφοι, οι συνεργάτες, οι φίλοι, οι γείτονες, τα μέλη της οικογένειάς μου, οι συγγενείς μου και βεβαίως, ο ερωτικός μου σύντροφος; Μήπως μια τέτοια κατάσταση θα με έκανε να νιώθω, μαζί με την αγάπη και ασφάλεια; Γιατί ότι κι αν μου συμβεί, είμαι σίγουρος πως θα υπάρξουν πολλοί που θα σταθούν δίπλα μου για να με βοηθήσουν μια και μ’ αγαπάνε; Μήπως μια τέτοια κατάσταση θα με έκανε να βιώνω ενότητα, μια και ΠΟΤΕ δεν θα ένιωθα μόνος με τόση αγάπη γύρω μου; Μήπως θα με έκανε να νιώθω σημαντικός η αγάπη όλων αυτών των ανθρώπων; Μήπως, μήπως, μήπως…; ΣΚΕΨΟΥ. Και μετά, φαντάσου τη ζωή σου χωρίς αγάπη. Σκέψου να σε βλέπουν όλοι με μισό μάτι. Να μην έχεις κάποιον να ακουμπήσεις, να στηριχθείς, να σε πάρει αγκαλιά όταν θα φουρτουνιάσει η ζωή σου (γιατί κι αυτό θα γίνει)… Πώς θα είναι τότε η ζωή σου; Με βάση τους πιο πάνω προβληματισμούς, καταλήγω εύκολα στο συμπέρασμα πως, το πολυτιμότερο συστατικό για να κάνω καλύτερη τη ζωή μου είναι η ΑΓΑΠΗ. Το να μάθω πώς θα κάνω τον εαυτό μου ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟ. Και ίσως αναρωτηθείς: Μα αυτό είναι κάτι που μαθαίνεται; Μήπως η αλήθεια είναι: Ή είσαι ή δεν είσαι; Όταν γεννηθήκαμε, ήμαστε ένα αξιαγάπητο πλασματάκι που όλοι θέλανε να το πάρουνε αγκαλιά. Γιατί τώρα δεν συμβαίνει το ίδιο; Γιατί η τελευταία φορά που δεχθήκαμε μια ζεστή αγκαλιά ήταν… Τι έφταιξε; Γιατί να μην μπορώ κι εγώ να βρω έναν σύντροφο που να με στηρίζει, να με αποδέχεται όπως είμαι και να μ’ αγαπάει αληθινά; Γιατί ενώ είχα στην αρχή της σχέσης μας έναν τέτοιο σύντροφο τώρα έχουμε καταντήσει δύο ξένοι; Η απάντηση είναι απλή: Γιατί δεν ξέρω να το κάνω!!! Μα τι λες τώρα; Η αγάπη μαθαίνεται; ΝΑΙ. Έχεις ακούσει για “την τέχνη της αγάπης”; Η αγάπη, σαν ανθρώπινη λειτουργία, είναι δεξιότητα και σαν δεξιότητα και μαθαίνεται και αναπτύσσεται. Θες να τη μάθεις; Φύγε από τους μύθους και πήγαινε στην αναζήτηση της αλήθειας. Έλα να δουλέψουμε μαζί, αναζητώντας την αλήθεια της αγάπης στο σεμινάριο “Απογείωσε τις σχέσεις σου”. Αντώνης Καλογήρου   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1511187608060{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” main_heading_font_size=”desktop:30px;” main_heading_line_height=”desktop:60px;” margin_design_tab_text=”” sub_heading_line_height=”desktop:30px;”] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_empty_space][/vc_column][/vc_row]

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Το βάθος και το κρυμμένο νόημα της τριλογίας ταινιών Matrix είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Μια από τις αγαπημένες μου σκηνές στην πρώτη ταινία είναι όταν ο Μορφέας περπατάει με το Νήο και του εξηγεί τι είναι το Matrix, αλλά ενώ ο Νήο ακούει, αποσπάται η προσοχή του από την όμορφη γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα. Ο Μορφέας, λοιπόν, ρωτάει: «Με άκουσες, Νήο; Ή κοιτούσες τη γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα; ” Πριν ο Νήο παραδεχτεί ότι έχει παρασυρθεί, ο Μορφέας του λέει να ξαναδεί, αλλά αυτή τη φορά βλέπει τον πράκτορα Σμιθ που τον σημαδεύει με ένα όπλο κατευθείαν στο κεφάλι του. Ποιο είναι λοιπόν το βαθύτερο νόημα πίσω από αυτή τη σκηνή; Τι αντιπροσωπεύει η γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα; Αντιπροσωπεύει απλά την απόσπαση της προσοχής που διακόπτει τη σχέση μας με τους στόχους μας και το σκοπό της ζωής μας. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το φύλο της, είναι απλώς ένα ανόητο προϊόν του συστήματος και έχει δημιουργηθεί με σκοπό την απόσπαση της προσοχής. Για εμάς, οι γυναίκες με το κόκκινο φόρεμα έρχονται με τη μορφή τηλεόρασης, αλκοόλ, ναρκωτικών, κακομεταχείρισης των κοινωνικών μέσων, άσκοπης περιήγησης στο διαδίκτυο, κουλτούρας διασημοτήτων, πορνογραφίας, επιφανειακών σχέσεων, υλισμού και καταναλωτικού τρόπου ζωής που μας εμποδίζει να εξελιχθούμε και να δημιουργήσουμε τον εαυτό που μπορούμε και μας αξίζει. Ένας τρόπος για να πετύχουμε έναν μεγάλο μελλοντικό στόχο που μας φαίνεται βουνό και άρα έχουμε αρκετές πιθανότητες να το παρατήσουμε, είναι να δούμε το σήμερα, και τι αλλαγές και νέες δράσεις μπορούμε να ξεκινήσουμε και να το διατηρήσουμε στην καθημερινότητα μας. Οι μικρές αυτές δράσεις στη συνέχεια θα μας οδηγήσουν στον μεγαλύτερο στόχο αρκεί να τις κάνουμε συστηματικά και να μην τις παρατήσουμε. Επειδή χρειάζεται να κάνεις μικρά καθημερινά βήματα για να φτάσεις σε ένα μεγάλο στόχο, η πιο έξυπνη και αποτελεσματική προσέγγιση είναι να εξοικειωθείς με αυτά και κυρίως να απολαύσεις τη διαδικασία. Αυτό θα αποτελέσει ένα ακόμη κίνητρο για την κατάκτηση του επόμενου στόχου. Εκεί έρχεται η γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα καθημερινά, με διαφορετική φορεσιά κάθε φορά όπως είπαμε παραπάνω, για να σου αποσπάσει την προσοχή, για πέντε λεπτά, για μισή ώρα, για ένα ολόκληρο απόγευμα ή βράδυ. Πολλές φορές για εβδομάδες ή μήνες για να καταλήξεις στη συνέχεια να αναρωτιέσαι γιατί δεν πέτυχες (και πάλι) το στόχο σου. Η διαφορά των επιτυχημένων από τους αποτυχημένους είναι ότι οι επιτυχημένοι άνθρωποι έχουν επιτυχημένες συνήθειες, οι αποτυχημένοι όχι. Συνήθεια είναι κάτι που επαναλαμβάνεις συχνά, μέχρι που γίνεται εύκολα. Η ζωή σου είναι το άθροισμα των μικρών καθημερινών συνηθειών σου. Οι καλές συνήθειες φέρνουν σαφώς καλά αποτελέσματα. Το θέμα είναι ότι τα αποτελέσματα των κακών συνηθειών δεν είναι συνήθως άμεσα και εμφανίζονται αργότερα στη ζωή του ανθρώπου. Για να πετύχεις τους στόχους σου και αυτά που κάποτε φαίνονταν βουνό η καλύτερη επιλογή για να μην τα παρατήσεις στη μέση της διαδρομής είναι να αποκτήσεις τις κατάλληλες συνήθειες που θα είναι ενδυναμωτικές και στην κατεύθυνση του στόχου σου. Αυτό χρειάζεται καθημερινή πειθαρχία, σε συνδυασμό με την επιθυμία για την επίτευξη του στόχου και με τη δέσμευση ότι δε θα υπάρχει καμία εξαίρεση από οποιαδήποτε «γυναίκα με κόκκινο φόρεμα» εμφανιστεί στο δρόμο σου… Το αν θα πετύχει κάποιος εξαρτάται από το πόσο καλός «οδηγός» είναι ο άνθρωπος. Γιατί η ίδια η ζωή είναι ένα αυτοκίνητο με οδηγό τον άνθρωπο και εξαρτάται από το πόσο καλά ξέρει να πατάει φρένο ή γκάζι τη στιγμή που χρειάζεται. αλέξιος βανδώρος   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1509702953260{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” margin_design_tab_text=”” main_heading_font_size=”desktop:30px;” main_heading_line_height=”desktop:60px;” sub_heading_line_height=”desktop:30px;”] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]