Όλοι μας ξέρουμε ανθρώπους που είχαν κάποιο όνειρο, πάλευαν για να το πραγματώσουν και, ξαφνικά, γκρεμίστηκε μπροστά στα πόδια τους. Όλοι μας κάποτε (ίσως και τώρα), αγωνιστήκαμε για κάτι που το θέλαμε πολύ και, κάποια στιγμή, ήρθαν ανάποδα τα πράγματα και το χάσαμε μέσα απ’ τα χέρια μας. Μα τότε, που πάει η περίφημη δύναμη της θέλησης; Που πάει το “όταν θέλεις κάτι πολύ τότε το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου”; Που πάει το “είμαστε οι δημιουργοί της πραγματικότητας και της ζωής μας”; Θυμάμαι την εποχή που είχα γραφτεί στο πανεπιστήμιο του Michigan για να πάω να πάρω το master στη ναυπηγική, τότε που όλα ήταν έτοιμα για να φύγω και την τελευταία στιγμή δεν μου έδωσαν διαβατήριο (χούντα, γαρ). Όλα μου τα όνειρα – σε μια στιγμή – έγιναν μια μάζα από αποκαΐδια… Ένα τεράστιο “Γιατί;;;” ξεπήδησε από μέσα μου. “Γιατί να μου συμβεί αυτό;” Προσπαθώντας να ερμηνεύσω αυτό το τεράστιο “ΓΙΑΤΙ;”, θα αναφερθώ σε δυο απόλυτα διαφορετικούς λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι το “κατασκευασμένο” θέλω. Με άλλα λόγια, κάτι που το θέλουμε πολύ, γιατί οι άλλοι μας έχουνε πείσει ότι είναι το καλύτερο για μας και όχι γιατί η καρδιά μας κτυπάει γι’ αυτό. Με είχανε πείσει ότι το ταλέντο μου, οι ικανότητές μου, αλλά και το συμφέρον μου για το μέλλον, ήταν να ασχοληθώ με τη ναυπηγική. Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, υπάρχουν νύχτες που μένεις άγρυπνος γιατί ανυπομονείς να ξημερώσει ώστε να πας στη δουλειά σου. Εμένα, ποτέ δεν μου συνέβη αυτό όσο δούλευα σαν ναυπηγός. Η ναυπηγική για μένα ήταν κάτι που απλά μου άρεσε, είχε ενδιαφέρον και αρκετά καλά λεφτά. Τίποτε περισσότερο. Άλλος ήταν ο σκοπός της ζωής μου, μόνο που τότε ούτε που τον φανταζόμουν… Όταν, λοιπόν, το “θέλω” σου δεν συμβαδίζει με τις αληθινές ανάγκες της ύπαρξής σου, είναι πολύ πιθανό, την κρίσιμη στιγμή, να κάνεις κάποιες λάθος επιλογές οι οποίες και θα σε οδηγήσουν σε αδιέξοδα. Ο δεύτερος λόγος, θα βρει πολλούς από εσάς εντελώς αντίθετους, αλλά αυτό δεν είναι για μένα αρκετό ώστε να μην τον αναφέρω. Πιστεύω ότι ολόκληρη η φύση λειτουργεί με έναν υπέροχα τέλειο τρόπο. Τίποτε δεν γίνεται τυχαία. Καθετί έχει τον λόγο του. Οι ανθρώπινες γνώσεις, όμως, είναι ακόμα αρκετά περιορισμένες, έτσι ώστε να μην μπορούν να δώσουν απαντήσεις σε όλα. Γιατί συνέβη αυτό; Εκείνο; Το άλλο; Κάποιες φορές τις απαντήσεις τις παίρνουμε πολλά χρόνια μετά, όπου η ζωή μας εν το μεταξύ έχει αλλάξει ρότα, εξαιτίας της τότε “ανάποδης”. Κάποιες άλλες φορές, την απάντηση την αντιλαμβανόμαστε σχεδόν αμέσως, όταν ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγαίνει από μέσα μας, μετά από το γκρέμισμα του “ονείρου”… Και κάποιες άλλες ίσως να μην μπορέσουμε ποτέ να πάρουμε την απάντηση. Μετά απ’ όλα αυτά, σημασία έχει το: “και τώρα, τι κάνουμε;”. Για μένα, λοιπόν, αφού αποδεχτούμε τα γεγονότα, έχουμε υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας να συνεχίσουμε το ταξίδι. Καινούριος προορισμός, καινούριο όνειρο, καινούρια πορεία και η ζωή θα μας πάει. Πάντα η ζωή σε πάει στην αλήθεια σου, φτάνει να μην κατέβεις απ’ το τρένο. Φτάνει να μείνεις στη δράση. Φτάνει να μάθεις να ακούς την καρδιά σου και όχι αυτούς που σου λένε, “αυτό δεν γίνεται”. Αντώνης Καλογήρου    

Σήμερα, αγαπημένε μου Θεέ, αποφάσισα να ανοίξω και να δεχτώ κάποια από τα πλούτη που μου χάρισες και, ίσως, ποιος ξέρει, μπορεί και να το συνηθίσω, και να το κάνω κι άλλη μέρα, κι άλλη… Σήμερα, Δέχομαι με απέραντη ευγνωμοσύνη όλα τα δώρα που μου προσφέρει η ζωή κι ανοίγουν το νου, την καρδιά και τις αισθήσεις μου – τη φύση, τον ουρανό, τη θάλασσα, τις μυρωδιές, τα χρώματα, τη μουσική, τον ήλιο, τα πουλιά… Δέχομαι με απέραντη ευγνωμοσύνη τα ταλέντα και τις ικανότητές μου, ως δώρα που μου προσφέρθηκαν και καλούμαι να τα τιμήσω! Δέχομαι με απέραντη ευγνωμοσύνη τη γνώση που με οδηγεί, με συναρπάζει, με θεραπεύει και με εξελίσσει! Δέχομαι με απέραντη ευγνωμοσύνη το βαθύ απολαυστικό ύπνο που μ’ αγκαλιάζει κάθε βράδυ και το γεμάτο ενέργεια και ζωντάνια χαμογελαστό ξύπνημα το πρωί! Δέχομαι με απέραντη καθημερινή ευγνωμοσύνη την υγεία, την αγάπη και τη χαρά στο σώμα, στο νου και στα συναισθήματά μου! Δέχομαι με απέραντη ευγνωμοσύνη κάθε πρωί την καινούργια μέρα που μου χαρίζει ο Θεός! Δέχομαι με απέραντη ευγνωμοσύνη όλες τις ομορφιές, τα δώρα, τις αγκαλιές, αλλά και τα μαθήματα, που μου χαρίζουν καθημερινά οι άνθρωποι! Δέχομαι με απέραντη ευγνωμοσύνη το άνοιγμα της καρδιάς μου στο γέλιο και την αφθονία! Δέχομαι με απέραντη ευγνωμοσύνη το παιχνίδι και την συγχρονηστικότητα που με οδηγούν με το μυστηριώδη, θαυμαστό και αποτελεσματικό τους τρόπο σε καθημερινές ευκαιρίες πλούτου, αγάπης και αφθονίας! Υπόσχομαι, κάθε μέρα να φροντίζω να διατηρώ τη ροή της ευγνωμοσύνης στη ζωή μου και στις ζωές των άλλων, παίρνοντας και δίνοντας τα πιο πολύτιμα δώρα: τα αγαθά της τρυφερότητας, του γέλιου, της εκτίμησης, της προσφοράς και της αγάπης! Υπόσχομαι, πως όλο και πιο πολύ, κάθε μέρα και μέχρι το τέλος της ζωής μου, όποιον κι αν συναντώ, άγνωστο, φίλο ή εχθρό, μόλις τον αντικρίζω, να του εύχομαι σιωπηλά.. πολλή αγάπη, χαρά και αφθονία στη ζωή του! ΚΙ ΕΤΣΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ! Βένα Καλογήρου    

Πιστεύω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο αλλά κυρίως καλύτερο σχολείο από την ίδια τη ζωή. Οι ζωές οι δικές μας αλλά και των άλλων, μας χαρίζουν εκπληκτικού μεγαλείου γνώσεις εάν σκύψουμε με ανοιχτό μυαλό επάνω τους… Σας παρακαλώ, διαβάστε την απόλυτα αληθινή ζωή του ΔΑΣΚΑΛΟΥ μας, Μιχάλη Σίσιου.   Λένε πως τα παραμύθια που σέβονται τον εαυτό τους έχουν πάντα έναν δράκο και ένα αισιόδοξο φινάλε. Ο Μιχάλης Σίσιος τα έζησε από κοντά και τα δύο. Ο προσωπικός του δράκος γεννήθηκε μαζί του πριν 30 χρόνια, προσθέτοντας στα γενέθλια δώρα και ένα καροτσάκι για τις μετακινήσεις του. Σε αυτό τον γνώρισα στο δημοτικό. Τότε που σε μία χριστουγεννιάτικη γιορτή είχε ανακοινώσει το όνειρό του να γίνει δάσκαλος. Μερικά χρόνια μετά περιμένει να τελειώσουν οι διακοπές των Χριστουγέννων για το πρώτο κουδούνι της χρονιάς. Για να δει τους μαθητές του. Ο κύριος Μιχάλης του Α2. «Ο ρόλος των γονιών σε αυτές τις περιπτώσεις είναι το Α και το Ω. Από εδώ αρχίζουν όλα. Στη δική μου περίπτωση ήμουν ευλογημένος γιατί είχα δύο γονείς που στάθηκαν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό μου. Όπως και η αδερφή μου και ο αγαπημένος μου παππούς. Δεν είναι όλα τόσο ρόδινα πάντα. Υπάρχουν οικογένειες που επειδή το παιδί τους έχει κάποια αναπηρία το κρατούν στο σπίτι, το κλειδώνουν, δεν το βγάζουν έξω. Ντρέπονται! Ντρέπονται να λέει ο κόσμος ότι έχουν ένα ανάπηρο! Κι όλα αυτά το 2014! Εγώ, αν με ρωτάς, δε γνώρισα ρατσισμό. Δε με χλεύασε κανένας και το κυριότερο κανένας δεν έδειξε οίκτο μπροστά μου. Έμαθα να διεκδικώ αυτά που μου ανήκουν. Να είμαι και να δείχνω ίσος. Όταν δε δίνεις δικαίωμα ούτε σε λυπούνται ούτε σε κοροϊδεύουν. Είναι μεγάλο ζήτημα να έχει αξιοπρέπεια ο άνθρωπος και να θυμάται πάντα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Όταν ήμουν στο δημοτικό και αντιμετώπιζα τα πρώτα προβλήματα στη μετακίνηση ή τη διαφορετικότητα της τάξης η μητέρα μου κάθε βράδυ μου μιλούσε με τις ώρες. “Μιχάλη δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Ποτέ μην το βάλεις κάτω”». Ο ίδιος στα 15 του χρόνια γνωρίζει τον αθλητισμό. Το φλερτ μετατρέπεται σε έρωτα και τα πανελλήνια ρεκόρ έρχονται το ένα μετά το άλλο. «Στο γυμνάσιο άρχισα να ασχολούμαι με τις ρίψεις και συγκεκριμένα με την κορίνα και το δίσκο. Έκανα πρωταθλητισμό για δώδεκα χρόνια. Ήταν η διέξοδός μου. Στο σπίτι έχω περισσότερα από δέκα μετάλλια, ενώ έχω σπάσει δέκα συνεχόμενες φορές το πανελλήνιο ρεκόρ στην κορίνα. Αυτό είναι το νόημα της ζωής. Κάθε φορά και ένα βήμα παραπέρα, ένα βήμα παραπάνω. Αυτό μου δίδαξε η προπονήτριά μου, Λίζα Καλταβαρίδου και την ευχαριστώ για αυτό. Μαζί ξεκινήσαμε το ταξίδι του αθλητισμού, μαζί ταξιδέψαμε, μαζί παλέψαμε. Είναι όμορφο να κάνεις πάντα πράγματα που αγαπάς. Προσωπικά έχω μία καλή σχέση και με τον Θεό. Πιστεύω. Πριν λίγα χρόνια χειροτονήθηκα Αναγνώστης. Μου αρέσει. Με ηρεμεί. Έχω κάνει και Βυζαντινή μουσική. Μου επέτρεψε να ξεφεύγω». Τα απογεύματα προπόνηση και ρίψεις. Το πρωί ιστορία, έκθεση και λατινικά. Ο Μιχάλης λατρεύει τα θεωρητικά μαθήματα και περνάει με πανελλήνιες στο Παιδαγωγικό Τμήμα της Φλώρινας. Το όνειρο αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. «Ήταν ένα όνειρο να σπουδάσω αυτό που αγαπώ κόντρα σε όλους και σε όλα. Δεν σου λέω ότι ήταν εύκολα. Πηγαινοερχόμουν με ειδικό αυτοκίνητο. Κάθε μέρα. Πτολεμαΐδα – Φλώρινα και πίσω. Μου άρεσε η σχολή μου. Η εξελικτική ψυχολογία, η προσέγγιση των θρησκευτικών, η μουσική. Πράγματα που διευρύνουν τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα». Και μετά τη σχολή η ορκωμοσία και ο διορισμός. «Στην ορκωμοσία ανάγκασα όλη την Πτολεμαΐδα να… μετακομίσει στη Φλώρινα. Ήταν όλοι εκεί. Φίλοι, συγγενείς και στην άκρη ο παππούς μου. Πιστεύω το χάρηκε πιο πολύ από εμένα. Ξέρεις, όταν ήμασταν μικρά και το χιόνι έφτανε το μισό μέτρο σηκωνόταν δύο ώρες νωρίτερα από το σχολείο και άνοιγε τον δρόμο για να με πάει με το καρότσι. Τον Σεπτέμβριο του 2007 έκανα προπόνηση όταν με πήραν οι γονείς μου και μου είπαν ότι με ψάχνουν από το γραφείο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Επιστρέφω σπίτι και τους τηλεφωνώ. Μου ζητούν την επόμενη να περάσω από εκεί και να ετοιμαστώ για να παρουσιαστώ στους μαθητές μου. Τρελάθηκα». Τη φετινή χρονιά ο Μιχάλης συμπληρώνει εφτά χρόνια ως δάσκαλος στο ειδικό Δημοτικό. «Αποφοίτησα από το τμήμα κανονική αγωγής αλλά προτίμησα να ασχοληθώ με την ειδική αγωγή. Να δώσω το ζωντανό παράδειγμα στους γονείς αυτών των παιδιών ότι κάποιος μπορεί να φτάσει εκεί που θέλει. Όλα αυτά τα χρόνια είχα τη χαρά να έχω πολλούς και αξιόλογους μαθητές. Παιδιά με σύνδρομο Down, με νοητική υστέρηση, με σύνδρομο Γουίλι, με σύνδρομο Σαν Φιλίππο κτλ. Φέτος έχω μαθητές με αυτισμό. Το πρώτο κουδούνι χτυπάει στις 08:10 και σχολάμε στις 12:30, περνώντας ένα παραγωγικό 5ωρο με τα παιδιά κάθε ημέρα. Σε αυτές τις ώρες το βασικότερο που πρέπει να τους διδάξουμε είναι η αυτοεξυπηρέτηση. Να μάθουν να πλένονται, να τρέφονται, να διαβάζουν μία ταμπέλα, να μπορούν ανά πάσα στιγμή να ικανοποιούν τις ανάγκες του. Όλα αυτά γίνονται μέσα από επιτραπέζια, κάρτες, βιβλία αλλά και ipad, όπου τα παιδιά παίζουν διάφορα παιχνίδια (ταύτισης, αντίθεσης, ρόλων κτλ) σαν προσομοίωση της ζωής. Φέτος στη χριστουγεννιάτικη γιορτή μας κάναμε ένα θεατρικό σκετσάκι όπου αναπαριστούσαμε τη ζωή των παλιών χρόνων, όπου η σύζυγος είναι νοικοκυρά και καλύπτει τις ανάγκες του σπιτιού, οι άνδρες εργάζονται, κόβουν τα ξύλα, τα παιδιά λένε τα κάλαντα κτλ. Πρέπει το παιδί να αντιληφθεί από μικρή ηλικία μερικά πράγματα και σταδιακά να μάθει να αυτοεξυπηρετείται. Όλοι νομίζουν ότι οι γονείς μας θα είναι πάντα δίπλα μας να μας τα παρέχουν όλα. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει, οπότε πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάθε κατάσταση». Ποια είναι όμως η μεγαλύτερη «αναπηρία» του ελληνικού κράτους; «Η παιδεία. Δεν υπάρχει παιδεία. Τελειώνω το σχολείο, προσπαθώ να πάω να πιω έναν καφέ ή να βγω το βράδυ να δω τον αγαπημένο μου Ολυμπιακό και βρίσκω συνέχεια αυτοκίνητα και μηχανές πάνω σε ράμπες, περάσματα και θέσεις αναπήρων. Αυτό για εμένα είναι η μεγαλύτερη αναπηρία». Με χαιρετάει και στρίβει για τη Μακεδονομάχων. Μου υπόσχεται φωναχτά ότι θα έρθει Θεσσαλονίκη να δούμε μαζί τον αγώνα με τη Μάντσεστερ. «Δεν σου κρύβω ότι φοβάμαι και

Η επόμενη αλήθεια, που έχει γίνει ψεύτικος μύθος, έχει να κάνει με την αγάπη. Την περίφημη αγάπη “χωρίς όρους”. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, πάρα πολλοί φιλόσοφοι, ιερωμένοι, στοχαστές, δάσκαλοι, θρησκευτικοί και πνευματικοί ηγέτες, μας μίλησαν για την τελειότητα της “αγάπης χωρίς όρους”. Ναι, η αγάπη χωρίς κανέναν όρο είναι η μόνη αγνή, άσπιλη, αμόλυντη αγάπη. Ναι, όσο ταξιδεύουμε στο δρόμο της γνώσης και της προσωπικής μας εξέλιξης, όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε στο δρόμο της ζωής μας, τόση περισσότερη σαβούρα (όρους) πετάμε από τις αποσκευές μας και κατά συνέπεια τόση μεγαλύτερη είναι η ποιότητα της αγάπης μας για τον εαυτό μας, τους άλλους, αλλά και ολόκληρη τη ζωή. Τότε, που είναι ο μύθος; Ο μύθος που μας παγιδεύει είναι σε δυο σημεία. Το πρώτο είναι ότι δεν αγαπάς, ή δεν αγαπιέσαι, αληθινά εάν η αγάπη δεν είναι “χωρίς όρους”. Η αγάπη χαρακτηρίζεται τόσο από την ποιότητα, όσο και από την ποσότητά της. Μπορεί να αγαπάς (ή να αγαπιέσαι) πάρα μα πάρα πολύ, αλλά η ποιότητα της συγκεκριμένης αγάπης να είναι ιδιαίτερη χαμηλή, γιατί θέτει σαν προϋπόθεση ύπαρξής της πολλούς όρους. Και μπορεί, να αγαπάς λίγο, αλλά η ποιότητα αυτής σου της αγάπης να είναι ιδιαίτερα αγνή και αληθινή. Το παραμύθι ότι υπάρχει αληθινή αγάπη ΜΟΝΟ όταν είναι χωρίς όρους, είναι απλά ένας μύθος. Βέβαια, είναι αλήθεια πως όσοι περισσότεροι είναι οι όροι, τόσο χαμηλότερη είναι η ποιότητα της αγάπης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς ή ότι δεν αγαπιέσαι. Για παράδειγμα, η ερωτική αγάπη, είναι κατά κανόνα μια αγάπη η οποία χαρακτηρίζεται από την, υπερβολική κάποιες φορές, ποσότητά της. Όλα αυτά τα υπέροχα βιώματα του μοιράσματος της καθημερινότητας, η αγκαλιά, το sex, οι κοινές δραστηριότητες κλπ., δημιουργούν τεράστια ποσότητα, αλλά τι γίνεται από ποιότητα; Μήπως και οι δύο βάζουν μια σειρά από όρους όπως, δεν θα βγαίνεις μόνος σου, δεν θα φοράς μίνι, δεν θα πηγαίνεις στο γήπεδο, δεν θα βγαίνεις βράδυ με τις φίλες σου κλπ.; Και τότε ποια είναι η ποιότητα; Το δεύτερο σημείο είναι ακόμα πιο σκληρό. ΚΑΝΕΙΣ μας δεν αγαπάει χωρίς όρους. Είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, φόβους, κενά γνώσης, ανάγκες, περιοριστικά πιστεύω κι ένα σωρό άλλα, που σηματοδοτούν το ατελές της ύπαρξής μας. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν κάτι το ατελές να αγαπάει Θεϊκά; Η αγάπη χωρίς όρους απαιτεί σαν προϋπόθεση τη δική μας τελειότητα. Την έχουμε; Βεβαίως όχι. Η μόνη αλήθεια είναι η εξέλιξη. Όσο εξελίσσεσαι και διευρύνεις τη συνειδητότητά σου, τόσο λιγότερο έχεις την ανάγκη να βάζεις όρους και προϋποθέσεις στην αγάπη σου. Πράγματι, κάποιοι συνάνθρωποί μας, που έχουν εξελιχθεί σε επίπεδο αγιοσύνης, έχουν καταφέρει να αγαπούν αληθινά, άσπιλα και αμόλυντα. Εγώ δεν έχω φτάσει σε τέτοια επίπεδα. Εσύ; Με τις σκέψεις μου γι’ αυτόν το μύθο, στην πραγματικότητα ήθελα να σου βροντοφωνάξω: “Μην εγκαταλείψεις το δρόμο της μαθητείας της αγάπης, γιατί δεν έχεις βρει την τελειότητα. Όσο συνεχίζεις το μαγεμένο ταξίδι της αγάπης τόσο πιο όμορφο θα γίνεται. Αξίζει να το παρατήσεις γιατί ακόμα δεν έχει γίνει τέλειο;”   Αντώνης Καλογήρου    

Προβληματίστηκα πολύ, αλλά και ευχάριστα, μετά από τον καταιγισμό αναγνωσιμότητας στο κείμενό μου με τον τίτλο ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ. Είναι ένα μεγάλο και αρκετά σκληρό κείμενο, από εκείνα που αναζητούν σκεπτόμενους και προβληματισμένους αναγνώστες. Ίσως, δε, για κάποιους να φαίνεται και κάπως απαισιόδοξο. Η πολύ μεγάλη αναγνωσιμότητά του όμως, με υποχρεώνει να προσθέσω κάποιες διευκρινιστικές, αλλά και απόλυτα αισιόδοξες απόψεις. Στη μακρόχρονη ιστορία μας έχουμε να επιδείξουμε μια πορεία σαν χώρα …τελείως ανθρώπινη. Όπως ένας συνηθισμένος άνθρωπος περνάει κατά τη διάρκεια της ζωής του τα πάνω του και τα κάτω του, έτσι ώστε να μάθει και να εξελιχθεί μέσα από αυτή του την πορεία, έτσι και η Ελλάδα έχει μια παράλληλη διαδρομή. Έχουμε περάσει σαν χώρα και τον χρυσό αιώνα του Περικλή, αλλά και τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Και την επική αντίσταση, αλλά και τον εμφύλιο, κλπ. Ναι, είμαστε υπεύθυνοι σαν πολίτες για την αδράνειά μας στη δημιουργία της κρίσης, είτε με την ανοχή είτε με τη συμμετοχή μας σ’ αυτήν. Ναι, βολευτήκαμε στο κράτος της ανομίας. Ναι, αφεθήκαμε στην τσουλήθρα, αλλά… ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ. Και σαν Έλληνες, πιστεύω ακράδαντα πως, στη χειρότερη, όταν η θηλιά φτάσει στο λαιμό μας, θα αντιδράσουμε και θα αντιδράσουμε σωστά. Αν χρειαστεί, θα πολεμήσουμε (άλλωστε αυτό ξέρουμε να το κάνουμε καλά), θα τα δώσουμε όλα και στο τέλος θα πάρουμε αυτό που μας αξίζει. Ήδη, όλο και περισσότεροι, κάθε μέρα και πιο πολλοί, φεύγουν από το στείρο θυμό, κλείνουν την τηλεόραση και ενημερώνονται από άλλα μέσα, προβληματίζονται και αναζητούν δημιουργικές λύσεις. Είναι, λοιπόν, τυχαία η αναγνωσιμότητα του κειμένου μου; Βεβαίως όχι. Κάθε μέρα, όλο και πιο πολλοί Έλληνες ανακαλύπτουν και εφαρμόζουν καινοτόμες ιδέες δίνοντας με τις δράσεις τους το καλύτερο παράδειγμα σε όλους μας. Πάμε λοιπόν, βάζοντας σαν μονάδες τους εαυτούς μας στο δρόμο της γνώσης και της εξέλιξης, να δημιουργήσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα μας. ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!!! Αντώνης Καλογήρου    

Ακούω με μεγάλη προσοχή όλη αυτή την περίοδο τους πολιτικούς όλων των κομμάτων και τις θέσεις που καταθέτουν για τα προβλήματα της χώρας μας και έχω κυριευτεί από μια βαθιά απογοήτευση. Όχι γιατί οι θέσεις τους (τουλάχιστον κάποιες απ’ αυτές) δεν είναι εφικτές. Όχι γιατί διακρίνω μια αναξιοπιστία (αν και υπάρχει αρκετή δόση τέτοιας). Όχι γιατί διακρίνω μια ισοπεδωτική απαξίωση της πολιτικής. Όχι γιατί δεν διακρίνω διάθεση (τουλάχιστον απ’ ορισμένους) ειλικρινούς προσπάθειας προσφοράς. Αλλά γιατί ΚΑΝΕΝΑΣ τους δεν τολμάει να πει… την αλήθεια! Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η αλήθεια για το ουσιαστικό και σημαντικό καλυτέρεμα του αύριο αυτής της χώρας δεν είναι η ανεργία, ούτε η εξωτερική πολιτική, ούτε η διαπλοκή, ούτε οι μισθοί και οι συντάξεις, ούτε το αγροτικό, ούτε το ασφαλιστικό, ούτε ακόμα και η Χρυσή Αυγή, ούτε όλα αυτά με τα οποία μας παραμυθιάζουν (συνειδητά ή ασυνείδητα) όλοι τους. Για να μην παρεξηγηθώ, δηλώνω πως βεβαίως και αναγνωρίζω πως όλα αυτά που προανέφερα είναι υπαρκτά προβλήματα μιας κοινωνίας. Όμως ΟΛΑ τους επηρεάζονται, δημιουργούνται, λύνονται ή δεν λύνονται από κάτι άλλο. Από τη νοοτροπία όλων μας. Και όταν λέω νοοτροπία, εννοώ την παιδεία και τις αρχές που έχει ο καθένας από εμάς. Όταν, ο κυριότερος διαμορφωτής της κοινής γνώμης, η τηλεόραση, με κάποιες εξαιρέσεις, εντελώς ανεξέλεγκτα, καθοδηγείται, καθοδηγεί και εμπνέει ό,τι χειρότερο, ό,τι αποκρουστικότερο, ό,τι πιο χυδαίο και πιο ευτελές έχουμε όλοι μέσα μας. Όταν, ο παιδευτικός χαρακτήρας της έχει να κάνει με βία, σκάνδαλα, sex, αντιπαλότητες και κυρίαρχός της είναι η αρχή «αίμα και σπέρμα». Όταν, στο όνομα της ακροαματικότητας, δεν ενδιαφέρεται για ενημέρωση και παιδεία αλλά για καβγά και ένταση, για εξευτελισμό και διαπόμπευση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (κι όλα αυτά στο όνομα της ενημέρωσης). Όταν ΚΑΝΕΙΣ δεν τολμάει να καταγγείλει όλες τις εμετικές εκπομπές της και τους εκφραστές της, από κάποιες χυδαίες πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές μέχρι κάποιες βραδινές που παρουσιάζονται και σαν διασκεδαστικές κάνοντας τον κόσμο να διασκεδάζει με τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Όταν, έχει επιβάλλει την τρομοκρατία του προσωπικού διασυρμού έτσι ώστε κανείς να μην τολμάει να της επιβάλλει τους νόμους που προστατεύουν τον πολίτη και την προσωπική του ζωή. Όταν, έχουν επιβληθεί οι αρχές του «ωχαδελφισμού», του «ο θάνατός σου η ζωή μου» και του «μακριά από εμένα και όπου θέλει ας συμβεί», τότε τι περιμένουμε να αλλάξει; Βεβαίως, οφείλω να επισημάνω και μια αντίφαση που υπάρχει: Στους υπάρχοντες καλούς και σωστούς δημοσιογράφους οφείλονται σε μεγάλο βαθμό οι αποκαλύψεις των διαφόρων οικονομικών σκανδάλων και όχι μόνο. Δεν είναι όλοι και όλα για πέταμα. Ακόμα και η απαράδεκτη τηλεόραση έχει τις θετικές της στιγμές και έχει προσφέρει θετικά πολλές φορές. Είναι δυνατόν όμως, όταν ακόμα και οι πολιτικοί (κυρίως αυτοί) τρέμουν τους δημοσιογράφους και ιδίως αυτούς της τηλεόρασης, να πιστεύουμε πως θα αλλάξει κάτι σ’ αυτόν τον τόπο; Όταν, παίζεται η τύχη του Ελληνικού μέλλοντος και κυρίαρχο θέμα στα δελτία ειδήσεων είναι η άνευ πολιτικού λόγου αντιπαλότητα του κάθε κ. Χ της Ν.Δ. με τον κάθε κ. Ψ του του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί «πουλάει» ο καυγάς και φέρνει ακροαματικότητα, έχουμε πολιτική συνείδηση και συμμετοχική δημοκρατία; Όταν τα πανεπιστήμια και τα σχολεία μας δεν έχουν σαν όραμα το να δημιουργούν πνευματική καλλιέργεια και ευρύτητα αντίληψης, αλλά την απλή δημιουργία επαγγελματιών. Όταν ο απλός πολίτης έχει πειστεί πως το θέμα είναι «το πώς εγώ θα βρω την άκρη» και τίποτε άλλο δεν έχει αξία. Όταν δεν νοιαζόμαστε για το συνάνθρωπό μας και για τα κοινά και δεν αναγνωρίζουμε την ΑΠΟΛΥΤΗ ευθύνη μας για ό,τι κι αν συμβαίνει. Όταν δεν διαμαρτύρεται κανείς για ότι κι αν συμβαίνει, τι περιμένουμε να γίνει; Όταν έχουμε χάσει την έννοια της ποιότητας, αλλά και την αξία και τη σημασία της αισθητικής, με ποιο κριτήριο θα πάρουμε αποφάσεις και με ποιες αξίες θα πορευτούμε στη ζωή μας; Μήπως, τελικά, ζητάμε λάθος πράγματα από τη ζωή και γι’ αυτό έχουμε προβλήματα; Μήπως, τελικά, το κράτος και η κυβέρνηση που όλοι θα θέλαμε να έχουμε είναι ένα κράτος και μια κυβέρνηση που απλά καθρεφτίζει τον λαό της; Βεβαίως και σε όλα αυτά υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά δυστυχώς είναι η μειοψηφία που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Μπορεί κάποιος να φανταστεί ένα (φανταστικό) κράτος όπου οι πολίτες του είναι όλοι τους αγράμματοι, ακαλλιέργητοι, άξεστοι και απολίτιστοι; Ένα τέτοιο κράτος θα μπορούσε ποτέ να έχει μια κυβέρνηση αξιόπιστη, σοβαρή, ικανή για να λύσει τα προβλήματα του κράτους; Βεβαίως όχι. Κι ένα κράτος (φανταστικό) όπου όλοι του οι πολίτες είναι μορφωμένοι, καλλιεργημένοι και πολιτισμένοι τι κυβέρνηση θα είχε; Είναι δυνατόν να είχε μια κυβέρνηση απατεώνων, διαπλεκομένων και τυχοδιωκτών; Βεβαίως όχι. Και επειδή και τα δυο προαναφερόμενα κράτη είναι φανταστικά και ανύπαρκτα, το συμπέρασμα στο οποίο εγώ καταλήγω είναι πως όσο πιο μορφωμένος, ενημερωμένος και καλλιεργημένος είναι ο λαός τόσο πιο καλή και αποτελεσματική είναι η κυβέρνησή του. Αν θέλουνε, λοιπόν, όλοι αυτοί που έχουν την φιλοδοξία να μας κυβερνήσουν και να προσφέρουν στον τόπο μας να κάνουν κάτι που πραγματικά θα οδηγήσει μακροπρόθεσμα στη σταδιακή λύση των προβλημάτων της χώρας μας ας πουν την αλήθεια. Την αλήθεια που λέει πως αν δεν λειτουργήσουν οι νόμοι που επιβάλουν την προστασία του πολίτη από τις τέσσερις εξουσίες (και κυρίως από την τέταρτη) ώστε να απαλλαγεί από το φόβο, αν δεν λειτουργήσει η δικαιοσύνη τιμωρώντας τους κλέφτες του δημοσίου χρήματος, αν δεν δώσουν το βάρος τους στην παιδεία ώστε να δημιουργήσουμε σκεπτόμενους ανθρώπους, αν δεν του προσφέρουν πολιτιστική παιδεία ώστε να μάθει τη συμμετοχή του στα κοινά, αν δεν πάψουν να τα μετρούν όλα με βάση τους ψήφους που κινδυνεύουν να χάσουν ή να κερδίσουν, αλλά με βάση το δημόσιο συμφέρον, τότε δεν θα αλλάξει τίποτε. Πρέπει να βρεθεί ο πρωθυπουργός που θα θελήσει να τα βάλει με την άγνοια, με τα συμφέροντα κάποιον λίγων, με τη δικτατορία των ΜΜΕ, μα πάνω απ’ όλα με την ψευδαίσθηση που μέχρι σήμερα έχει καλλιεργηθεί και που λέει πως, αυτό είναι αδύνατον γιατί ο λαός κοιτάει μόνο την τσέπη του και τίποτε άλλο. Πιστεύω πως αν δεν βρεθεί ένας τέτοιος άνθρωπος ή κόμμα, τότε κάθε Κυριακή όλο και περισσότεροι χουλιγκάνοι θα τα σπάνε στα γήπεδα, όλο και περισσότερα εγκλήματα θα γίνονται, όλο και πιο

Νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω από την καρδιά μου όλους εκείνους που με τίμησαν διαβάζοντας το κείμενό μου για τον πρώτο μύθο. Η τεράστια αναγνωσιμότητά του με γεμίζει χαρά, ελπίδα, αλλά και ευγνωμοσύνη για όλους σας. Διατυπώνοντας τις απόψεις μου για το δεύτερο μύθο, αυτόν  του “καλού παιδιού”, αρχικά θα ήθελα να επισημάνω την ουσία του μύθου. Ο μύθος στηρίζεται στο ακλόνητο πιστεύω πως στη ζωή μας ή θα είμαστε ένα “καλό παιδί” ή θα είμαστε ένα “κακό παιδί”. Το να είμαστε “κακό παιδί” θεωρούμε ότι σημαίνει να μην υπολογίζουμε τους άλλους, να βάζουμε τον εαυτό μας πάνω απ’ όλους και όλα προκειμένου να πετύχουμε, δηλαδή “να πατάμε επί πτωμάτων” για να κατακτήσουμε τα όνειρά μας. Και όλο αυτό δεν το θέλουμε, γιατί δεν έχει αγάπη και αποδοχή από τους άλλους, αλλά έχει πόνο, μοναξιά, αποτυχία και απόρριψη. Το να είμαστε “καλό παιδί” από την άλλη, μπορεί να μην μας αφήνει να πραγματοποιήσουμε όλα αυτά που ονειρευόμαστε, μιας και προτεραιότητα στη ζωή μας έχουν πάντα οι άλλοι και αυτό που θέλουν οι άλλοι (σύζυγοι, προϊστάμενοι, γονείς, παιδιά, φίλοι κλπ.) αλλά –τουλάχιστον– έχει και αρκετές στιγμές που παίρνουμε την αποδοχή και την αγάπη μιας και είμαστε “καλά παιδιά”. Βέβαια, μας πονάει το γεγονός ότι εκείνος που μας δίνει την αγάπη και την αποδοχή του θέλει να έχουμε συνέχεια τη συμπεριφορά που τον εξυπηρετεί, αλλιώς μας παρατάει. Αλλά τι να κάνουμε, δεν μπορείς να τα έχεις όλα σ’ αυτήν τη ζωή!!! Από την άλλη πιστεύουμε ότι έχει δίκαιο, γιατί αν ήξερε ποιοι πραγματικά είμαστε, αν ήξερε ότι στην πραγματικότητα δεν είμαστε και τόσο καλοί και ότι πολλές φορές τον έχουμε βρίσει (από μέσα μας), τότε θα μας παράταγε για πάντα. Ταυτόχρονα, μας ενοχλεί που δεν τολμάμε να ζητήσουμε αυτά που θέλουμε από τον ερωτικό μας σύντροφο, μιας και υπάρχει ο κίνδυνος να τσακωθούμε και από τη στιγμή που η σχέση μας δεν πάει και πολύ άσχημα, δεν πειράζει. Όσον αφορά, δε, τη δουλειά μας, σιγά που θα ρισκάρουμε να συγκρουστούμε με όλους για να ανέβουμε στην κορυφή. Κι αν εκεί δεν τα καταφέρουμε; Φαντάζεσαι τι έχει να γίνει; Άσε, λοιπόν, και η δεύτερη και η τρίτη θέση μια χαρά είναι!!! Θυμάμαι πόσο πολύ πονούσα όταν ήμουνα το απόλυτα “καλό παιδί” για όλο το οικογενειακό μου περιβάλλον, πόσο θλιμμένα καθόμουνα ήσυχος στην καρέκλα μου και άκουγα τη μητέρα μου να λέει: “Βλέπετε τι καλό παιδί είναι;” Ταυτόχρονα όμως θυμάμαι πόσο υπέροχα ένιωθα τις –λίγες σχετικά– φορές που ήμουν μόνος με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς ή του σχολείου και έκανα ό,τι ήθελα γιατί απλά ένιωθα ελεύθερος! Γιατί όμως συνέχιζα να είμαι τόσο “καλό” παιδί; Γιατί έπνιγα αυτό που πραγματικά ήμουν γι’ αυτό που ήθελαν οι άλλοι; Απλά, γιατί είχα πιστέψει ότι εάν δεν έκανα αυτό που μου λέγανε, τότε θα γινόμουν ένας κακός άνθρωπος!!! Κανείς δεν μας έμαθε όμως την αλήθεια, που λέει πως υπάρχει και μια τρίτη επιλογή: Να μην είμαι ούτε “καλό” ούτε “κακό” παιδί, αλλά να είμαι ένας ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! Για να επιλέξεις όμως να γίνεις ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος αρχικά, θα πρέπει να μάθεις και να συνειδητοποιήσεις τις μακροπρόθεσμες καταστροφές που προκαλεί ο ρόλος του “καλού παιδιού”. Ένας ρόλος που σε οδηγεί σε μια ζωή με σκοτωμένα όνειρα, με ατελείωτους συμβιβασμούς, χαμένες φιλοδοξίες, πεταμένα ταλέντα, μίζερες ερωτικές σχέσεις, ανικανοποίητη σεξουαλική ζωή και τελικά, σε μια ΧΑΜΕΝΗ ζωή. Οι περισσότεροι, βέβαια, παγιδεύονται στο ότι η ζωή τους μέχρι σήμερα, σε σύγκριση με πολλούς άλλους, είναι από αρκετά καλή μέχρι πολύ καλή. Έτσι δεν βλέπουν το πόσο καλύτερη θα μπορούσε να είναι, πόσο πιο χαρούμενη, δημιουργική και ευτυχισμένη θα μπορούσε να γίνει, εάν σταματούσαν το ρόλο του “καλού παιδιού”. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να μάθεις και το τι έχεις να κερδίσεις με την αλλαγή σου από “καλό παιδί” σε ολοκληρωμένο άνθρωπο. Σε έναν άνθρωπο που θα τον αγαπάνε αληθινά γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελαν να είναι, που θα τον θαυμάζουν για την αυθεντικότητα και την ειλικρίνειά του, που θα ζει τη ζωή του με οδηγό τα όνειρά του και όχι με το τι θέλουν οι άλλοι, σε έναν άνθρωπο ικανό να δημιουργήσει μια σχέση αγάπης απολαμβάνοντας χωρίς φόβο τη διαφορετικότητα των προσωπικοτήτων και των κορμιών του εαυτού του και του ερωτικού του συντρόφου, σε έναν άνθρωπο που δημιουργεί τη ζωή που θέλει!!! Η αλήθεια είναι πως αυτό θέλουμε όλοι μας. Αυτό είναι το κρυφό όνειρο της καρδιάς μας. Για να το κάνεις όμως πρέπει να “μάθεις” να μην είσαι πια “καλό παιδί” αλλά ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Αγαπημένοι μου φίλοι. Μην αφήσετε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Είναι η στιγμή να πάρετε τη ζωή σας στα χέρια σας και να πραγματοποιήσετε ΟΛΑ σας τα όνειρα. Όσο κι αν το πιστεύετε ή δεν το πιστεύετε αυτή τη στιγμή, ΕΙΣΤΕ ικανοί να δημιουργήσετε μια πανέμορφη ζωή. Άλλωστε, και το δικαιούστε και το αξίζετε και το μπορείτε.   Αντώνης Καλογήρου    

Είδα ένα φανταστικό όνειρο, πως ήταν λέει όλο το σώμα μέσα μου μόνο από φως κι αγάπη, και πως έβγαζα έξω μου μόνο φως κι αγάπη… Κι είχε τόση ομορφιά αυτό το φως, που έμενα εκεί να το βλέπω και να μην το χορταίνω… Και τόση γλύκα αυτή η αγάπη, που τίποτα δεν μπορούσε να συγκριθεί μαζί της… Κι ένιωσα τόσο ζωντανή όσο ποτέ άλλοτε, σαν όλα τα θαύματα περίμεναν εκεί έξω, να ξυπνήσω και να τα ζήσω. Κι άνοιξα τα μάτια μου έτοιμη για την ωραιότερη δράση της ζωής μου, και γρήγορα τα ξανάκλεισα. Φοβήθηκα μην χάσω αυτό που έβλεπα στο όνειρο ότι ήμουν. Κι έμεινα εκεί στο όνειρο κι άνοιξα όλες μου τις αισθήσεις κι απόλαυσα αυτό που έβλεπα ότι ήμουν. Κι έπαιξα με το φως. Με μάγευε η ομορφιά κι η δύναμή του. Το έριχνα πάνω στους δαίμονές μου, μόλις έκανε κάποιος από αυτούς να ξεμυτίσει και παφ! Μια έκρηξη από φως τον εξαφάνιζε και έμενε πάλι μόνο φως! Και γευόμουν αυτή την ατέλειωτη γλύκα της αγάπης μέσα μου σ’ όλο το είναι μου, που έβγαινε τόσο φυσικά έξω μου και πήγαινε παντού, σε ανθρώπους, πράγματα, στις πράξεις μου, στα δέντρα, στα πουλιά παντού. Κι έπαιζα μέσα στον ύπνο μου με τη δήλωση: Είμαι όλη μέσα μου φως κι αγάπη, βγάζω έξω μου φως κι αγάπη. Μ’ έναν περίεργο τρόπο, όταν ξύπνησα, είχα ακόμη ζωντανό το όνειρο μέσα μου. Κι όταν έρχονταν γύρω μου κάποιοι που, μέσα από τους δικούς τους δαίμονες, έβγαζαν γκρίνια και άρνηση, τότε πετούσα σαν χιονόμπαλα πάνω τους το φως που ακόμα θυμόμουν έντονα την εικόνα του, και παφ! Ένα μικρό θαύμα γεννιόταν κι ένιωθα τόσο μα τόσο όμορφα που μου θύμιζε αυτή την υπέροχη αίσθηση της αγάπης μέσα στο όνειρό μου. Όταν πάλι μ’ αγκάλιαζαν οι άνθρωποι με την αγάπη τους, με το κέφι και το γέλιο τους, ένιωθα σα να άγγιζαν κάθε φορά εκείνη την αίσθηση της αγάπης μέσα στ’ όνειρο και ξυπνούσε πάλι μέσα μου εκείνη η ατελείωτη γλύκα και ομορφιά αυτής της αίσθησης που όμοιά της δεν υπάρχει κι ένιωθα τόση μα τόση ευγνωμοσύνη… Γιατί η αίσθηση της αγάπης είναι το μεγαλύτερο θαύμα αυτού του κόσμου. Εύχομαι αυτή τη χρονιά να ζωντανεύουμε όλο και πιο πολύ μέσα μας το όνειρο της προσωπικής μας ομορφιάς, το όνειρο του ποιοι στ’ αλήθεια είμαστε! Εύχομαι αυτή τη χρονιά να ζούμε όλο και πιο πραγματικά την αίσθηση του ονείρου της αγάπης, στα λόγια μας, στις αγκαλιές, στις πράξεις μας, στο κάθε τι! Εύχομαι αυτή τη χρονιά οι χιονόμπαλές μας να έχουν τη δύναμη να διαλύουν κάθε μικρό ή μεγαλύτερο δαίμονα του μυαλού! Δεν ήθελα με τίποτα να βγω απ’ το όνειρο, ενώ ταυτόχρονα ήθελα το ίδιο πολύ να σηκωθώ και να το ζήσω… Βένα Καλογήρου