“Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια λιμνούλα που ήταν σωστός παράδεισος για τα βατράχια. Και θα ήταν απόλυτα ευτυχισμένοι αν δεν υπήρχε ένα πρόβλημα που το προκαλούσε ένας συγκεκριμένος βάτραχος. Ο καθένας βέβαια ξέρει πως όλα τα βατράχια πηδούν και λένε βρεκεκέξ-κουάξ-κουάξ. Όμως αυτό το βατραχάκι έκανε τσίου και ανέμιζε τα μπροστινά του πόδια πέρα-δώθε. Τα άλλα βατράχια προσπαθούσαν να του δείξουν πώς να φέρεται σαν κανονικός βάτραχος. Εκείνο τα άκουγε, αλλά συνέχιζε να κάνει το δικό του.Τα μεγαλύτερα και πιο σοφά βατράχια πλησίασαν αυτόν το νεαρό επαναστάτη και προσπάθησαν να του εξηγήσουν, υπομονετικά στην αρχή, πόσο αβατράχινη ήταν η συμπεριφορά του. Όταν αυτό δεν έφερε αποτέλεσμα, θύμωσαν και τον απείλησαν με εξοστρακισμό. Όμως τίποτα δεν έπιανε.Κάποιο μεσημέρι, τρεις μεγάλες σκιές φάνηκαν πάνω στη λίμνη. Έκαναν μερικούς κύκλους και μετά, μία-μία, βούτηξαν προς το νερό κι άρπαξαν η καθεμιά κι από ένα δύστυχο, τρομοκρατημένο βάτραχο, που εξαφανίστηκε για πάντα από τα μάτια της υπόλοιπης κοινότητας. Τα βατράχια τρελάθηκαν από το φόβο τους.Την άλλη μέρα, ακριβώς το μεσημέρι, οι τρεις μεγάλες σκιές πέταξαν ξανά πάνω από τη λίμνη. Αφού έκαναν μερικούς κύκλους, βούτηξαν πάλι προς τα κάτω και η καθεμιά άρπαξε από ένα βάτραχο. Ολόκληρη η κοινότητα των βατράχων ήταν πραγματικά πανικόβλητη. Συγκάλεσαν συμβούλιο για να αποφασίσουν τι θα κάνουν,όμως κανένας δε συμφωνούσε με τον άλλον και στο τέλος ήταν όλοι τρομαγμένοι και σε απόγνωση, χωρίς να έχουν κανένα σχέδιο για το αύριο.Ο βατραχοπαράδεισος είχε καταστραφεί και οι βάτραχοι δεν ήξεραν τι να κάνουν για να προστατευτούν. Στο επόμενο συμβούλιο μίλησε μια νεαρή βατραχίνα και είπε ότι το βατραχάκι που ανέμιζε τα μπροστινά του πόδια κι έκανε τσίου δεν είχε καθόλου ενοχληθεί από τις σκιές. “Ίσως θα έπρεπε όλοι να ανεμίζουμε τα πόδια μας και να κάνουμε τσίου”, πρότεινε.Οι ηλικιωμένοι και σοφοί βάτραχοι έγιναν έξω φρενών που τόλμησε κάποιος να προτείνει μια τέτοια αβατράχινη συμπεριφορά. Αποφάσισαν να προσπαθήσουν πιο σκληρά να κρύβονται κάτω από τα κλαδιά και τα νουφαρόφυλλα. Όμως, ό,τι κι αν έκαναν, οι σκιές επέστρεφαν κάθε μέρα κι έκλεβαν κι άλλα μέλη της κοινότητάς τους.Τελικά, ο πιο γέρος και πιο σοφός βάτραχος, απελπισμένος, ρώτησε τη νεαρή βατραχίνα που είχε προτείνει να μιμηθούν όλοι το βατραχάκι που έκανε τσίου, τι πίστευε πως έπρεπε να κάνουν. “Θα μπορούσαμε να μάθουμε πώς ανεμίζει τα πόδια του και πώς κάνει τσίου αυτό το βατραχάκι, και μετά, λίγο πριν από το μεσημέρι, να κάνουμε όλοι τσίου και να ανεμίζουμε τα πόδια μας”.Οι γέροι και σοφοί βάτραχοι δεν ήθελαν ούτε να σκεφτούν κάτι τέτοιο, ωστόσο, ένιωθαν ότι κινδύνευε η ίδια τους η ύπαρξη. Έτσι, το επόμενο μεσημέρι, όλη η κοινότητα των βατράχων κελαηδούσε και φτεροκοπούσε.Όταν εμφανίστηκαν οι τρεις μεγάλες σκιές, έκαναν έναν κύκλο γύρω από τη λιμνούλα και μετά άλλον έναν κι άλλον έναν. Αφού έκαναν πολλούς κύκλους, πέταξαν μακριά χωρίς να κλέψουν κανένα βάτραχο. Οι βάτραχοι τρελάθηκαν από τη χαρά τους, αλλά εξακολουθούσαν να είναι ανήσυχοι για το αύριο. Το επόμενο μεσημέρι, οι τρεις μεγάλες σκιές ξαναγύρισαν, και όλα τα βατράχια κελαηδούσαν και φτεροκοπούσαν σαν παλαβά. Οι σκιές έκαναν πολλούς κύκλους πάνω από τη λιμνούλα και ύστερα έφυγαν. Την τρίτη μέρα ξαναγύρισαν κάνοντας όλο και χαμηλότερους κύκλους, ενώ τα βατράχια κελαηδούσαν και φτεροκοπούσαν. Τελικά, μετά από πολύ καιρό, τα τρία γεράκια πέταξαν μακριά και δεν ξαναγύρισαν ποτέ.Τώρα οι βάτραχοι έχουν και πάλι τον παράδεισό τους, αλλά και λίγο μεγαλύτερη ευελιξία γύρω από το ποια είναι η “σωστή” βατραχοσυμπεριφορά.” Προτείνω αυτόν τον “άστατο” Οκτώβριο, με τη ζέστη-κρύο-βροχή και πάμε πάλι απ’ την αρχή, να αποκτήσουμε – όπως τα βατράχια – μεγαλύτερη ευελιξία και να απολαύσουμε την ποικιλία αυτού του όμορφου Οκτώβρη! Βένα Καλογήρου

Εργαζόταν για 30 χρόνια ως σερβιτόρος σε ένα εστιατόριο και με σκληρή δουλειά και αποταμίευση, όταν του δόθηκε η ευκαιρία πριν μερικά χρόνια, αγόρασε και ένα ποσοστό από το μαγαζί. Τρία χρόνια πριν, για λόγους όχι μόνο οικονομικούς αλλά κυρίως πολιτικούς το μαγαζί έκλεισε. Και όπως η πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων τα τελευταία χρόνια είχε και ανοιχτές οικονομικές υποχρεώσεις προς τρίτους και το δημόσιο. Βρέθηκε στα 50 του χρόνια άνεργος και να χρωστάει. Όπως λέει ο ίδιος, δοκίμασε να πάει σε διάφορες δουλειές αλλά κανείς δεν προσλαμβάνει έναν 50αρη πλέον για πολλούς και διάφορους λόγους. Θα μπορούσε να απελπιστεί, θα μπορούσε να ρίξει την ευθύνη στην κρίση, στο άδικο κράτος, στην ατυχία ή όπου αλλού. Όχι όμως αυτός. Έχοντας μάθει από μικρό παιδί να εργάζεται και έχοντας ένα τεράστιο -για αυτόν- κίνητρο, να σπουδάσει τα παιδιά του, μπήκε στη δράση. Ήταν αποφασισμένος να κάνει οποιαδήποτε δουλειά. Με πάθος και χωρίς ντροπή έψαξε να βρει πώς μπορεί να κερδίσει χρήματα. Τελικά βρήκε κάτι που θα μπορούσε να αρχίσει. Κοντά στη γειτονιά του, υπήρχε μία επιχείρηση που βρισκόταν σε κεντρικό δρόμο και κατά καιρούς είχε θέματα με παραβιάσεις και ζημιές. Τους πρότεινε λοιπόν να αναλάβει την παρακολούθηση του μαγαζιού για όλο το βράδυ. Μέσα από τη συζήτηση προέκυψε και ένας ακόμα κάτοικος στον ίδιο δρόμο με την ίδια ανάγκη, όπου έχει κι αυτός μια μεγάλη επιχείρηση και συχνά μεταφέρει αρκετά χρήματα μαζί του. Κι έτσι ξεκίνησε τη νέα του δραστηριότητα… Ξεκινάει στις 11 το βράδυ και μέχρι τις 7 το πρωί είναι άγρυπνος και φυλάει τις περιουσίες των ανθρώπων. Άκουσα πολλές ιστορίες για τις φορές που πήρε το μάτι του επικίνδυνη δραστηριότητα στην περιοχή και είτε κάλεσε την αστυνομία είτε επενέβη ο ίδιος και σώθηκε το σπίτι κάποιου ανθρώπου. Άκουσα τον ίδιο να διηγείται για μία χρονική περίοδο όπου έκανε την ίδια δουλειά κάπου στα δυτικά προάστια όπου το μεροκάματο (νυχτοκάματο) βασικά ήταν πολύ καλύτερο αλλά οι καταστάσεις ημιάγριες. “Εκεί έπαιζαν και όπλα και συμμορίες και ένα βράδυ φοβήθηκα τόσο πολύ που υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως αν επιζήσω και επιστρέψω στην οικογένειά μου δε θα ξαναπάω εκεί.” Κι έτσι συνέχισε να εργάζεται στην αρχική του γειτονιά. Αυτό που με συγκλόνισε όμως είναι η συνέχεια. Έρχεται ένα βράδυ ο Στ…ος εκεί που καθόμασταν σε ένα μίνι μάρκετ με μία σακούλα με πολλά κέρματα. Κάθεται και αρχίζει να τα μετράει για να τα ανταλλάξει με κάποιο χαρτονόμισμα. Από πού είναι όλα αυτά τα κέρματα τον ρωτάμε;… Τα μαζεύω από τα τασάκια των αυτοκινήτων μας απαντάει δύο χρόνια τώρα και μαζεύτηκαν πολλά και είπα να τα δώσω. Κοιτάζω τους υπόλοιπους και μου κάνει νόημα ο ένας ότι θα μου πει αργότερα. 7€ αναφωνεί ο Στ…ος, τα δίνει στον υπάλληλο και παίρνει τα χρήματα. Φεύγοντας μαθαίνω το “μυστικό”. Ο Στ…ος τα πρωινά παίρνει αμάξια από τη γειτονιά, τα πηγαίνει σπίτι του και τα καθαρίζει. 8€ το αυτοκίνητο παίρνει και οι φήμες λένε πως τα επιστρέφει πιο καθαρά και από τη μέρα που αγοράστηκαν. Μία φορά του πήρε 6,5 ώρες για να καθαρίσει ένα που είχε άμμους παντού και κατά μέσο όρο αφιερώνει 3-4 ώρες ανά αυτοκίνητο. Όταν ρώτησα τον ίδιο μου είπε πως απλά καθαρίζει το κάθε αμάξι σα να είναι δικό του και πως γουστάρει πολύ να τα βλέπει να λάμπουν. Και πότε κοιμάσαι ρε συ, τον ρώτησε κάποιος. Από τις 16.00 μέχρι τις 22.00 και μου είναι υπεραρκετό. Ευτυχώς η γυναίκα είναι πάντα δίπλα μου και με στηρίζει, χωρίς αυτήν δε ξέρω πώς θα τα κατάφερνα. Είμαστε μαζί 32 χρόνια ξέρεις, 19 εγώ και 17 αυτή όταν γνωριστήκαμε. Είμαι από τους πιο τυχερούς ανθρώπους στον κόσμο που τη γνώρισα. Και τα λέει όλα αυτά με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Πάντα είναι χαμογελαστός όταν τον βλέπω και έχει έναν καλό λόγο να σου πει. Έχουμε ακούσει σε πολλά σεμινάρια και διαλέξεις για τη σημασία του να ηγείσαι του εαυτού σου και να δουλεύεις περισσότερο από όσο αμείβεσαι μέχρι να φτάσεις να αμείβεσαι περισσότερο από όσο δουλεύεις. Αλλά στην πράξη σπάνια το συναντάς. Κάνε αυτό που κάνεις σα να είναι η σημαντικότερη δουλειά του κόσμου και κάντο με τον καλύτερο τρόπο που μπορείς. Αλλά στην πράξη ελάχιστοι άνθρωποι έχουν την επιμονή, την αυτοπειθαρχία και το πάθος για να το κάνουν. Κάποιοι θα στενοχωρηθούν για το που “κατάντησε” ο Στ…ος. Άλλοι μπορεί να σκεφτούν “χαρά στο κουράγιο του”. Όσοι τον έχουμε γνωρίσει ξέρουμε πως υπηρετώντας το στόχο του, όντας στη δράση καθημερινά και με το χαμόγελο στα χείλη είναι από τους νικητές της ζωής και αργά ή γρήγορα θα φτάσει σε μία δική του κορυφή που θα του αξίζει γιατί το δικαιούται και το έχει κερδίσει! αλέξιος βανδώρος

Τον λένε Μιρ και είναι από το Ιράν. Πριν από μερικές εβδομάδες ένας συνεργάτης πήρε τηλέφωνο ότι υπάρχει ένας πρόσφυγας από το Ιράν που είναι εξαιρετικός άνθρωπος και ψάχνει να απασχοληθεί μέχρι να βγάλει άκρη με τα χαρτιά του. Και κάπως έτσι εμφανίστηκε στη ζωή μας ο Μιρ. Η ιστορία του είναι βγαλμένη από ταινία δράσης του Χόλυγουντ μαζί με αρκετό μελόδραμα.   Ιρανός στην καταγωγή, μορφωμένος με τα πτυχία του, εργάστηκε για χρόνια στην Ευρώπη σε μεγάλες εταιρείες, εγκαταστάθηκε στην Αυστρία όπου έκανε οικογένεια, παιδιά, φίλους και ζούσε μία ευκατάστατη ζωή. Πριν μερικά χρόνια αρρώστησαν οι γονείς του στο Ιράν, τα δικά του παιδιά είχαν πλέον μεγαλώσει, με τη γυναίκα του ήταν σε διάσταση και έτσι αποφάσισε να πάει πίσω για να τους βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές που περνούσαν καθώς δε μπορούσαν να αυτοεξυπηρετηθούν και το σύστημα υγείας και τα φάρμακα εκεί είναι πανάκριβα. Δημιούργησε επιχειρήσεις και μία μικρή περιουσία στο Ιράν, παράλληλα σπούδαζε και Ιατρική έτσι από χόμπι γιατί του άρεσε και ήθελε να διευρύνει τις γνώσεις του και η ζωή κυλούσε με τους ρυθμούς της.   Κάποια στιγμή, για δικούς του προσωπικούς λόγους, αποφάσισε να αλλάξει θρήσκευμα. Δε μπορούσε να φανταστεί τις επιπτώσεις που θα είχε αυτή του η απόφαση, ή ενδεχομένως να μπορούσε και να επέλεξε να ακολουθήσει την καρδιά του. Συλλήφθηκε, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε για αυτή του την πράξη. Πέρασε δύσκολες μέρες και νύχτες στη φυλακή μέχρι που βρήκε έναν τρόπο, καθώς είχε τα χρήματα για να το τακτοποιήσει, να φύγει και έφτασε με αεροπλάνο στη Σερβία. Από εκεί περπάτησε (ναι περπάτησε…) μέχρι την Ελλάδα χωρίς να έχουμε ιδέα πως πέρασε τόσα σύνορα. Φτάνοντας στην Ελλάδα πήγε σε ένα κέντρο υποδοχής μεταναστών, είπε την ιστορία του και από τότε έχει ξεκινήσει μία διαδικασία για να μπορέσει να βγάλει διαβατήριο ώστε να έχει το δικαίωμα να ταξιδέψει και να μπορέσει να δει και την οικογένεια του. Αυτό φυσικά θα πάρει καιρό, πολύ καιρό. Στο μεταξύ ο Μιρ ξεκίνησε να πηγαίνει εθελοντικά στον Ερυθρό Σταυρό και να βοηθάει με τις γνώσεις που είχε αποκτήσει από τις ιατρικές του σπουδές (σε λίγους μήνες θα έπαιρνε και το πτυχίο του…) θέλοντας να γεμίζει παραγωγικά το χρόνο του. Είχε μάθει μία ζωή εξάλλου να είναι στη δράση και να παράγει.   Και κάπου εκεί τον γνωρίσαμε. Μία φιγούρα εκπληκτικά ευγενική, με ένα ιδιαίτερο χαμόγελο που διαγράφεται πλατιά στο λεπτοκαμωμένο και ηλιοκαμένο πρόσωπο του και η φωνή του εκπέμπει μία σιγουριά και ηρεμία που σε μαγεύει. Με συγκλόνισε η ευγένεια του και ο τρόπος που αντιμετωπίζει αυτό που του συμβαίνει.   Έχει αποδεχθεί την πραγματικότητα και δε γκρινιάζει για αυτήν. Είναι στη δράση και κάνει πράγματα για να διατηρεί την οξύνοια του και για να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης στη χώρα που βρέθηκε. Η ευγνωμοσύνη και ο τρόπος που την εκφράζει προς τους ανθρώπους που του έχουν βρει στέγαση και την εργασία αυτή είναι αγνή και απαράμιλλη. Στενοχωριέται για ένα πράγμα αλλά δείχνει να το έχει αποδεχθεί. Ότι δε θα μπορέσει να ταξιδέψει ποτέ ξανά πίσω στη χώρα του και να φροντίσει τους γονείς του. Μιλάνε στο τηλέφωνο καθημερινά και μαθαίνει τα νέα τους. Θα έχει λέει τουλάχιστον την ευκαιρία να τους αποχαιρετήσει, έστω και τηλεφωνικά.   Ο Μιρ μιλάει άπταιστα 6 γλώσσες. Του πρότειναν πριν λίγες μέρες να εργαστεί σε ένα κέντρο υποδοχής μεταναστών ως μεταφραστής με έναν αξιόλογο για τα “ελληνικά δεδομένα” μισθό. Μου είπε πως απέρριψε την πρόταση γιατί με τα προσόντα του και την εμπειρία του μπορεί να βρει μία εργασία που θα αμείβεται όσο πραγματικά αξίζει. Τι γενναία στάση ζωής και νοοτροπία. Όταν ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει ένα ισχυρό “είμαι” και γνωρίζει τις δυνατότητες και την αξία του τότε έχει και αυτό το επίπεδο αυτοπεποίθησης. Πιστεύει πως θα δημιουργήσει ξανά τη ζωή του εδώ στην Ελλάδα γιατί του άρεσε πολύ το μέρος και το κλίμα και είμαι σίγουρος πως θα τα καταφέρει.   Όποιος έχει την ευκαιρία να συνομιλήσει μαζί του θα καταλάβει το γιατί. Μιρ σε ευχαριστώ για τα μαθήματα ζωής που μου έδωσες.   αλέξιος βανδώρος    

Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ακούω φίλους, γνωστούς, άγνωστους, στις προσωπικές συζητήσεις, στις παρέες, στα διάφορα κέντρα, με κάθε αφορμή να λένε: «Θέλω έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που ζούμε. Δεν μπορώ άλλο να ζω σ’ αυτόν που υπάρχει σήμερα». Ωραία, ρε παιδιά. Κι εγώ θέλω έναν κόσμο καλύτερο. Θέλω έναν κόσμο ανθρώπινο. Έναν κόσμο που ο άλλος (ο όποιος άλλος) θα είναι φίλος και όχι αντίπαλος. Έναν κόσμο όπου το ενδιαφέρον των ανθρώπων θα είναι στο τι θα δώσουν και όχι στο τι θα πάρουν. Έναν κόσμο όπου όλοι μαζί θα νοιαζόμαστε για το γείτονα, τη γειτονιά μας, για την πόλη και τη χώρα μας. Έναν κόσμο που η αξία ΟΛΩΝ μας θα εκτιμάται όχι από τα πόσα έχεις, αλλά από το ποιος είσαι, όπου θα είναι σεβαστή η διαφορετικότητα, τα ταλέντα και τα όνειρα του καθενός. Πολύ ωραία… Και πώς θα υπάρξει αυτός ο κόσμος; Μήπως θα πρέπει να κάτσουμε όλοι μας ήσυχα και να περιμένουμε κάποιο θαύμα; Μήπως θα πρέπει να υπάρξει κάποιο τέλειο πολιτικό σύστημα που όταν βρεθεί και εφαρμοστεί τότε όλα θα γίνουν υπέροχα κι ο κόσμος καλύτερος; Μήπως οφείλουμε να περιμένουμε να βρεθεί κάποια εμπνευσμένη πολιτική προσωπικότητα, που θα μας πάρει από το χέρι και θα μας οδηγήσει σε έναν καλύτερο κόσμο; Αυτός ο κόσμος που αναζητούμε είμαστε εμείς!!! Για να το καταλάβουμε, ας κάνουμε στον εαυτό μας κάποιες άλλες ερωτήσεις. Όταν εγώ δεν κάνω αυτά που λέω, τότε με ποιο δικαίωμα περιμένω και απαιτώ οι άλλοι να κάνουν αυτά που λένε; Όταν συμπεριφέρομαι χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς αξίες, χωρίς όνειρα και απλά με νοιάζει να δείξω στους άλλους ότι πέτυχα και ότι αξίζω, ο κακός κόσμος φταίει; Όταν βρίσκω δικαιολογίες για να μένω στο θυμό, το παράπονο ή την αδράνεια και δεν μπορώ να καταλάβω ότι έτσι, η όποια πιθανή μου επιτυχία θα είναι πρόσκαιρη, γιατί έχει στηριχθεί στο βαθύτερο πιστεύω μου ότι δεν είμαι αρκετά καλός, δυνατός, άξιος, ώστε να γίνω ο πραγματικός δημιουργός, όταν θα έρθει η στιγμή της κατακρήμνισης ποιος θα φταίει; Ο κακός ο κόσμος; Η ατυχία μου; Ή οι αδυναμίες μου; Με άλλα λόγια, ο «καλύτερος κόσμος» που όλοι αναζητάμε, είμαστε ΕΜΕΙΣ. Όταν στηρίζω τη ζωή μου στο ψέμα, στην εξαπάτηση, στο βόλεμα, στην αναζήτηση της ασφάλειας με κάθε μέσον, τότε θα ζω μέσα σ’ έναν κόσμο ψεύτικο, απογοητευτικό και βρώμικο. Αδέλφια μου, όσο βαρύ κι αν είναι αυτό που θα σας πω, ΑΣ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ. Όταν εμείς σταματήσουμε να συμμετέχουμε στα παιχνίδια των φοβισμένων, των ανασφαλών και των αρπακτικών, ακόμα και με το όποιο προσωπικό κόστος, τότε μόνο ο κόσμος θα γίνει καλύτερος. Το παιχνίδι δεν παίζεται ΠΟΤΕ από έναν. Όταν εμείς δεν συμμετέχουμε στο παιχνίδι τους, από το δικό μας φόβο μήπως χάσουμε, τότε ο κόσμος θα γίνει καλύτερος. Τελικά, όλοι μας θαυμάζουμε εκείνους που στέκονται όρθιοι, μπροστά στο οποιοδήποτε εμπόδιο και «ξαναχτίζουν απ’ την αρχή, με εργαλεία που είναι φθαρμένα» όπως λέει και ο Κίπλινγκ στο ποίημα του «Εάν». Ας μάθουμε όταν δεχόμαστε την όποια επίθεση ή αρνητική συμπεριφορά ή άσχημο γεγονός, εμείς να στέλνουμε κατανόηση και αγάπη. Δεν εννοώ με αυτό να γίνουμε θύματα. Κάθε άλλο. Απλά να μάθουμε αντί να ανταποδίδουμε τα ίδια και να γινόμαστε ίδιοι, να κατανοούμε. Να καταλάβουμε επιτέλους ότι όλοι αυτοί που κάνουν τον κόσμο να μην μας αρέσει είναι φοβισμένοι ή πονάνε. Ακριβώς όπως κι εμείς όποτε φερθήκαμε άσχημα, είτε στον εαυτό μας είτε σε κάποιον άλλον, ήταν μια στιγμή που πονάγαμε ή φοβόμαστε. Έχουμε ιερό χρέος να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο και θα τον κάνουμε όταν κάνουμε τον εαυτό μας καλύτερο. Όταν δώσουμε με τις πράξεις μας, στον εαυτό μας και στον κόσμο αληθινή αγάπη, πίστη, ελπίδα και όραμα. Όταν μας κάνουμε παράδειγμα για τα παιδιά, τους φίλους και την κοινωνία μας. Ας κάνουμε λοιπόν τους εαυτούς μας άξιους θαυμασμού και όχι άξιους λύπησης… Με εκτίμηση και αγάπη για όλους σας,Αντώνης Καλογήρου

Μια κάμπια που σέρνονταν στο κλαδί ενός δέντρου βλέπει μια πεταλούδα να πετάει πάνω απ’ το κεφάλι της και σκέφτεται: “Εμένα πάντως, δε θα μ’ έπειθε κανένας και με τίποτα, να πετάξω εκεί ψηλά!” Πόσες και πόσες φορές στη ζωή μας ζούμε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία. Νιώθουμε όπως η κάμπια, σερνόμαστε για καιρό σε μια κατάσταση και αρνιόμαστε να δούμε και στη συνέχεια να κάνουμε εκείνο που θα μπορούσε να μας απελευθερώσει για να πετάξουμε! Πόσες και πόσες φορές σ’ εκείνες τις κουβεντούλες που γίνονται μέσα στο κεφάλι μας, αρνιόμαστε το θαύμα της μεταμόρφωσης στον εαυτό μας, κομποδεμένοι μέσα σε δικαιολογίες και φόβους. Όμως οι πεταλούδες θα συνεχίζουν να πετάνε γύρω μας και θα μας θυμίζουν για όσο καιρό κι αν το έχουμε ανάγκη, ότι τα θαύματα απλά συμβαίνουν. Θα μας θυμίζουν για όσο καιρό κι αν το έχουμε ανάγκη, ότι η ομορφιά και η ελευθερία είναι η φυσική μας εξέλιξη. Θα μας θυμίζουν για όσο καιρό κι αν το έχουμε ανάγκη, ότι ο πόνος, η ανασφάλεια κι ο φόβος θα υπάρχουν μόνο όσο εμείς κρατάμε τον εαυτό μας πίσω, στην ασφάλεια της κάμπιας. Κάθε τέτοια εποχή οι πεταλούδες θα έρχονται να μας θυμίζουν ότι η αληθινή μας φύση, είναι το ίδιο μ’ αυτές: μοναδική, υπέροχη, της θεϊκής δημιουργίας θαύμα. Ότι είναι ανάγκη της ψυχής μας να εξελιχθούμε. Να γίνουμε όμορφοι και ελεύθεροι… Κάθε φορά που θα βλέπουμε πεταλούδες, ας θυμόμαστε… Με πολλή αγάπη και πίστηστο θαύμα της μεταμόρφωσηςκαι την ομορφιά που όλοι έχουμε μέσα μας! Βένα Καλογήρου

Ο εαυτός μας, μέσα μας, γνωρίζει τι θέλει και πού θέλει να πάει. Σαν εκείνα τα υπέροχα, ελεύθερα, γεμάτα δύναμη άλογα που γνωρίζουν πού θέλουν να πάνε. Βέβαια τον περισσότερο καιρό ο νους μας είναι τόσο φορτωμένος από όλα εκείνα που χρειάζεται να γίνουν μέσα στη μέρα και τα «πρέπει» και τα «δεν γίνεται»… που χάνει τη φρεσκάδα και τη δύναμή του, απλά γιατί κουράζεται. Αν όμως μπορούσαμε όχι μόνο να τα “δούμε”, αλλά και πώς μπορεί ο καθένας μας να φτάσει στο να ζει τα θέλω του κάθε μέρα; Το έχουν κάνει αρκετοί πριν από εμάς. Αν μπορούσαμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας, πως εμείς και η ζωή μπορούμε να γίνουμε ένα ταιριαστό και απολαυστικό δίδυμο της επιτυχίας; Έχει έρθει ο καιρός για τον καθένα από εμάς, να βαδίσει το δικό του μονοπάτι και να νιώσει όλη την απόλαυση των θέλω του και την επιτυχία που του αξίζει!   Βένα Καλογήρου

“Μπορούν να κάνουν τα πάντα,επειδή πιστεύουν ότι μπορούν”.Βιργίλιος “Πόσο μεγάλος γίνεται αυτός ο καρχαρίας;” ρώτησε ο Ρίτσαρντ, που λατρεύει τα ενυδρεία.“Εξαρτάται από το μέγεθος του ενυδρείου σου”, του απάντησε ο πωλητής. “Αν τον κρατήσεις σ’ αυτόν το μικρό χώρο, θα μείνει 20 πόντους. Αν όμως τον αφήσεις στον ωκεανό, τότε θα γίνει αρκετά μεγάλος για να σε φάει”.Οι καρχαρίες, όπως και τα χρυσόψαρα, μεγαλώνουν ανάλογα με το μέγεθος του περιβάλλοντος που τους προσφέρεται. Το ίδιο και οι σκέψεις. Δώσε στις θετικές ή στις αρνητικές σου σκέψεις χώρο και τροφή, και θα διαμορφώσουν τη ζωή σου ανάλογα.Συνειδητοποίησε την ισχύ του δυναμικού σου και της προσοχής. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε με τη ζωή μας, γιατί έχουμε όλο το απαραίτητο υλικό μέσα μας. Πρέπει όμως να διαλέξουμε το τι θέλουμε να κάνουμε. Διαφορετικά θα αφήσουμε τον εαυτό μας να υποταχτεί στην καθοδική έλξη της σκέψης των πολλών. Αν δεν χρησιμοποιείς εσύ το νου σου, τότε θα το κάνει κάποιος άλλος αντί για σένα.-Απόσπασμα από το βιβλίο του Alan Cohen, “Μια βαθιά ανάσα ζωής”. Υπάρχει πάντα μία λύση για όσα ο εαυτός μας ονειρεύεται. Ας του ανοίξουμε το “χώρο” για να τα δημιουργήσει.   Βένα Καλογήρου