Πριν συνεχίσω την κουβεντούλα μας πάνω στα “θέλω να ξέρω…”, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους πάρα πολλούς που διάβασαν και το 2ο μέρος και έκαναν like επάνω στο κείμενο. Αποτελεί αληθινή τιμή για μένα… Σήμερα θα συνεχίσω τις σκέψεις μου με ένα ανορθόδοξο τρόπο. Με ένα ποίημα. Ένα ποίημα που το έγραψε ένας πολύ γνωστός άνθρωπος του πνεύματος, τον οποίο εκτιμώ και θαυμάζω.   Δε θέλω την ταυτότητα που λέει “επώνυμο, ηλικία, ηθοποιός”, το πρόβλημα που ίσως να με καίει κανένας δεν το βλέπει δυστυχώς… Αφήστε με ανεξάρτητος να νιώθω με χίλιες δυο πατρίδες στην καρδιά να βγάλω προς τον ήλιο κάθε πόθο τραγούδια να σας φτιάξω, αντί παιδιά. Ελεύθερος στον κόσμο, όπως θέλω μακριά απ’ τους κανόνες να σταθώ, τον Βούδα να διαλέξω ή τον Οθέλλο, τον Λένιν, τον Γκουεβάρα ή τον Χριστό κι όταν θα `ρθεί η δύσκολη η ώρα να μπούμε όλοι μαζί στη ζυγαριά, θα δούμε ποιος την άντεξε τη μπόρα και ποιος έπεσε μέσα στη φωτιά Μια αλήθεια δίχως φόβο, αλλά με πάθος εδώ θέλω να πω, μπροστά στο φώς καλλίτερα περήφανος και λάθος, παρά ταπεινωμένος και σωστός… –Γ. Ιατρόπουλος   Ξεκίνησα με αυτό το ποίημα για να σας πω τι πιστεύω για το, “Θέλω να ξέρω πώς μπορώ να εξασφαλίσω μια ήρεμη ζωή…”. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί ποιες ήταν οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της μέχρι σήμερα ζωής σας; Σκεφτείτε σας παρακαλώ, ποιες στιγμές, όταν έρχονται στο μυαλό σας κάνουν την καρδιά σας να χτυπάει και σας κάνουν να τις αναπολείτε; Είναι στιγμές της ήπιας καθημερινής ρουτίνας; Είναι στιγμές που περνούσαν απλά, ήσυχα, χωρίς τίποτε το ιδιαίτερο; Είναι μήπως οι στιγμές εκείνες που τα συναισθήματά σας ήταν από αδιάφορα μέχρι ισοπεδωμένα και ανύπαρκτα; Βεβαίως ΟΧΙ. Ήταν στιγμές γεμάτες από μια ευχάριστη αγωνία εάν θα πάρει τηλέφωνο. Ήταν στιγμές που έβαλες μπροστά για να πραγματώσεις την καινούρια σου ιδέα και πέταγες από τη χαρά σου. Ήταν στιγμές που τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι από το βίωμα μιας απώλειας. Ήταν στιγμές που για κάποιο λόγο τις ζούσες στο “κόκκινο”. Ήταν στιγμές που ένιωθες να πάλλεσαι από έντονα αρνητικά ή θετικά συναισθήματα… Αναζητάτε μια ζωή ήρεμη και γι’ αυτό ευτυχισμένη. Λυπάμαι. Ήρεμη ζωή δεν υπάρχει και δεν είναι και ευτυχισμένη!!! Η ζωή είναι ταξίδι. Και ένα ρουτινιάρικα ήρεμο ταξίδι δεν είναι αρεστό σε κανέναν. Το ταξίδι, το κάθε ταξίδι, για να αξίζει πρέπει να είναι περιπετειώδες. Να ‘χει απρόβλεπτες ομορφιές σε καταγάλανα νερά, περάσματα ανάμεσα από Συμπληγάδες πέτρες, πανέμορφα ήρεμα ψαροχώρια, καινούριους τόπους, βραδιές κατασκότεινες αλλά και νύχτες που δυο ενωμένα κορμιά, κάτω από το φως του φεγγαριού, ταξιδεύουν στον μαγικό κόσμο της Θεϊκής ένωσης του έρωτα… Είναι απόλυτα σεβαστή η κάθε επιλογή. Επιλέγεις μια ζωή ήσυχη, ασφαλή και ανώδυνη; Δικαίωμά σου. Επιλέγεις μια ΖΩΗ που στο τέρμα της θα νιώθεις πλημμυρισμένος από ευγνωμοσύνη για ΟΛΑ όσα έζησες; Δικαίωμά σου. Τελειώνοντας, το μόνο που θα ήθελα να σας πω είναι ότι, στα βάθη της ψυχής μας, όλοι μας θα θέλαμε να Ζήσουμε. Αν επιλέγουν κάποιοι και αναζητούν να ζήσουν μόνο την ήσυχη, ασφαλή και ανώδυνη ζωή, ο φόβος τους είναι η αιτία. Ο φόβος τους ότι δεν είναι άξιοι και ικανοί για ένα περιπετειώδες ταξίδι. Ο φόβος τους ότι μπορεί να χάσουν την αγάπη αν αποτύχουν. Αλλά αυτό ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ. Η αλήθεια είναι ότι, όταν θα έρθει η στιγμή να φύγεις από αυτή τη ζωή, να θυμάσαι πως νομοτελειακά θα συμβεί το εξής: Αν το σώμα σου δεν έχει σημάδια από τα πεσίματα και τα τραύματα που προκάλεσε η περιπέτεια του ταξιδιού σου τότε οι πληγές θα είναι στην ψυχή και στην καρδιά σου. Κι αν το κορμί σου είναι σημαδεμένο τότε η ψυχή και η καρδιά σου θα είναι μέσα στο φως και στην αγάπη. Και τότε, θα πεις: “Τίμησα τη ζωή που μου δόθηκε. Την ερωτεύτηκα. ΜΠΡΑΒΟ μου. Ξέρω τι θα πει, ΕΖΗΣΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ!!!” Όμως επειδή η ζωή είναι έρωτας, να θυμάσαι: Όταν δεν είσαι έτοιμος να δώσεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ, απλά ΜΗΝ ερωτευτείς. Ο έρωτας δεν είναι για λιγόψυχους και βολεψάκηδες… Το ίδιο και η ΖΩΗ!!! Με αγάπη και εκτίμηση για όλους σας, Αντώνης Καλογήρου    

Πριν συνεχίσω την κουβεντούλα μας πάνω στα “θέλω να ξέρω…”, θα ήθελα να ευχαριστήσω τα χίλια περίπου άτομα που διάβασαν το 1ο μέρος και έκαναν like επάνω στο κείμενο. Αποτελεί αληθινή τιμή για μένα… Ξεδιπλώνοντας τις σκέψεις μου πάνω στο θέμα μας, θα αναφερθώ σε ένα, καθοριστικό κατά τη γνώμη μου, εμπόδιο στην προσπάθειά μας να απαντήσουμε σε όλες τις ερωτήσεις του “θέλω να ξέρω…”. Θέλεις να ξέρεις γιατί σου συνέβη το Α ή το Β γεγονός. Πολύ ωραία. Αναρωτήσου όμως, μήπως κατά βάθος ήθελες να σου συμβεί αυτό που σου συνέβη; Για παράδειγμα, δεν ήθελες με τίποτε να χωρίσεις από τον Κωστάκη (ή την Ελενίτσα) αλλά μήπως ένα κομμάτι του “είναι” σου πίστευε ότι το να χωρίσεις θα ήταν το καλύτερο για σένα; Με άλλα λόγια, ξέρεις τι στ’ αλήθεια θέλεις; Μην απορείς με αυτήν την ερώτηση. Το 97% του κόσμου ξέρει πολύ καλά τι δεν θέλει αλλά μόνο το 3% ξέρει τι θέλει. Οι περισσότεροι από εμάς, λοιπόν, ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ότι ξέρουμε τι θέλουμε και τις περισσότερες φορές όταν τελικά κατακτήσουμε αυτό που θέλουμε, ανακαλύπτουμε ότι θα θέλαμε κάτι άλλο!!! Με βάση το προηγούμενο παράδειγμα, μήπως τελικά το “θέλω” σου για μια σχέση (που δεν το έχεις συνειδητοποιήσει) δεν έχει να κάνει με τον Κωστάκη ή την Ελενίτσα και γι’ αυτό ασυνείδητα οδήγησες τα πράγματα στο χωρισμό; Μήπως, αν ξεκάθαρα ήξερες τι θέλει η καρδιά σου, για να τα δώσει όλα και να είναι ευτυχισμένη, δεν θα ξεκινούσες αυτή τη σχέση; Με την ίδια λογική, για κάθε τομέα της ζωής μας, είναι απόλυτα σημαντικό το να ξεκαθαρίσουμε τι ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ θέλουμε. Και είναι σημαντικό γιατί τα περισσότερα “θέλω” μας δεν είναι δικά μας!!! Είναι αυτά που μας έχουνε μάθει ότι αν τα έχουμε τότε θα ήμαστε σημαντικοί και τότε θα μας αγαπάνε. Έτσι πάει ο νέος και δηλώνει ένα σωρό σχολές και όχι μόνο αυτή που θέλει η καρδιά του. Τον μάθανε ότι “θέλω” του πρέπει να είναι το πτυχίο και όχι αυτό που θα τον κάνει να νιώθει χαρά όταν το υπηρετεί. Μια άλλη παγίδα είναι η άγνοια που έχουμε σχετικά με το γιατί θέλουμε αυτό που θέλουμε. Όταν θέλω ένα πανάκριβο αμάξι, καλά κάνω και το θέλω. Το θέμα όμως είναι, γιατί το θέλω; Μήπως γιατί όταν το αποκτήσω θα γίνω σημαντικός; Ή το θέλω γιατί νιώθω ότι μου αξίζει και δικαιούμαι να προσφέρω στον εαυτό μου αυτό που μπορεί να μου προσφέρει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο; Γιατί όπως όλοι καταλαβαίνετε, όταν πιστεύεις πως είσαι σημαντικός επειδή έχεις πολυτελές αυτοκίνητο, σπίτι στην Εκάλη και εξοχικό στη Μύκονο, τότε αδελφέ μου θα ζεις χωρίς ποτέ να πάρεις απαντήσεις στα “θέλω να ξέρω…”. Όταν ζεις με τη ψευδαίσθηση ότι σ’ αγαπάνε οι γύρω σου ενώ απλά σε γλύφουνε γιατί είναι φοβισμένοι άνθρωποι και σε σένα ψάχνουν τη δικαιολογία τους ή το δεκανίκι τους, όταν πιάσεις τον εαυτό σου να έχει μαζέψει γύρω του ΜΟΝΟ δειλούς, μοιραίους και άβουλους, τότε αναρωτήσου: “Εσύ που είσαι; Οι ανάγκες της ψυχής σου που σε καλούν να πας μπροστά που πήγαν;”. Έχει ζόρι η ανηφόρα, αλλά σου χαρίζει αληθινές ομορφιές. Έχει ευκολία το ίσιωμα και πολλές ψευδαισθήσεις ασφάλειας και αγάπης, αλλά σε οδηγεί στη δυστυχία… Πάμε, λοιπόν, αγαπημένοι μου να δημιουργήσουμε την ομορφιά που μας αξίζει, ξεκαθαρίζοντας μέσα μας αρχικά, τι θέλουμε και γιατί το θέλουμε!!! Με αγάπη και εκτίμηση, η συνέχεια σε επόμενο αρθράκι… Αντώνης Καλογήρου    

Θέλω να ξέρω γιατί μου συνέβη αυτό… Θέλω να ξέρω τι πρέπει να κάνω για να μην μου ξανασυμβεί… Θέλω να ξέρω γιατί πρέπει να βασανίζομαι για να εξελιχθώ… Θέλω να ξέρω πώς μπορώ να εξασφαλίσω μια ήρεμη κι ευτυχισμένη ζωή… Θέλω να ξέρω…   Αδέλφια μου, Πιστεύω πως έχουμε μπει σε μια εποχή που τα ψέματα έχουν όλο και λιγότερο χώρο στη ζωή μας. Μια εποχή που δημιουργεί την ανάγκη για αλήθειες. Μια εποχή που ενώ υπάρχουν ακόμα πάρα πολλοί που αναζητούν το χάδι στ’ αυτιά τους, ακόμα κι αν το πάρουν δεν τους δίνει ούτε καν μια πρόσκαιρη λύση. Έτσι λοιπόν, στην προσπάθειά μου να απαντήσω στα “θέλω να ξέρω”, ίσως να στεναχωρήσω κάποιους, ίσως να χαροποιήσω κάποιους άλλους, ίσως… ποιος ξέρει; Όμως είμαι αυτό που “είμαι” κι αυτό δεν πρόκειται να το προδώσω. Είμαι ένας άνθρωπος που λέει την αλήθεια κι όταν δεν τον συμφέρει, κι όταν θα κερδίσει από το μεγαλείο της, κι όταν είναι φανερό ότι θα χάσει απλά γιατί θα ξεβολέψει κάποιους… Ας βάλουμε, λοιπόν, τα πράγματα σε μια σειρά. Αρχικά χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι ζούμε σε μια πλάνη. Έχουμε μάθει από μικρά παιδιά ότι για να είμαστε ευτυχισμένοι χρειάζονται δυο πράγματα. Το πρώτο είναι να είμαστε τυχεροί για να μην μας έρθει στη ζωή μας καμιά ανάποδη (αρρώστια, ατύχημα, φυσική καταστροφή, απόλυση, οικονομική κρίση, διαζύγιο κλπ.). Το δεύτερο είναι να μην κάνουμε λάθη. Να κάνουμε πάντα το σωστό, δηλαδή αυτό που ΠΡΕΠΕΙ!!! Δυο αρχές επάνω στις οποίες στηρίζουμε τη ζωή μας και οι οποίες είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΑ λαθεμένες, αλλά και ψεύτικες. Η πρώτη, παρ’ όλη τη δύναμη που έχει στους πολλούς, είναι απολύτως αστεία. Ας μου δείξει κάποιος ΕΝΑΝ άνθρωπο που δεν είχε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της ζωής του και φουρτούνες. Που δεν αντιμετώπισε εμπόδια, δυσκολίες, εσωτερικές συγκρούσεις, θανάτους, απώλειες κλπ. Δεν υπάρχει. Κι αν κάποιοι από εσάς πιστεύετε ότι κάποιοι “τυχεροί” έζησαν χωρίς προβλήματα, θα σας πω το πιο απλό. Κάποια στιγμή αντιμετώπισαν ή θα αντιμετωπίσουν το θάνατο των γονιών τους. Αν έζησαν μέσα στην οικογένειά τους τη χαρά και την αγάπη τότε θα νιώσουν ότι χάνουν κάποιους ιδιαίτερα αγαπημένους και γι’ αυτό θα πονέσουν, αν όμως δεν έζησαν σαν πολυαγαπημένοι τότε δεν έζησαν και μέσα στη χαρά και την αγάπη, άρα αντιμετώπιζαν και πρόβλημα… Το συμπέρασμα είναι ότι δεν υπάρχει ταξίδι ζωής χωρίς θύελλες. Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι να μην σου τύχουν φουρτούνες, αλλά το πώς θα γίνεις καλός καπετάνιος. Η δεύτερη αρχή, είναι στην κυριολεξία τραγική. Και είναι τραγική γιατί, αναζητώντας το τι “ΠΡΕΠΕΙ” να κάνουμε και κάνοντας αυτά που “ΠΡΕΠΕΙ”, δεν μπαίνουμε στο δρόμο του τι “ΘΕΛΟΥΜΕ” να κάνουμε κι αυτό δεν μας αφήνει να δημιουργήσουμε στη ζωή μας τις απαραίτητες δομές για μια ευτυχισμένη πορεία. Ποιος μπορεί να δημιουργήσει όταν φοβάται το λάθος και ζει με την αγωνία της ανεύρεσης του σωστού; Και ποιος ορίζει το σωστό; Γιατί ο Καζαντζάκης είπε: “Τον κόσμο τον πάνε μπροστά οι κουζουλοί”; Μα γιατί οι γνωστικοί ακολουθούν τα ΠΡΕΠΕΙ, τους κανόνες, το τι λένε οι άλλοι. Μόνο όσοι ακολουθούν τα θέλω τους, ανεξάρτητα από τα πρέπει, το σωστό και το λάθος, δημιουργούν!!! Αυτή η αρχή λοιπόν, αρχικά μας στερεί την ικανότητα της εμπιστοσύνης. Γιατί πρέπει να προσέχω, να ελέγχω τα πράγματα, για να γίνει το σωστό μιας και ο κόσμος είναι έτοιμος να με φάει αν κάνω λάθος… Και βεβαίως χωρίς εμπιστοσύνη δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ούτε σχέσεις αγάπης, ούτε συνεργασίες, ούτε φιλίες, ούτε καν μια ενδιαφέρουσα κοινωνική ζωή. Είναι ένας δρόμος που μας οδηγεί τελικά στην απομόνωση. Μας στερεί όμως και τη δημιουργικότητα και μας αποξενώνει από τα ταλέντα μας. Όταν νιώθω ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνω το Α ή το Β, ποιος δημιουργεί; Αυτοί που με έμαθαν τι πρέπει και τι δεν πρέπει ή εγώ; Κι όταν η δημιουργικότητά μου είναι στο μηδέν πώς να δημιουργήσω αυτά που ονειρεύομαι; Πώς να ζήσω τη ζωή που θέλω όταν δεν τιμώ και δεν εξωτερικεύω τα ταλέντα μου τα οποία μάλιστα τα έχω κουκουλώσει και ούτε καν τα αναγνωρίζω; Αλήθεια, ξέρετε κανέναν που να δημιούργησε ΤΟ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ (σχέση, δουλειά, ζωή) χωρίς να σπαρταράει η καρδιά του από το πάθος του να δημιουργήσει το όνειρό του; Χωρίς να έχει ένα τεράστιο “θέλω” γι’ αυτό που θέλει να κάνει; Και μπορεί να έχει αυτό το θέλω όταν κυριαρχεί μέσα του η ανάγκη να κάνει το σωστό, ο φόβος του μήπως κάνει λάθος και η επιλογή του να κάνει αυτό που άλλοι (κοινωνία, φίλοι, οικογένεια) θεωρούν ότι ΠΡΕΠΕΙ; Για να μην σας κουράζω και επειδή πιστεύω πως για να απαντήσω σε όλα τα “θέλω να ξέρω…” οφείλω να πω πολλά, η συνέχεια τις επόμενες μέρες, στο επόμενο κείμενό μου. Με εκτίμηση αλλά και πολλή αγάπη, Αντώνης Καλογήρου    

“Μια μεγάλη επιστημονική ομάδα ερευνών,” μας λέει η Louise L. Hay στο βιβλίο της ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ, “έχει αποδείξει ότι τα αρνητικά συναισθήματα —φόβος, θλίψη, θυμός— μπορούν να προκαλέσουν ερεθισμό στο βλεννογόνο του στομάχου, ενώ η αγάπη και η χαρά μπορούν να τον ηρεμήσουν. Και μάλιστα, όσο περισσότερο βιώνουμε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να εμφανίσουμε διαταραχές όπως γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, έλκος και σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου.” Πόσο συχνά όλοι μας κάνουμε τέτοιες “ασύμφορες επενδύσεις” στα αρνητικά μας συναισθήματα; Σα να βλέπω το πονηρό χαμογελάκι στα πρόσωπα! Ναι, το κάνουμε όλοι μας και μάλιστα συχνά, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε… Και συνεχίζουμε να διαβάζουμε: “Τα προβλήματα του πεπτικού συστήματος γενικά συσχετίζονται με το φόβο για τις καινούριες καταστάσεις και εμπειρίες. Πιο συγκεκριμένα, όσοι υποφέρουν από σπαστική κολίτιδα έχουν συνήθως πρόβλημα με την ανασφάλεια. Η κολίτιδα σχετίζεται με το φόβο μας να αφήσουμε κάτι να φύγει από τη ζωή μας, ενώ τα προβλήματα του εντέρου γενικά έχουν να κάνουν με την προσκόλλησή μας στο παρελθόν. Τα αρνητικά πρότυπα σκέψης που σχετίζονται με τα προβλήματα του βάρους έχουν να κάνουν με την ανάγκη μας για προστασία. Οι εθισμοί γενικά είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που δεν μπορούμε να χειριστούμε, παίρνοντας κάποια ουσία.” Αυτό το τελευταίο η Λουΐζα το αποκαλεί “το βάζω στα πόδια από τον εαυτό μου”. “Τέλος, τα προβλήματα του μεταβολισμού του σακχάρου του αίματος σχετίζονται με τις ευθύνες και τα βάρη της ζωής. Η υπογλυκαιμία δείχνει ότι κατακλυζόμαστε από τα φορτία στη ζωή μας, ότι έχουμε την αίσθηση πως ό,τι και να κάνουμε είναι μάταιο.” Στο βιβλίο αναλύονται όλα όσα αφορούν στο τρίτο συναισθηματικό κέντρο: πεπτικό σύστημα, βάρος, επινεφρίδια, πάγκρεας και εθισμοί, ποια είναι τα πρότυπα της σκέψης και της συμπεριφοράς που τα δημιουργούν, και βέβαια όλες οι σύγχρονες προτεινόμενες λύσεις της κλασικής, ολιστικής θεραπείας καθώς και οι δηλώσεις της Λουΐζας, όπως: “Η ίδια η ζωή με αγαπάει, με φροντίζει και με υποστηρίζει!” “Νιώθω ασφαλής. Αγαπώ και αποδέχομαι τον εαυτό μου!” “Ζω στο παρόν. Κάθε στιγμή είναι καινούργια. Τώρα επιλέγω να αναγνωρίζω την αξία μου!” Πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι το όποιο “πρόβλημα” δημιουργούμε στο σώμα και την υγεία μας. Το κάθε  “πρόβλημα” είναι ένας φίλος που έρχεται να μας πει ή να μας φωνάξει, ανάλογα πόσο έντονο είναι, ότι είμαστε σε λάθος δρόμο αυτή την στιγμή και χρειάζεται κάτι διαφορετικό να δούμε ή να κάνουμε. Το “πρόβλημα” νοιάζεται για την ευτυχία στη ζωή μας και την αγάπη μέσα μας. Γι αυτό μας ταρακουνάει. Και η Louise L. Hay είναι μοναδική και αξεπέραστη θεραπεύτρια για τόσους πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και τόσα πολλά χρόνια τώρα… Βένα Καλογήρου    

“Η υγεία του πρώτου συναισθηματικού κέντρου (οστά, αρθρώσεις, αίμα, ανοσοποιητικό σύστημα, δέρμα) σχετίζεται με το πόσο ασφαλής νιώθεις μέσα στον κόσμο” μας λέει η μοναδική Louise Hay. Και συνεχίζει: “Το κλειδί για να απολαμβάνεις την υγεία σε αυτό το κέντρο είναι να εξισορροπείς τις δικές σου ανάγκες με εκείνες των σημαντικών για σένα ανθρώπων και ομάδων… Ωστόσο, οι ανάγκες της ομάδας δεν πρέπει ποτέ να επισκιάζουν τις δικές σου ανάγκες, και ιδιαίτερα την υγεία σου. Όταν δεν παίρνεις αυτό που χρειάζεσαι από τις σχέσεις ή τις δραστηριότητες στις οποίες επενδύεις σημαντικό μέρος του χρόνου σου, το σώμα και ο νους σου αρχίζουν να σου το λένε. Στην αρχή, τα σημάδια μπορεί να είναι απλά: κούραση, εξανθήματα, πόνοι στις αρθρώσεις. Τα ήπια προβλήματα στο πρώτο συναισθηματικό κέντρο λειτουργούν σαν ένα καλό σύστημα συναγερμού, που σε προειδοποιεί όταν έχεις βγει εκτός πορείας… Η αίσθηση της ανασφάλειας δεν προέρχεται απαραίτητα μόνο από τις σχέσεις σου με τους γύρω σου, αλλά και από τη σχέση σου με τον εαυτό σου”. Η Λουίζα επισημαίνει ότι όταν δεν μπορείς να υποστηρίξεις εσύ τον εαυτό σου μέσα στον κόσμο αυτό έχει άμεση σχέση με την αποδυνάμωση του ανοσοποιητικού σου συστήματος… και το ονομάζει: “…στράγγισμα της εσωτερικής σου υποστήριξης.” Δίνει πολλούς εντυπωσιακά αποτελεσματικούς τρόπους με τους οποίους μπορείς να αναστρέψεις τα προβλήματα – μικρά ή μεγαλύτερα – σ’ αυτό το πρώτο συναισθηματικό κέντρο καθώς και πολλές διαφορετικές δηλώσεις ανάλογα την κάθε περίπτωση. Κάποιες από τις δηλώσεις αυτές είναι: “Απελευθερώνω με αγάπη το παρελθόν. Η ζωή είναι υπέροχη. Μέσα στην καρδιά μου τώρα όλα είναι καλά”. “Φροντίζω στοργικά τον εαυτό μου και ξυπνώ μέσα μου καινούργια ζωή.” Όλα είναι καλά, λοιπόν! Γιατί, κι αν δεν είναι, μπορούμε να τα κάνουμε!   Με αγάπη, Βένα Καλογήρου    

Αυτές οι γιορτινές μέρες του Πάσχα, είναι ίσως οι πιο όμορφες, μια που γιορτάζει η φύση και η καρδιά του ανθρώπου μαζί. Και τα δύο, φύση και καρδιά, αναζητούν να τινάξουν από πάνω τους το βάρος του χειμώνα και να βγουν στο φως. Η φύση ν’ ανθίσει, η καρδιά να αναστηθεί. Όλο αυτό το θαύμα της ανάστασης, γήινο και πνευματικό, έχει ένα μοναδικό συστατικό που μπορεί να το ενεργοποιήσει: την αγάπη! Ίσως, σπαταλήσαμε μέρος του εαυτού μας σε ένα σωρό φανταχτερά γύρω μας αφήνοντας πιο πίσω εκείνα, πιθανώς τα μόνα, που έχουν τη δύναμη να κάνουν την καρδιά και τη ζωή μας ευτυχισμένη: την αγάπη, το γέλιο και την ανθρώπινη επαφή. Πολύ ωραία, οι εμπειρίες κάνουν πλούσια τη ζωή του ανθρώπου! Ένα μόνο, πιστεύω, χρειάζεται να κρατήσουμε μέσα μας και να μην αφήσουμε ποτέ να ξεχαστεί: πως, αν η καρδιά έχει αγάπη, τα θαύματα είναι θέμα χρόνου μόνο για να εμφανιστούν στη ζωή αυτής της καρδιάς! Εύχομαι, η κάθε μία από αυτές τις γιορτινές μέρες, να σταλάζει στην καρδιά του κάθε ένα από εμάς και όλων μαζί, αυτό το μοναδικό, πολύτιμο, ενεργό συστατικό της αγάπης. Ένα μεγάλο, τεράστιο ευχαριστώ με αληθινή ευγνωμοσύνη για όλους εσάς που με τον ιδιαίτερο και μοναδικό δικό του ο καθένας τρόπο, σταλάξατε τόσες πολλές σταλαγματιές αγάπης στην καρδιά μου… Ευχαριστώ! Ευχαριστώ για αυτό το πολύτιμο μοίρασμα της αγωνίας, της δύναμης, της αγκαλιάς, των θέλω, της αδυναμίας μας, κάθε τι που μας κάνει υπέροχα ανθρώπινους, μέσα σ’ αυτή την κοινή μας πορεία της γνώσης και των θαυμάτων… Ευχαριστώ! Εύχομαι από την καρδιά μου, σ’ όλους εσάς παλιούς και καινούργιους Φίλους κι αγαπημένους, ν’ αναστηθούν όλες οι ομορφιές που αναζητάτε μέσα σας, έξω σας, γύρω σας, παντού! Κι έτσι, σαν παιχνίδι, ας κάνουμε όλοι χώρο στην καρδιά μας για να μπει η άνοιξη. Κι έτσι, σαν παιχνίδι, καθώς θα μπαίνει η άνοιξη σ’ αυτό το ιερό μέρος της καρδιάς ας δούμε να ξυπνάν από το λήθαργο όνειρα καιρό εκεί αφημένα… Καλή λαμπερή γιορτινή Ανάσταση σε όλους μας! Με όλη μου την αγάπη, Βένα Καλογήρου    

Χωρίς να είμαι θεολόγος, χωρίς να έχω την πρόθεση να θίξω το θρησκευτικό πιστεύω κανενός και με απόλυτο σεβασμό σε όλους, θα ήθελα να προσθέσω την προσωπική μου άποψη στο ερώτημα ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ. Δεν πιστεύω ότι είναι απλά μια υπέροχη ευκαιρία για γιορτές, πανηγύρια, ξεκούραση, σύσφιξη των σχέσεων, επίσκεψη στο χωριό και οτιδήποτε σχετικό. Δεν πιστεύω ότι είναι απλά ένα μήνυμα, ένας συμβολισμός, για την Ανάσταση που θα συμβεί και στον άνθρωπο επειδή συνέβη στον Ιησού. Βεβαίως και υπάρχει αυτό το μήνυμα (έστω και σαν καθήκον ή ελπίδα) αλλά δεν γιορτάζεται 2000 χρόνια το Πάσχα μόνο και μόνο για αυτό το μήνυμα. Στην προσπάθειά μου να απαντήσω στο ερώτημα, τι είναι αυτό που κάνει τόσους πολλούς ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο να γιορτάζουν το Πάσχα, έκανα στον εαυτό μου κάποιες ερωτήσεις. Ποιο ήταν το έργο που χαρακτήρισε τη ζωή του Χριστού; Μα αυτή η απάντηση είναι απλή. Η διδασκαλία της αγάπης. Ποιας αγάπης; Αυτής που στηρίζεται στην ιδιοκτησιακή νοοτροπία; Δηλαδή, το παιδί ΜΟΥ, η γυναίκα ΜΟΥ, οι γονείς ΜΟΥ, η δουλειά ΜΟΥ και οτιδήποτε ΜΟΥ; Ή μήπως μιας άλλης αγάπης που έχει να κάνει με ολόκληρη τη φύση, τα ζώα, τον άνθρωπο; Και πώς να υπάρξει μια τέτοια αγάπη εάν δεν ξέρεις τι είναι αγάπη; Εάν δεν την έχεις νιώσει να καίει, να δροσίζει, να εμπνέει, να φωτίζει, να στηρίζει και να οδηγεί τον ίδιο σου τον εαυτό; Εάν δεν έχεις βιώσει ότι η αγάπη είναι, ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ, δόσιμο; Εάν δεν έχεις καταλάβει ότι είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να αγαπήσεις αληθινά εάν δεν έχεις αγαπήσει πρώτα τον εαυτό σου; Και τι συμβαίνει όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου; Όταν αρχίσεις ειλικρινά να αγαπάς τον εαυτό σου, τότε αρχίζεις και κάνεις διαφορετικές επιλογές από αυτές που έκανες μέχρι σήμερα. Αρχίζουν να έχουν σημασία για σένα πράξεις και συμπεριφορές που δεν τις έκανες στο παρελθόν. Για παράδειγμα, προτιμάς να βοηθήσεις το γείτονα που υποφέρει και να περάσετε μαζί το Πάσχα από το να πας εκδρομή. Γιατί το κάνεις; Γιατί πια είναι πιο σημαντική για σένα η χαρά, η ομορφιά και η αγάπη που θα νιώσεις βλέποντας το χαμόγελο του άλλου από όλα εκείνα που θα ένιωθες στην εκδρομή… Όταν αυτή η πορεία συνεχιστεί κι επειδή Ο,ΤΙ ΔΙΝΕΙΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ, αρχίζεις να ζεις μια καινούρια ζωή που έχει όλο και περισσότερη αγάπη και ομορφιά. Προσωπικά πιστεύω ότι το ΑΠΟΛΥΤΟ δόσιμο του Χριστού, το δόσιμο της ίδιας του της ζωής, ήταν το μεγαλύτερο μάθημα του Δασκάλου σε όλους μας. Μας έμαθε με το θάνατο και την Ανάστασή Του πως όταν αγαπάς ξέρεις να δίνεις, υπηρετείς αξίες και ιδανικά τα οποία δίνουν όχι μόνο σε αυτούς που είναι κοντά σου, αλλά σε όλους και σε όλα, και τότε – ω του θαύματος – κυριολεκτικά ανασταίνεσαι γιατί βιώνεις την αληθινή αγάπη. Η αγάπη είναι ζωή, συντροφικότητα, ομορφιά, αφθονία, ευτυχία, δεν είναι πόνος, μιζέρια, φόβος, έλλειψη και μοναξιά. Ο άνθρωπος γεννιέται με την αγάπη μέσα του, όσο κι αν την έχουμε καταπιέσει από φόβο, όσο κι αν φαίνεται ότι την έχουμε ξεχάσει, αυτή υπάρχει μέσα μας. Αυτό είναι το Πάσχα για μένα. Είναι η υπενθύμιση της ύπαρξης της αγάπης και η αναγκαιότητά της να εκφραστεί. Αυτή η περιρρέουσα ενέργεια της αγάπης τις ημέρες του Πάσχα μας κάνει να το γιορτάζουμε και οι πιστοί και όσοι δεν πιστεύουν. Τελειώνοντας, σας παρακαλώ, να δοκιμάσετε να περάσετε το φετινό Πάσχα, ΔΙΝΟΝΤΑΣ όσο περισσότερη αγάπη μπορείτε ΣΕ ΟΛΟΥΣ όσοι θα βρεθούν στο δρόμο σας και ίσως συμβούν θαύματα. Που ξέρεις, μπορεί να έχω δίκαιο… Με αγάπη και ευγνωμοσύνη για την ομορφιά που μου έχετε χαρίσει, σας εύχομαι, ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΣΑΣ… Αντώνης Καλογήρου    

Μετά από τις υπέροχες στιγμές που βίωσα στο τέλος του προχθεσινού σεμιναρίου, μετά από όλα αυτά τα συγκλονιστικά συναισθήματα, μετά από όλη αυτή την ομορφιά που εκφράζανε, πάνω από ογδόντα άτομα, ο ένας στον άλλον, πώς είναι δυνατόν να ζούμε αυτό που ζει όλη η χώρα μας; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τόση βλακεία, τόση χυδαιότητα, τόση ψευτιά, τόσος ωχαδελφισμός και τόσος διχασμός; Κι εμείς; Εμείς, με όλη αυτή την ομορφιά που βγάζουμε όταν βρεθούμε σε κάποιο Α περιβάλλον πώς μεταμορφωνόμαστε σε αρπακτικά όταν βρεθούμε σε κάποιο Β περιβάλλον; Όλη αυτή η ομορφιά, η αγάπη και το μεγαλείο που έχουμε μέσα μας, πού πάει; Πιστεύω ότι υπεύθυνος γι’ αυτή μας τη μεταμόρφωση είναι ΜΟΝΟ ο φόβος. Ο φόβος μήπως χάσω αυτά που έχω (τη σχέση, τη δουλειά, τους φίλους, την καλοπέραση, τα χρήματα κλπ.). Ένας φόβος που με ακινητοποιεί, που με κάνει να ξεχνάω αυτό που στ’ αλήθεια είμαι και με μετατρέπει σ’ ένα επιθετικό και αρπακτικό αλλά ταυτόχρονα φοβισμένο ανθρωπάκι. Όλο αυτό συμβαίνει γιατί με έχουνε πείσει ότι η αξία μου εξαρτάται από αυτά που έχω και όχι από αυτό που στ’ αλήθεια είμαι… Ότι αξίζω την αγάπη και την αποδοχή όταν έχω καλύτερο σπίτι από σένα, καλύτερο αυτοκίνητο, ρούχα, διακοπές, σύντροφο, σώμα κλπ. Και ενώ όλοι λένε πίσω από την πλάτη μου “τι στριμμένος είναι;”, εγώ πάω και κάνω botox ή αγοράζω καινούριο αυτοκίνητο για να πείσω ότι είμαι όμορφος και σημαντικός άρα, αξίζω την αγάπη τους!!! Όλοι αυτοί οι απαράδεκτοι πολιτικοί που καθορίζουν την τύχη της πατρίδας μας, είναι άραγε τόσο ηλίθιοι ή τόσο πουλημένοι; Δεν το πιστεύω. Είναι απλά, φοβισμένα ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ που τους οδηγεί ο φόβος ότι θα χάσουνε όλα αυτά που έχουν (τη θέση, τα προνόμια, τον εύκολο κλεφτοπλουτισμό, την εξουσία και την πλαστή σημαντικότητα). Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι η χώρα μας (ειδικά σε στιγμές δύσκολες) έχει ανάγκη από ΗΓΕΤΕΣ σε κάθε κόμμα ή κίνηση; Μπορεί να είναι ηγέτης ένας φοβισμένος; Ένας άνθρωπος που τον οδηγεί ο φόβος ότι μπορεί να χάσει τη σημερινή ή την προσδοκώμενη καρέκλα του και μετράει καθετί που κάνει υπολογίζοντας τις προσωπικές συνέπειες και όχι το μέλλον της χώρας του; Τελειώνοντας προς το παρόν τις απορίες μου, ένα έχω να πω στους φίλους μου: ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ (ΟΛΟΥΣ)!!! Αντώνης Καλογήρου