Ένας καινούριος χρόνος άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του στο διάβα μας, για να συνεχίσουμε αυτό το υπέροχο ταξίδι της ζωής. Ένα ταξίδι, κατά τη διάρκεια του οποίου θα θέλαμε όλοι μας να χαράξουμε την κατάλληλη πορεία που θα μας οδηγήσει στα λιμάνια των ονείρων μας. Αυτό μας το ταξίδι, πιστεύω όμως ότι θα γίνει πιο εύκολο εάν ξεκαθαρίσουμε κάποιους μύθους που ορισμένες φορές μας παγιδεύουν και μας οδηγούν σε ξέρες. Επιτρέψτε μου λοιπόν, το πρώτο μου κείμενο για το 2014 να έχει τις σκέψεις μου για μία αλήθεια που έχει μετατραπεί σε ψεύτικο μύθο. Σύντομα ελπίζω, θα μοιραστώ μαζί σας και άλλους μύθους και αλήθειες… Υπάρχουν φορές που κάποιες αλήθειες μετατρέπονται, εσκεμμένα ή από λάθος ερμηνεία, σε ψεύτικους μύθους και μας παγιδεύουν σε αδιέξοδα, σε θυμό, παράπονο, μοναξιά και τέλος, στην αίσθηση της αποτυχίας. Μια τέτοια αλήθεια παραποιημένη, μεταλλάχτηκε στον μύθο του “δάσκαλου”. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο δάσκαλος, δεν είναι άξιος του τίτλου του όταν εκδηλώνει την όποια αδυναμία, όταν χάνει τον έλεγχο, όταν αποτυγχάνει σε κάτι, όταν πονάει ή λυγάει σε κάποια φάση της ζωής του. Οι πολλοί, έχοντας ανάγκη από πρότυπα για να δομήσουν μέσα τους την ελπίδα και στη συνέχεια την πίστη ότι μπορούν να πετύχουν, τοποθετούν στο δάσκαλο ένα φωτοστέφανο και απαιτούν απ’ αυτόν την τελειότητα!!! Ποια είναι όμως η αλήθεια; Η αλήθεια είναι, πως ο δάσκαλος είναι απλά συμμαθητής τους. Σ’ αυτό το υπέροχο σχολείο που λέγεται ΖΩΗ φοιτούμε όλοι μας. Κάποιοι από εμάς μπορεί να είναι ακόμα στο νηπιαγωγείο, κάποιοι άλλοι να τελειώνουν το δημοτικό και κάποιοι να πηγαίνουν στο γυμνάσιο ή και στο λύκειο ή το πανεπιστήμιο, αλλά ΟΛΟΙ είναι μαθητές. Ζούμε γιατί μαθαίνουμε συνέχεια και μαθαίνουμε όταν ΖΟΥΜΕ. Ο δάσκαλος, λοιπόν, είναι κι αυτός (όπως κι εσύ) ένας μαθητής της ζωής. Σημασία έχει εάν μέχρι σήμερα, έχει περπατήσει, έχει ζήσει, κι αν έχει να σου δώσει κάτι ουσιαστικό από αυτό του το ταξίδι και όχι εάν είναι τέλειος. Σαν άνθρωπος που είναι, θα έρθουν φορές που, για να συνεχίσει τις σπουδές του, θα αντιμετωπίσει σημαντικά προσωπικά προβλήματα. Και τότε μπορεί να πονέσει, να απογοητευτεί, να φοβηθεί, να λυγίσει, ακόμα και να χάσει πρόσκαιρα το δρόμο του. Θα αναρωτιέσαι σίγουρα: Αν κι αυτός περνάει από τέτοιες καταστάσεις στη ζωή του όπως κι εγώ, τότε ποιο είναι το νόημα των μαθημάτων αλλά και του ρόλου του; Δύο πράγματα έχει να σου δώσει ο δάσκαλος και τα οποία τον κάνουν να είναι δάσκαλος. Το πρώτο έχει να κάνει με την ποιότητα των προβλημάτων (μαθημάτων) ζωής. Δηλαδή, όταν είσαι στο δημοτικό της ζωής, σε απασχολεί και σε προβληματίζει το γιατί σου πήρε την μπάλα το άλλο παιδάκι και πώς θα την πάρεις πίσω. Τα προβλήματά σου έχουν να κάνουν με το “εγώ” σου και με ό,τι καλό ή κακό έχεις πάρει από το οικογενειακό σου περιβάλλον. Όταν όμως είσαι στο λύκειο, τότε σε απασχολεί και σε προβληματίζει το μέλλον σου, οι σχέσεις σου, ο έρωτας, το οικονομικό κλπ. Μια άλλη ποιότητα προβλημάτων που απαιτεί και μια άλλη ποιότητα επιλογών. Ο δάσκαλος, λοιπόν, μπορεί να σου δώσει τη γνώση και το βίωμα που θα σε βοηθήσει να στρέψεις το υπέροχο δυναμικό σου, από την μικρότητα του “εγώ” στην μεγαλοσύνη των ονείρων της ζωής σου. Το δεύτερο (και σημαντικότερο ίσως) που έχει να σου δώσει και με το παράδειγμα της προσωπικής του ζωής, είναι πως δεν υπάρχει δημιουργία χωρίς λάθη. Να σου μάθει να μην φοβάσαι το λάθος και την αποτυχία, γιατί απλά αυτοί οι δυο τύραννοι είναι όχι μόνο αναπόσπαστα μέλη της διαδικασίας αλλά και πηγή πολύτιμων και απαραίτητων μαθημάτων για την κατάκτηση των ονείρων σου. Να σε μάθει δηλαδή, όχι να μην πέφτεις, αλλά να ξέρεις να σηκώνεσαι μόνος σου μετά από κάθε πέσιμο, παίρνοντας ταυτόχρονα το δώρο του μαθήματος που κουβαλούσε το πέσιμό σου. Άλλωστε, ταξίδι ζωής χωρίς φουρτούνα δεν υπάρχει!!! Με τις σκέψεις μου γι’ αυτό το μύθο, στην πραγματικότητα ήθελα να σου βροντοφωνάξω: Μην εγκαταλείψεις το δρόμο της μαθητείας και της αγάπης γιατί δεν έχεις βρει την τελειότητα. Όσο συνεχίζεις το μαγεμένο ταξίδι της ζωής σου τόσο πιο όμορφο θα γίνεται. Αξίζει να το παρατήσεις γιατί ακόμα δεν έχει γίνει τέλειο; Καλό μας ταξίδι συνταξιδιώτες μου. Αντώνης Καλογήρου    

Φανταστείτε μια από εκείνες τις νύχτες, ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, που όλα παίρνουν ψυχή και καλικαντζαράκια, παιχνίδια κι άνθρωποι γίνονται ένα. Το κουνελάκι και το δερμάτινο αλογάκι κουβεντιάζουν για το πώς θα γίνουν αληθινά. -Το κουνελάκι λέει: Δεν θέλω πια να είμαι ψεύτικος, θα ήθελα να ήμουν αληθινός. -Το δερμάτινο αλογάκι απαντάει: Δεν φτιάχνεσαι αληθινός. ΓΙΝΕΣΑΙ. -Πονάει; ρωτάει το κουνελάκι. -Μερικές φορές, απαντάει το δερμάτινο αλογάκι, γιατί έλεγε πάντα την αλήθεια. Αλλά, όταν είσαι αληθινός δεν σε νοιάζει που κάποιες φορές πονάς. -Και, αυτό….  το να γίνεις αληθινός, πως γίνεται; Γίνεται αμέσως; Όπως όταν σε κουρντίζουν ή λίγο λίγο; -Δεν γίνεται αμέσως, είπε το αλογάκι. Γίνεται σιγά σιγά. Χρειάζεται πολύς καιρός. Όταν ένα παιδί σε αγαπάει για πολύ, πολύ καιρό, όχι μόνο για να παίξει μαζί σου, αλλά ΑΛΗΘΙΝΑ να σ’ αγαπάει, τότε γίνεσαι αληθινός…. Αυτό δε γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Γίνεται σιγά σιγά. Χρειάζεται πολύς καιρός, γι’ αυτό και δε συμβαίνει συχνά σ’ εκείνους που σπάνε εύκολα ή έχουν μυτερές γωνίες ή είναι λεπτεπίλεπτοι και χρειάζονται ειδική φροντίδα. Γενικά, όταν πια γίνεις αληθινός το περισσότερο τρίχωμά σου έχει πέσει από τις αγκαλίτσες και τα χάδια. Τα μάτια σου έχουν φύγει από τη θέση τους και οι αρθρώσεις σου χαλαρώνουν και είσαι τριμμένος και φθαρμένος. Αλλά όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία, γιατί όταν γίνεσαι αληθινός δεν μπορείς πια να είσαι άσχημος, παρά μόνο για κάποιους ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν. Αλλά ποιος νοιάζεται γι’ αυτούς, όταν είσαι τόσο γεμάτος αγάπη, τόση αγκαλιά, τόσο χάδι, και τόσο όμορφος για όλους εκείνους που ξέρουν ν’ αγαπάνε. Εύχομαι σ’ όλους εκείνους που θέλουν να γίνονται όλο και πιο αληθινοί μέσα από την αγάπη, αλλά και στους άλλους που ακόμα διστάζουν, να έχουν αυτή τη χρονιά όλες τις αγκαλιές, τα χάδια, τις προκλήσεις και τα παιχνίδια – από ζωή κι ανθρώπους – και αγαπώντας τα όλα αυτά, να γίνουν όλο και πιο αληθινοί, όλο και πιο αγαπημένοι, όλο και πιο όμορφοι, της αγάπης οι εκλεκτοί! Καλή μας χρονιά, με όλη την αγάπη και την αφθονία που λαχταρά η  καρδιά μας! Βένα Καλογήρου Υ.Γ. Η ιστορία είναι από το παραμύθι της Μάρτζορι Γουίλιαμς    

Είμαι σε μια παράξενη και ευσυγκίνητη θα έλεγα διάθεση (ίσως λόγω των ημερών) και νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου με όσους έχουν την ευγενή καλοσύνη και τη διάθεση να τις διαβάσουν. Τον τελευταίο καιρό προβληματίζομαι όλο και πιο συχνά, αναζητώντας απαντήσεις σε θέματα ζωής, κάνοντας στον εαυτό μου όλο και πιο σκληρές ερωτήσεις. Έκανες πολλά στη ζωή σου Αντώνη, μου λέω. Ποια όμως από αυτά άξιζαν τον κόπο; Ποια είχαν νόημα; Ποια σε έκαναν περήφανο καπετάνιο της ζωής; Ποια σε έκαναν να λες «αν ξαναζούσα το ίδιο ταξίδι θα ήθελα να κάνω;». Μήπως τα χρήματα που κέρδισες, τα ταξίδια σ’ ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο που έκανες, η οικογένεια που έφτιαξες, η μέθοδος αυτοεξέλιξης που δημιούργησες, τα γλέντια που έκανες, οι αποτυχίες που είχες και στο τέλος νίκησες, οι έρωτες της ζωής σου, οι καταστροφές και οι επιτυχίες που δημιούργησες, ποια απ’ όλα αυτά; Κι όσο περισσότερο αναρωτιέμαι, τόσο πιο σίγουρος είμαι για την απάντηση. Όλη αυτή η πολυτάραχη, γεμάτη σχεδόν από τα πάντα, πορεία μου μέχρι σήμερα δεν σημαδεύτηκε ούτε από τα λεφτά, ούτε από τις επιτυχίες, ούτε από τις αποτυχίες, ούτε από τα ταξίδια, ούτε από τις νίκες, ούτε από τις ήττες, αλλά ούτε κι από τα συναισθήματα που όλα αυτά με έκαναν να νιώσω. Παρ’ όλο που από μικρός ήθελα και την επιτυχία και τα ταξίδια και τα χρήματα και τις νίκες, όλα αυτά τώρα ξέρω πως τα ήθελα λόγω της έλλειψης. Της υλικής έλλειψης από τη μια και της έλλειψης της αληθινής γνώσης από την άλλη. Τώρα πια πιστεύω ότι ξέρω ποιο ήτανε το νόημα όλης αυτής της πορείας. ΟΛΑ όσα δημιούργησα (καταστροφές κι επιτυχίες) υπήρξαν πολύτιμα δώρα στο μέχρι σήμερα ταξίδι μου. ΟΛΑ με έμαθαν, ΟΛΑ, επώδυνα και χαρούμενα, μου χάριζαν και από κάτι πολύτιμο, έστω κι αν εγώ χρειάστηκα πολλά χρόνια κάποιες φορές για να το δω. Με έμαθαν, σιγά σιγά και κάποιες φορές πολύ επώδυνα, να ξεχωρίζω το ασήμαντο και το πρόσκαιρο από το σημαντικό και το μόνιμο. Ποιο πιστεύω λοιπόν ότι είναι το σημαντικό; Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ!!! Ναι, έμαθα να αναγνωρίζω το ψεύτικο από το αληθινό. Να αναγνωρίζω την απελπισμένη προσπάθεια των πολλών να αγαπηθούν γι’ αυτά που κατέχουν, επειδή ποτέ δεν αναγνώρισαν την ομορφιά της καρδιάς τους. Κι’ αυτό που βγάζουν, ζουν και βιώνουν, είναι ψεύτικο και πονάει πολύ. Και πονάει γιατί είναι ένα με το δηλητήριο της μοναξιάς. Στην πραγματικότητα ξέρουν ότι, στη δύσκολη στιγμή, ή ακόμα χειρότερα στο τέλος, θα είναι μόνοι. Όμως έμαθα να αναγνωρίζω κι εκείνους που μπορούν να κοιμούνται με χαμόγελο γιατί η καρδιά τους είναι ελεύθερη να αγαπήσει και να αγαπηθεί, χωρίς να πιστεύει ότι έχει ανάγκη από φτιασίδια και πλουμίδια για να αγαπηθεί. Κι’ αυτό που βγάζουν, ζουν και βιώνουν, έχει αλήθεια αυθεντικότητα και αξία για όλους μας. Κι ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι η βαθειά πίστη τους ότι ποτέ δεν θα είναι μόνοι. Νιώθουν και ξέρουν ότι υπάρχουν κάποιοι που είναι και θα είναι για πάντα δίπλα τους. Δεν υποστηρίζω πως οι αληθινοί δεν πονάνε. Ούτε πιστεύω ότι δεν έχουν στιγμές που λυγάνε. Πιστεύω όμως βαθειά ότι η αγάπη που έχει γεμίσει τη καρδιά τους, τους προσφέρει μια μόνιμη προστασία και μια μόνιμη ροή βάλσαμου τις δύσκολες στιγμές της ζωής τους, με τη παρουσία των ανθρώπων που τους αγάπησαν και τους αγαπάνε. Όλα αυτά που έζησα μέχρι σήμερα λοιπόν, είχαν αξία ΜΟΝΟ στο βαθμό που με βοήθησαν να καταλάβω, να μάθω και να συνειδητοποιήσω την αξία του βιώματος της ενότητας και της αγάπης. Κανείς μας δε μπορεί να γίνει ευτυχισμένος χωρίς αγάπη. Κανείς μας δεν αξίζει να πεθαίνει μόνος του. Κανείς μας δεν πρέπει να οδηγήσει τη ζωή του μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια του εγωισμού που διαχωρίζει αντί να ενώνει. Κανείς μας δεν αξίζει να ζήσει για τα πράγματα, είτε αυτά είναι χρήματα και πλούτη, είτε είναι αναγνώριση, κύρος, γλέντια, οικογενειακή ή κοινωνική αποδοχή, είτε είναι οτιδήποτε πρόσκαιρο. Όλα αυτά έχουν νόημα και αξία ΜΟΝΟ όταν είναι απλά ένα βοήθημα για να ελευθερωθείς από την άγνοια και το εγώ. Έχουν νόημα ΜΟΝΟ όταν γίνουν απλοί υπηρέτες των αξιών της υπέροχης καρδιάς σου. Όταν σου κάνουν απλά πιο εύκολο το δρόμο για να πάρεις και να δώσεις ΑΓΑΠΗ!!! Άκου τη καρδιά σου και προχώρα. Αυτές τις γιορτές, ακόμα κι αν όσα έχεις δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες σου, μοιράσου τα με αγαπημένους και άγνωστους. Αυτά που θα πάρεις θα είναι πιο σημαντικά και πιο πολύτιμα από αυτά που ίσως στερηθείς. Μπορεί να μην πιστεύεις αυτό που σου λέω. ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΤΟ!!! Που ξέρεις, ίσως και να έχω δίκαιο… Αντώνης Καλογήρου    

Mια γυναίκα πηγαίνει στον πάγκο με τα φρούτα και τα λαχανικά στο σουπερ μάρκετ και λέει στον υπάλληλο: «Μου δίνετε μισό κιλό αχλάδια;» κι εκείνος της απαντά: «Λυπάμαι, κυρία μου. Έχουν τελειώσει τα αχλάδια. Μόλις πούλησα τα τελευταία…» Ύστερα από μερικές ώρες, η γυναίκα επιστρέφει και ρωτάει πάλι τον ίδιο άνθρωπο: «Σας παρακαλώ, έχετε αχλάδια;» «Κυρία μου, αφού σας είπα ότι σήμερα δεν έχω αχλάδια. Ελάτε αύριο.» Η κυρία φεύγει αλλά έρχεται πάλι λίγο αργότερα και κάνει την ίδια ερώτηση. «Γεια σας. Τώρα έχετε αχλάδια;» Ο πωλητής, που είναι πια λίγο εκνευρισμένος, της λέει: «Κυρία μου… Ακούστε με καλά… Θα σας το εξηγήσω μ’ ένα λογοπαίγνιο… «Για να δω…» λέει η κυρία με προκλητικό ύφος. «Η λέξη “καμήλα” περιέχει μέσα της τη λέξη “μήλα”, σωστά;» «Σωστά» λέει η κυρία. «Και η λέξη “κρεμμύδια” έχει τη λέξη “μύδια”. Έχω δίκιο;» «Βεβαίως» αποκρίνεται η κυρία. «Τώρα είναι η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση. Η λέξη “σήμερα” έχει μέσα της τη λέξη “αχλάδια”;» «Όχι, φυσικά» αποκρίνεται η γυναίκα αμέσως. «Είστε σίγουρη ότι “σήμερα” δεν έχει “αχλάδια”;» «Σίγουρη! “Σήμερα” δεν έχει “αχλάδια”!» συμφωνεί η γυναίκα. «Δεν κατάλαβα» της λέει ο υπάλληλος, «μπορείτε να μου το επαναλάβετε;» «ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΧΛΑΔΙΑ!» λέει η γυναίκα, υψώνοντας λίγο τη φωνή. «Ακριβώς, κυρία μου, αυτή είναι η αλήθεια!» απαντά εκείνος. «Και τώρα που το ξέρετε, μπορείτε να το επαναλάβετε πολλές φορές ώσπου να πείσετε τον εαυτό σας.» Ωραία κι αστεία ιστορία από τον Jorge Bucay. Mου άρεσε πολύ όταν τη διάβασα. Αυτό που μου άρεσε όμως περισσότερο ήταν το μάθημα που πήρα από την καταπληκτική αυτή κυρία που μ’ έκανε και γέλασα. Γιατί είδα τον εαυτό μου σ’ αυτήν, είδα τους φίλους, τους γνωστούς, τους αγαπημένους, μας είδα όλους ΜΑΣ, να είμαστε αυτή η κυρία και να αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο, κολλημένοι σε κάποιες “πεποιθήσεις” ή “ανάγκες”. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΧΛΑΔΙΑ ΣΗΜΕΡΑ! Αποκλείεται να το δεχτούμε, καμία ευελιξία, επιμένουμε σε μια συγκεκριμένη έλλειψη, εστιαζόμαστε εκεί και η έλλειψη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη κι όσο κι αν προσπαθεί να μας ξεκολλήσει η ζωή, δεν ακούμε, δεν καταλαβαίνουμε τίποτα και συνεχίζουμε να στεκόμαστε εκεί κολλημένοι. Δεν έχει αχλάδια σήμερα καρδιά μου! Πάρε μήλα, πάρε πορτοκάλια, πάρε από ότι υπάρχει σήμερα στον πάγκο, κι αν τίποτα από αυτά δεν θέλεις, πολύ ωραία, κάνε μια βόλτα στην παραλία, κάνε έρωτα, βγες παρέα με τους φίλους σου, κάνε κάτι να νιώσεις καλά, από τα τόσα πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις για να νιώσεις καλά. Κι όταν εσύ νιώσεις καλά, τότε, την επόμενη, θα βρεις στον πάγκο αυτό που ζητάς! Μου άρεσε και κάτι άλλο σ’ αυτή την ιστορία. Αυτός ο σοφός κι ευέλικτος στη σκέψη υπάλληλος, οι δάσκαλοι της ζωής μας, που με χίλιους διαφορετικούς, περίεργους ή όχι τρόπους έρχονται συνέχεια γύρω μας να μας σπρώξουν μπροστά, να μας δείξουν δρόμους κι επιλογές μπροστά μας, να μας ξεκολλήσουν, να μας πουν: Δεν έχει αχλάδια σήμερα καρδιά μου, αλλά έχει τόσες άλλες ζουμερές νοστιμιές κι ομορφιές και θαύματα… Ας ξεκολλήσουμε λοιπόν, ο καθένας από τη δικιά του εμμονή και πάμε να ζήσουμε, ν’ αγαπήσουμε και να χαρούμε αυτό που υπάρχει σήμερα. Γιατί, αυτό είναι το ταξίδι, κι έτσι γίνεται όλο και καλύτερο! Με όλη μου την αγάπη, Βένα Καλογήρου    

Γέμισε η αγκαλιά μου ομορφιές, ευχές, λουλούδια, δωράκια, γλυκά… αγάπης αγγίγματα όλα στο νου και στην καρδιά (χωρίς να ξεχνάμε και τον ουρανίσκο)! Αγαπάω τόσο πολύ, κάθε γιορτή που γίνεται αφορμή να ξεμυτίσει το συναίσθημα από την καρδιά μας και να εκφραστεί. Αγαπάω τόσο πολύ τον ιδιαίτερο τρόπο που έχει ο καθένας να πει, είμαι εδώ και θέλω να σου δώσω μια ευχή… Αγαπάω να παίρνω! Αγαπάω να παίρνω αγάπη, αγαπάω να παίρνω αγκαλιές, αγαπάω να παίρνω νοιάξιμο, κέφι, φροντίδα, γέλιο, χαρά…  Αγαπάω να παίρνω τόσα πολλά! Κι έχω μια ευχή για μένα. Τεράστια, μεγάλη, απέραντα σημαντική. Μια ευχή που είναι η ίδια μου η ζωή. Μια ευχή που όταν εκπληρώνεται νιώθω αληθινά ευτυχισμένη. Κι είναι απλά αυτή: Να μπορώ να δίνω, να δίνω, να δίνω όλα αυτά που αγαπάω να παίρνω! Να δίνω αγάπη, νοιάξιμο, χάδι, παιχνίδι, αγκαλιά, συντροφιά, κουβεντούλα, χαρά… τόσα πολλά… Κι όταν αυτό γίνεται νιώθω τόσο καλά, τόσο καλά! Γίνεται ανάλαφρο το σώμα μου, πετάει η καρδιά… που, πάντα κρατάει μέσα της αυτή την ευχή, και πάντα ζητά, αυτός ο κύκλος του παίρνω και δίνω, να μην τελειώσει ποτέ, ποτέ, ποτέ! Όλα τα ευχαριστώ μου, σ’ όλους εσάς που μου δώσατε τόσες ευχές και ομορφιές! Βένα Καλογήρου    

“Ο μύθος λέει, πως κάποτε στην αρχαία Περσία, υπήρχε ένας μεγάλος σοφός, σύμβουλος του βασιλιά, ο οποίος εφεύρε ένα καινούργιο παιχνίδι, όπου τα πιόνια κινιόντουσαν σε μια σκακιέρα εξήντα τεσσάρων τετραγώνων: είχε γεννηθεί το σκάκι. Ο βασιλιάς, ενθουσιασμένος, τον ρώτησε τι επιθυμούσε ως ανταμοιβή για την καταπληκτική του εφεύρεση. Αυτός ως σεμνός άντρας που ήταν απάντησε πως το ίδιο σεμνή θα ήταν και η ανταμοιβή του. Ζήτησε να του δώσουν έναν κόκκο σιταριού για το πρώτο τετράγωνο της σκακιέρας, δύο για το δεύτερο, τέσσερα για το τρίτο και τα λοιπά, διπλασιάζοντας τον αριθμό κάθε φορά, μέχρι το τελευταίο τετράγωνο. Στο βασιλιά φάνηκε υπερβολικά λίγη αυτή η ανταμοιβή: κατά βάθος επρόκειτο μόνο για μια χούφτα σιτάρι. Αλλά ο σοφός εφευρέτης, απέρριψε κάθε προσφορά παλατιών και κοσμημάτων, και τελικά τον έπεισε. Όταν όμως άρχισε η μέτρηση των κόκκων, ο βασιλιάς βρέθηκε μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη. Ο αριθμός των κόκκων, που στην αρχή φαινόταν λογικός – 1, 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128, 256, 521, 1024,… άρχισε σιγά-σιγά να ξεφεύγει κι όταν φτάσανε στο εξηκοστό τέταρτο τετράγωνο είχε πια γίνει κολοσσιαίος: είχε φτάσει στο 18.500.000.000.000.000.000!  Το συνολικό βάρος αυτών των σπόρων υπολογίζονταν περίπου στα 75 δισεκατομμύρια τόνους! Λίγο πολύ η συγκομιδή δέκα χιλιάδων χρόνων και όλων των χωραφιών σιταριού της γης… ” Αυτά είναι απλά, καθαρά μαθηματικά. Ξεκίνησε από ένα μόνο κόκκο σιτάρι κι έφτασε να γίνει γρήγορα ένας τεράστιος αριθμός που αγκάλιαζε όλη τη Γη. Ακριβώς το ίδιο μπορεί να γίνει με το κάθε τι που μπορούμε να τοποθετήσουμε στη σκακιέρα της ζωής. Θα μπορούσε να είναι ένας σπόρος δυνατής καθαρής αγάπης. Ίσως κάποια στιγμή που σφίγγεις ένα μωρό στην αγκαλιά σου ή παίζεις μαζί του… Αν πάρεις αυτόν το σπόρο της αγάπης κι αφήσεις αυτό το συναίσθημα να απλωθεί μέσα σου κι αφού το νιώσεις κι ευχαριστηθεί η καρδιά σου, είναι εύκολο να το αφήσεις ν’ απλωθεί γύρω σου. Τότε, αυτός ο δικός σου σπόρος καθαρής, δυνατής αγάπης πολλαπλασιάζεται μέσα στην συμπαντική ενέργεια κι εκατομμύρια μικροί σπόροι αγάπης θα κάνουν το γύρο της Γης. Θα μπορούσε να είναι ένας σπόρος δυνατής καθαρής απόλαυσης. Π.χ. όταν βουτάς σε μια υπέροχη θάλασσα, ή χάνεσαι μέσα σ’ ένα ηλιοβασίλεμα, ή γεύεσαι ένα υπέροχο τεράστιο γλυκό με όλες τις νοστιμιές πάνω του… Αν πάρεις αυτόν το σπόρο της απόλαυσης κι αφήσεις αυτό το συναίσθημα να απλωθεί μέσα σου κι αφού το νιώσεις κι ευχαριστηθεί η καρδιά σου, είναι εύκολο να το αφήσεις ν’ απλωθεί γύρω σου. Τότε, αυτός ο δικός σου σπόρος καθαρής, δυνατής απόλαυσης πολλαπλασιάζεται μέσα στη συμπαντική ενέργεια κι εκατομμύρια μικροί σπόροι απόλαυσης θα κάνουν το γύρο της Γης. Μια μικρή, ίσως απειροελάχιστη με όμορφο δυνατό συναίσθημα στιγμή της ζωής σου, αν της επιτρέψεις να απλωθεί, μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο ολόκληρο! Όπως γράφει ο Ικέντα: “η κοινωνία ακόμα και η γη αλλάζουν ανάλογα με την κατάσταση ζωής του πληθυσμού που κατοικεί εκεί. Η δύναμη για την μετατροπή του περιβάλλοντος βρίσκεται στην καρδιά της ανθρώπινης ύπαρξης. Από εκεί μπορεί να αλλάξει όλη τη μοίρα του ανθρωπίνου γένους και του πλανήτη”. Τι λέτε, δοκιμάζουμε το παιχνίδι της δυνατής όμορφης στιγμής; Βένα Καλογήρου    

Καθαρά Δευτέρα χθες κι έβλεπα, λίγο μαγεμένη, όλους εκείνους τους πολύχρωμους χαρταετούς που πέταγαν ψηλά. Και ζήλεψα εκείνο το πέταγμά τους. Εκείνο το παιχνίδι που έκαναν πότε βουτώντας με το κεφάλι κάτω, πότε ανεβαίνοντας περήφανα όλο και πιο ψηλά, πότε πλανάροντας απλά στον αέρα με τέτοια χαλαρότητα λες κι απολάμβαναν τη διαδρομή. Και σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν αν λίγο τους μοιάζαμε. Αν δεν παίρναμε τον εαυτό μας τόσο στα σοβαρά, τόσο βαριά… πώς να πετάξεις με τέτοια βαρίδια; Αν θεωρούσαμε τη βουτιά προς τα κάτω, μέρος της διαδικασίας, μέρος του παιχνιδιού, κάτι που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει και θα ξανασυμβεί, τότε ούτε αυτή θα την παίρναμε τόσο βαριά, τόσο σοβαρά. Κι όπως ο χαρταετός, θα σηκώναμε το κεφάλι ίσια επάνω και θα προσπαθούσαμε να φτάσουμε όσο πιο ψηλά, ίσως με σκαμπανεβάσματα, αλλά ταυτόχρονα με όλη την ζωηράδα και την ένταση του παιχνιδιού. Κι αν δίναμε στον εαυτό μας, κάποια διαστήματα χαλάρωσης κι απόλαυσης, όπως ο χαρταετός όταν πλανάρει ήσυχα και ήρεμα στον αέρα, πόσο αλλιώτικη, πόσο πιο όμορφη, πόσο πιο αποδοτική, πόσο πιο ευτυχισμένη θα κάναμε τη ζωή μας! Με θαυμασμό κι αγάπη γι’ αυτόν τον χαρτ-αετό που όλοι κρύβουμε μέσα μας, με θαυμασμό κι αγάπη για τη διαδρομή του κάθε ένα σας χωριστά, Βένα Καλογήρου    

Μου είπαν ότι πρέπει να τον αγαπήσω πολύ. Γιατί έτσι θα μου τα δώσει όλα! Κι εγώ σκέφτηκα, μα είναι καινούργιος ακόμα… πώς θα τον αγαπήσω πολύ; Και τότε ήρθαν στο νου μου τα πρόσωπα των καινούργιων, στα σεμινάρια. Τόσο όμορφα, γεμάτα ελπίδα, γεμάτα αναζήτηση για κάτι καλύτερο… Θυμήθηκα πόση αγάπη γεννάνε στην καρδιά μου και είπα, ναι, μπορώ να τον αγαπήσω πολύ! Μου είπαν ότι πρέπει να συγχωρήσω κάθε τι παλιό. Γιατί έτσι θα είμαι ελεύθερη να ζήσω τα θαύματα με τον καινούργιο! Και δίστασα, και σκέφτηκα όλα; Να τα συγχωρήσω όλα; Κι ήρθε στο νου μου η λαμπερή φατσούλα του βενιαμίν της οικογένειας και χαμογέλασα. Εκεί ήταν εύκολο, μπορώ να καταλάβω πώς τα συγχωρείς όλα. Κι έπειτα ήρθαν στο νου μου οι κόρες μου κι ήταν πάλι εύκολο να τα συγχωρήσω όλα. Κι έπειτα η μανούλα κι ο πατέρας κι ο καλός μου και οι φίλες μου κι οι φίλοι… και η καρδιά μου είχε ανοίξει από την αγάπη και δεν χωρούσε κάτι κακό, δεν μπορούσε να τρυπώσει κάτι άσχημο. Κι έγινε πάλι εύκολο να τα συγχωρήσω όλα. Έπειτα σκέφτηκα εκείνη την περίεργη που είχε παρκάρει το πρωί μπροστά στην πόρτα του γκαράζ και δεν μπορούσα να φύγω, κι εκείνον που… STOP! Βγήκε σαν χείμαρρος η λέξη από μέσα μου. Κι ήταν εύκολο να διαλέξω. Δε θέλω να κουβαλάω στην σχέση μου με τον καινούργιο μικρές ή μεγαλύτερες κακίες του εγώ μου. Θέλω πολύ να είμαι ελεύθερη να ζήσω τα θαύματα με τον καινούργιο! Ξεκίνησα μια σχέση 8 ημέρες τώρα με τον καινούργιο, τον κο 13. Εύχομαι ν’ αγαπηθούμε πολύ. Να τα δώσει όλα ο ένας στον άλλο. Εύχομαι τα θαύματα της αγάπης και της χαράς να είναι οι καθημερινές μας εκπλήξεις. Εύχομαι σ’ αυτή την πορεία να είμαστε όλοι μαζί. Φίλοι και αγαπημένοι και συνοδοιπόροι της γνώσης, της χαράς, της ελπίδας, της αγάπης και όλοι μαζί να δημιουργήσουμε την αφθονία και τον πλούτο που μας αξίζει! Αν ενώσουμε την αγάπη από τις καρδιές μας, η δύναμη που θα δημιουργηθεί κάνει και τα πιο αδύνατα δυνατά, και τα μεγαλύτερα θαύματα απλά πραγματικότητα! Τι λέτε λοιπόν; Πάμε για την πρόκληση της καινούργιας σχέσης με το 2013; Βένα Καλογήρου