Αγαπημένοι μαθητές και φίλοι μου. Όλοι μας γνωρίζουμε πως η ζωή κάνει κύκλους, έχει τα πάνω και τα κάτω της, έχει συνεχώς απώλειες και κέρδη και γενικά είναι ένα παιχνίδι, όπως λέει και η Βένα, χωρίς τέλος. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των αλλαγών το μυστικό είναι, να αποδέχεσαι την πραγματικότητα (όλα για κάποιο λόγο γίνονται), να προσαρμόζεσαι στις καινούριες συνθήκες και να μην ακινητοποιείσαι. Κάθε πάνω και κάθε κάτω, κάθε αλλαγή, κουβαλάει μαζί της και ένα δώρο που εάν το αναγνωρίσεις και το εκμεταλλευτείς, σε κάνει καλύτερο. Σε κάνει πιο δυνατό, σε εξελίσσει, σε κάνει πιο σοφό και τελικά σε κάνει πιο ικανό, όπως σου αξίζει και δικαιούσαι. Εδώ και ενάμιση περίπου μήνα, αντιμετώπισα ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα υγείας (από αυτά που εύκολα σε στέλνουν σε άλλα σύμπαντα), από το οποίο κατάφερα και βγήκα δυνατός και υγιής. Με αφορμή αυτήν μου την περιπέτεια και τα δώρα της, σας γράφω αυτό το κείμενο για να μοιραστώ μαζί σας κάποιες μεγάλες αλήθειες ζωής. Αρχικά, όπως με έχετε ακούσει να λέω πολλές φορές, οι ομορφιές της ζωής δεν υπάρχουν μέσα στις σπηλιές της ασφάλειας. Για να απολαύσεις τη ζωή, για να κατακτήσεις κορυφές, για να δικαιώσεις την ύπαρξή σου, οφείλεις να βγεις από τη σπηλιά σου. Έξω από τη σπηλιά είναι οι επιτυχίες, η κατάκτηση των ονείρων και των «θέλω» της καρδιάς σου, η γνώση, οι φιλίες, ο έρωτας και πάνω απ’ όλα η αληθινή ΑΓΑΠΗ, δηλαδή μια ΖΩΗ που αξίζει να τη ζήσεις. Ίσως, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού να χρειαστεί να ρισκάρεις, να χάσεις, να κάνεις λάθη, να πέσεις και να ξανασηκωθείς, να ξαναρχίσεις από το μηδέν και να αντιμετωπίσεις όλες τις αναποδιές που μπορεί να σου συμβούν, όμως όλα αυτά, εάν πάρεις τα μαθήματα που σου προσφέρουν, είναι που σε κάνουν τελικά να μπορέσεις να κατακτήσεις τις κορυφές που σου αξίζουν. Ίσως θα αναρωτιέσαι: Και τι είναι αυτό που κάνει κάποιους (λίγους) να βγαίνουν από τη σπηλιά τους και να κυνηγούν τα όνειρά τους ζώντας τελικά μια υπέροχη ζωή και τους πολλούς να επιλέγουν να ζήσουν μια ζωούλα μικρομεσαία και προβληματική; Η απάντηση είναι μία. Ο ΦΟΒΟΣ!!! Ναι, ο φόβος της αποτυχίας, της επιτυχίας, της απόρριψης, της μοναξιάς και κάθε συνειδητός ή ασυνείδητος φόβος που σε οδηγεί στη μετριότητα της σπηλιάς. Που σε κάνει να μη θέλεις να πληρώσεις το τίμημα της επιτυχίας γιατί το θεωρείς πόνο ενώ το τίμημα είναι «τιμώ» τα όνειρά μου και πάνω απ’ όλα τον εαυτό μου. Ίσως αναρωτιέσαι, μα καλά υπάρχει άνθρωπος που δε φοβάται; Η απάντηση είναι ένα τεράστιο ΟΧΙ. Το θέμα δεν είναι να μη φοβάσαι. Το θέμα είναι να μάθεις να μη σε ακινητοποιεί ο φόβος. Να μάθεις, όσο κι αν φοβάσαι, να παίρνεις το φόβο σου αγκαλιά και να μπαίνεις στη δράση. Όσο ήμουν στην εντατική, με όλα τα δεδομένα εις βάρος μου και βέβαια φοβήθηκα. Ξέρεις όμως τι έκανα; Είπα στον εαυτό μου: Αντώνη, ό,τι κι αν γίνει, είτε φύγεις είτε όχι, κάντο όρθιος, τίμησε για μια ακόμα φορά το θέλω σου για ζωή. Και αυτό έκανα με τον τρόπο που όλοι οι απόφοιτοι του ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ γνωρίζουν. Τελειώνοντας, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα από τα δώρα που πήρα από αυτήν την περιπέτειά μου. Ό,τι μαθαίνεις και το κάνεις δικό σου, μένει για πάντα μέσα σου και μπορείς να το χρησιμοποιήσεις όποτε το χρειαστείς. Το βέβαιο είναι πως σε κάνει πιο δυνατό και πιο ικανό από το φόβο σου. Με τις καλύτερες ευχές μου σε όλους σας για τον καινούριο χρόνο, Αντώνης Καλογήρου

Η ομάδα του ΑποφασίΖΩ μαζί με τους μαθητές της ακαδημίας του Πλούτου παρακολούθησε το θεατρικό έργο «Ο Ιατροδικαστής» του Κώστα Λεϊμονή στο θέατρο «Αλκμήνη». Μία εξαιρετική παράσταση τόσο σε επίπεδο σκηνοθεσίας όσο και σε περιεχόμενο με πολύ καλή σκηνική παρουσία των δύο ηθοποιών. Ένα έργο επηρεασμένο από την επιστημονική θεώρηση για τον κόσμο του πολύ γνωστού καθηγητή αστροφυσικής Μάνου Δανέζη. Ρεαλιστικό, επίκαιρο, σκληρό αλλά με πολύ χιούμορ που θέτει μερικά σοβαρά ερωτήματα περί αξιών, ηθικής, χρημάτων, θρησκείας, εξουσίας και αξιοπρέπειας. Μας συγκλόνισε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους κι έτσι ζητήσαμε από τους μαθητές μας που είδαν την παράσταση να μας πουν με μία φράση ή λίγα λόγια τι τους άρεσε περισσότερο! Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον καθώς μέσα από την οπτική γωνία του καθενός ξεχωριστά, δημιουργούμε μια καινούργια πιο σφαιρική άποψη για το έργο και τα μηνύματά του. Σας ευχαριστούμε πολύ που μοιραστήκατε μαζί μας τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας! Αγάπη + Αλέξιος 1. Εξαιρετική χρήση της ελληνικής γλώσσας με πανέμορφο και πλούσιο λεξιλόγιο! Και μάλιστα χωρίς να τα διαβάζουν! Μα πώς τα θυμούνται τα λόγια τόσο καλά και δομημένα απ’ έξω? Εντυπωσιακοί!2. Η ακεραιότητα του Ιατροδικαστή πραγματικά με συγκίνησε!3. Το θάρρος του Ιατροδικαστή και η ετοιμολογία του μπροστά στους απειλητικούς επισκέπτες με εντυπωσίασαν! Παραδέχτηκε ότι φοβόταν, ωστόσο πήγαινε κόντρα στους φόβους του και ήταν πολύ όμορφο μήνυμα αυτό.4. Το σθένος που δείχνει στο τέλος ξεκινώντας από το μηδέν μία νέα ζωή σε έναν ξένο τόπο παρόλη την προχωρημένη του ηλικία με συγκίνησε και το θαύμασα. Δεν κάθεται να κλαφτεί ούτε παραιτείται.5. Κάθε κουβέντα του ιατροδικαστή περνούσε και ένα μήνυμα (περί ζωής μετά το θάνατο, έννοια της αγάπης, αντιμετώπιση των φόβων, συνολική ευθύνη της κοινωνίας και της οικογένειας μπροστά στην αυτοκτονία ενός ανθρώπου).6. Έδειξε ότι όταν είσαι ακέραιος άνθρωπος δεν λυγίζεις μπροστά σε κολακείες, χρήμα ούτε σε απειλές.Έφυγα μουδιασμένος και προβληματισμένος από το θέατρο. Σήμερα είμαι συγκινημένος σκεφτόμενος όλα αυτά που έζησα χθες.– Ιάκωβος Μπομπολάκης Εκπληκτική υποκριτική που σε ανέβαζε και σένα πάνω στα σκηνικά, σε έκανε μέρος του έργου. Η σύγχρονη (και όχι μόνο) δυστοπική και διαπλεκόμενη Ελλάδα μέσα από τα αμόλυντα μάτια (και τα γάντια) ενός ιατροδικαστή.– Μιχάλης Νικολίτσης Λατρεύω το καλό θέατρο. Ο χώρος, η αμεσότητα, η ερμηνεία, η μουσική ήταν αρκετά για να σου τραβήξουν την προσοχή σχεδόν από την αρχή. Όταν δε στα πρώτα λεπτά του έργου ακούστηκε η φράση: «…τα θέλω των άλλων γίνονται τα δικά σου πρέπει…», τότε ήταν σα να άκουγα τον πιλότο να λέει «παρακαλώ προσδεθείτε». Και το έκανα. Έκατσα πίσω. Να ακουμπάει καλά η πλάτη στο κάθισμα, και έσφιξα δυνατά τη ζώνη. Εκεί, στο ύψος του στομαχιού. Ευτυχώς δηλαδή! Γιατί πρωταγωνιστές ήταν το χιούμορ και η αλήθεια. Το μέν σε χαλάρωνε το δε σου έδενε έναν κόμπο στο στομάχι. Μέσα σε λιγότερο από δύο ώρες παρουσιάστηκε μέσα από πρόσωπα και καταστάσεις η διαφθορά και η διαπλοκή που ταλανίζει την ελληνική πραγματικότητα. Η παράσταση βοηθάει το θεατή να δεί πως τα παραπάνω δεν είναι αόριστες έννοιες, αλλά αποτέλεσμα της συμπεριφοράς μας, που με τη σειρά της είναι απόρροια της νοοτροπίας και των πεποιθήσεων μας. Για μένα αυτό είναι συγκλονιστικό. Λατρεύω το καλό θέατρο.– Σταύρος Παπουτσέλης Η παράσταση ήταν εξαιρετική και φωτογράφιζε μία από τις σκοτεινές πλευρές της χώρας μας (διαφθορά), αλλά από την άλλη και την φωτεινή της πλευρά, την αντίσταση στην διαφθορά.Ήταν μία μάχη ανάμεσα στις αξίες, τα πιστεύω από τη μία πλευρά και την (αρνητική) δύναμη της εξουσίας και των περιοριστικών πεποιθήσεων από την άλλη (οι έξυπνοι δεν έχουν καλό τέλος, όποιος τα βάζει με την εξουσία τσακίζεται, δεν είναι καλό να έχει κανείς την εκκλησία εχθρό του).Εγώ στο τέλος ένοιωσα μία λύτρωση και χαρά που τελικά ο ιατροδικαστής δεν ενέδωσε και κράτησε ψηλά τις αξίες και τα πιστεύω του, ακόμα και αν στο τέλος έφυγε ξανά από την πατρίδα του.– Αρτέμιος Κώτσιρας “Να είσαι ακριβός! Έτσι οι πελάτες σου εκτιμούν περισσότερο αυτό που κάνεις!”– Μιχάλης Αρβανίτης “Η ακεραιότητα, η ηθική και η γνώση μπορεί να έχει μοναξιά και μια δόση μελαγχολίας αλλά διώχνουν τους φόβους, δίνουν δύναμη να συνεχίσεις και τελικά ουσιαστική ευτυχία…”– Μιχάλης Σταματογιαννόπουλος « η Ελλη ΛΑΔΑ… ήταν ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ & αυτός ήταν ο μεγαλύτερος ΠΛΟΥΤΟΣ !…»– Τζίνα Θανοπούλου “Το ότι η θλίψη όταν κάποιος φεύγει δεν είναι ουσιαστική. Μου έκανε εντύπωση γιατί δεν το είχα αναλογιστεί μέχρι τώρα και το 2ον η αναφορά για την ψυχή, ότι δεν πεθαίνει.”– Αλεξάνδρα Μοναχοπούλου Η φράση που με άγγιξε βαθύτατα ήταν η εξής: “Όταν ακούς τα θέλω των άλλων γίνονται αυτόματα πρέπει δικά σου”. Μου άρεσε πολύ η ερμηνεία και των δύο ηθοποιών και το τελικό μήνυμα ότι αν υπάρχει θέληση ακόμα και μέσα σε μια κοινωνία με τέτοια στερεοτυπική παγιωμένη αντίληψη μπορείς να είσαι τίμιος και ηθικός! Λάτρεψα και θαύμασα το τέλος του έργου: το θάρρος αυτού του ανθρώπου να δημιουργήσει τη ζωή του από το μηδέν ξανά! Πραγματικά με συγκίνησε το χαμόγελό του στην τελευταία σκηνή όπου ήρθαν οι μαθητές του για μάθημα!– Μαρία Τσάλη Η παράσταση έδειξε με εύστοχο τρόπο πώς το συμφέρον οδηγεί σε πολλές περιπτώσεις τη συμπεριφορά των ανθρώπων, καθώς και πώς ένας άνθρωπος με ισχυρές αξίες μπορεί να μπει στο δίλημμα να απαρνηθεί τις ίδιες του τις αξίες για χάρη του προσωπικού του συμφέροντος και της διατήρησης της φήμης του.Επίσης, κατέδειξε πολύ ευρηματικά πως οι ιδεολογίες και οι θεσμοί, π.χ. θρησκεία, πολλές φορές λειτουργούν απλά ως προφάσεις που χρησιμοποιούνται και ερμηνεύονται κατά το δοκούν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς εκείνων που ηγούνται αυτών και να χειραγωγήσουν.Στο κλείσιμο ωστόσο μου άρεσε το αισιόδοξο μήνυμα ότι πάντα υπάρχουν ηθικοί άνθρωποι που τιμούν τις αξίες τους και τον εαυτό τους και διατηρούν την ακεραιότητά τους και ότι στο τέλος η αλήθεια πάντα λάμπει!– Νίνα Λαύκα

Κάθε χρόνο διαβάζω 30-40 βιβλία. Τα τελευταία χρόνια έχω επικεντρωθεί σε βιβλία προσωπικής ανάπτυξης, ψυχολογίας και φυσικής δίνοντας περισσότερο βάρος σε βιβλία που αφορούν στη δουλειά μου, καθώς επίσης και σε βιβλία που αφορούν στην ανατροφή των παιδιών, καθώς έγινα πρόσφατα πατέρας. Ξεχώρισα 5+2 βιβλία το 2018. Βιβλία που δεν εκδόθηκαν όλα αυτή τη χρονιά αλλά ήταν η δική μου ώρα να τα διαβάσω αυτή τη χρονική περίοδο. Βιβλία που μου κίνησαν το ενδιαφέρον, τα απόλαυσα, ήταν γεμάτα γνώσεις και μία διαφορετική οπτική της ιστορίας, του κόσμου και του ανθρώπου. Σίγουρα αυτή η λίστα δε διεκδικεί τις δάφνες των «σημαντικότερων βιβλίων της χρονιάς», ίσως είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι βιβλία που με άγγιξαν, με εξέλιξαν και με χαρά μοιράζομαι με όσους αρέσκονται να διαβάζουν. 5 βιβλία ξένων συγγραφέων μαζί με 2 βιβλία δύο ξεχωριστών Ελλήνων.Του Αντώνη Καλογήρου που είναι ο προσωπικός μου δάσκαλος και έχω την τιμή να με έχει εκπαιδεύσει στη μοναδική μέθοδο Καλογήρου, για την οποία ουσιαστικά μιλάει και στο βιβλίο του. Ενός ανθρώπου που καινοτομεί εδώ και 30 χρόνια ανοίγοντας νέους δρόμους στο χώρο της προσωπικής ανάπτυξης.Του Στέφανου Ξενάκη, φίλου και συνοδοιπόρου, που έχει δουλέψει πολύ με τον εαυτό του πολλά χρόνια, μαθαίνοντας και συλλέγοντας γνώσεις που αφορούν την αποδελτίωση και την προσωπική εξέλιξη. Δημιούργησε ένα νέο σημαντικό πρόγραμμα για τους μαθητές του δημοτικού το “Ναι Μπορώ”, βασισμένο στη μέθοδο του δασκάλου, Αντώνη Καλογήρου. Καλή απόλαυση! αλέξιος βανδώρος     1. Sapiens – Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπουHarari Yuval Noah Εκατό χιλιάδες χρόνια πριν τουλάχιστον έξι «ανθρώπινα» είδη κατοικούσαν στη γη. Σήμερα υπάρχει μόνο ένα. Ο Homo Sapiens, δηλαδή εμείς. Πώς τα κατάφερε το είδος μας στη μάχη για την κυριαρχία; Πώς βρέθηκαν οι τροφοσυλλέκτες πρόγονοί μας να στήνουν πόλεις και βασίλεια; Πώς φτάσαμε να πιστεύουμε σε θεούς, σε έθνη και σε ανθρώπινα δικαιώματα; Να εμπιστευόμαστε χρήματα, νόμους και βιβλία; Να υποδουλωνόμαστε σε γραφειοκρατίες, χρονοδιαγράμματα και καταναλωτικά μοντέλα; Και πώς θα είναι ο κόσμος μας στις χιλιετίες που θα έρθουν; Ο καθηγητής Γιουβάλ Νώε Χαράρι διατρέχει όλη την ανθρώπινη ιστορία, από τους πρώτους ανθρώπους που περπάτησαν στη Γη μέχρι τις ριζοσπαστικές –και ενίοτε καταστροφικές– καινοτομίες της Γνωστικής, της Αγροτικής και της Επιστημονικής Επανάστασης. Αντλώντας από ένα τεράστιο φάσμα επιστημών (βιολογία και γενετική, παλαιοντολογία και ιστορία, ανθρωπολογία, κοινωνιολογία και οικονομικά), προσφέρει πρωτότυπες, αναπάντεχες και συχνά διασκεδαστικές απαντήσεις στα πιο κρίσιμα ερωτήματα: Γιατί μπόρεσαν οι άνθρωποι να συγκεντρωθούν σε εκπληκτικά μεγάλους πληθυσμούς, ενώ οι άλλες ομάδες πρωτευόντων δεν ξεπερνούν τα εκατόν πενήντα άτομα; Επειδή, όπως λέει, το ταλέντο μας στο κουτσομπολιό μάς επιτρέπει να συγκροτούμε δίκτυα σε κοινωνίες που θα ήταν υπερβολικά μεγάλες για προσωπικές σχέσεις ανάμεσα σε όλα τα μέλη τους, ενώ οι «φαντασιακές πραγματικότητες» που διαμορφώνουμε και αποδεχόμαστε –όπως το χρήμα, η εκκλησία, οι Εταιρείες Περιορισμένης Ευθύνης– μας κρατάνε σε τάξη. Ποιος καλλιέργησε ποιον, ο άνθρωπος ή το σιτάρι; Το σιτάρι… Μολονότι οι έννοιες είναι ασυνήθιστες και περίπλοκες, η επιδέξια πρόζα και το πικρό, ανατρεπτικό χιούμορ του Χαράρι τα βγάζουν πέρα με ένα υλικό που μπορεί να προσφερόταν για ακαδημαϊκή πλήξη. Άλλωστε το βιβλίο επανέρχεται συχνά σ’ ένα άλλο ερώτημα: Όλη αυτή η πρόοδος κάνει άραγε τη ζωή μας πιο εύκολη κι εμάς πιο ευτυχισμένους;   2. Ο αόρατος γορίλλαςChristopher Chabris Daniel Simons Ή πως αλλιώς μας ξεγελά η διαίσθησή μας. Γιατί μία εταιρεία ξοδεύει δισεκατομμύρια για να προωθήσει ένα προϊόν που οι ίδιοι οι αναλυτές της γνωρίζουν ότι θα αποτύχει.Πως μπορεί ένας αστυνομικός να περάσει τρέχοντας μπροστά από μία σκηνή βίαιης επίθεσης χωρίς να τη δει.Γιατί βραβευμένες ταινίες είναι γεμάτες λάθη στο μοντάζ.Τι κοινό έχουν οι εγκληματίες με τους κορυφαίους σκακιστές.Γιατί η ιλαρά και άλλες παιδικές ασθένειες επιστρέφουν.Γιατί οι οικονομικοί διευθυντές μπορούν να μάθουν πολλά από τους μετεωρολόγους. Ο Αόρατος γορίλλας αποκαλύπτει τους πολυάριθμους τρόπους με τους οποίους η διαίσθησή μας μπορεί να μας παραπλανήσει, αλλά είναι πολύ περισσότερα από ένας κατάλογος ανθρωπίνων ελαττωμάτων. Οι Τσάμπρις και Σάιμονς εξηγούν γιατί υποκύπτουμε σε αυτές τις καθημερινές ψευδαισθήσεις και τι μπορούμε να κάνουμε για προστατευτούμε από τις επιδράσεις τους. Εντέλει, το βιβλίο προσφέρει ένα είδος όρασης με ακτίνες Χ, διαπερνώντας έτσι το πέπλο των ψευδαισθήσεων που θολώνουν τις σκέψεις μας, και για πρώτη φορά ίσως να σκεφτούμε καθαρά.   3. E-SQUAREDPam Grout Το βιβλίο Ε2 ουσιαστικά είναι ένα εγχειρίδιο με απλά πειράματα που θα σας αποδείξουν ότι η πραγματικότητα είναι εύπλαστη, ότι η συνειδητότητα υπερισχύει της ύλης και ότι διαμορφώνετε τη ζωή σας με το νου σας. Ναι, καλά το διαβάσατε. Λέει θα σας αποδείξουν.Τα εννιά πειράματα, που μπορούν να γίνουν χωρίς καθόλου χρήματα και με ελάχιστη επένδυση χρόνου, αποδεικνύουν ότι οι πνευματικές αρχές είναι εξίσου αξιόπιστες με τη βαρύτητα, εξίσου συνεπείς με τους νόμους της κίνησης του Νεύτωνα.Αντί να δεχτείτε κάποια πράγματα με την τυφλή πίστη και μόνο, το Ε2 σας καλεί να επιβεβαιώσετε τις ακόλουθες αρχές:1. Υπάρχει μια Αόρατη Ενέργεια ή ένα Αόρατο Πεδίο Γεμάτο από Άπειρες Δυνατότητες.2. Επηρεάζετε το Πεδίο και Αντλείτε από Αυτό Σύμφωνα με τις Πεποιθήσεις και τις Προσδοκίες σας.3. Είστε κι Εσείς ένα Πεδίο Ενέργειας.4. Όταν Εστιάζουμε σε Κάτι, Διευρύνεται.5. Η Σύνδεσή σας με το Πεδίο Παρέχει Απεριόριστη Καθοδήγηση Ακριβείας.6.Οι Σκέψεις και η Συνειδητότητά σας Επηρεάζουν την Ύλη.7. Οι Σκέψεις και η Συνειδητότητά σας Δομούν το Υλικό σας Σώμα.8. Συνδέεστε με τα Πάντα και τους Πάντες στο Σύμπαν.9. Το Σύμπαν Είναι Απεριόριστο, Γεμάτο Αφθονία, και Απρόσμενα Εξυπηρετικό.   4. Ξεκινήστε από το γιατίΠώς οι μεγάλοι ηγέτες εμπνέουν τους πάντες να δράσουνSinek Simon Ένα βιβλίο για όσους θέλουν να εμπνεύσουν τους άλλους …και για όσους θέλουν κάποιον να τους εμπνεύσει. Ο Σάιμον Σίνεκ ηγείται ενός κινήματος που έχει στόχο να οικοδομήσει έναν κόσμο στον οποίο οι περισσότεροι από εμάς θα αντλούμε έμπνευση από τη δουλειά που κάνουμε. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ήδη παρακολουθήσει την ομιλία του στο TED.com για το πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε το λόγο για τον οποίο κάνουμε ό,τι κάνουμε. Στο βιβλίο του «Ξεκινήστε από το Γιατί», ο Σίνεκ πηγαίνει αυτή την ιδέα ακόμα παραπέρα. Κάθε άτομο ή εταιρεία μπορεί να εξηγήσει τι κάνει. Ορισμένοι μπορούν να εξηγήσουν σε τι διαφέρουν ή είναι καλύτεροι, αλλά ελάχιστοι μπορούν να εκφράσουν με σαφήνεια το γιατί. Το ΓΙΑΤΙ δεν έχει να κάνει με

Ας είναι το 2019 μια χρονιά ιδιαίτερα προκλητική για το νου και την καρδιά μας – τη δική μου, τη δική σου, όλων μας! Ας είναι μια χρονιά που θα ξυπνήσει και θα ξεκλειδώσει όσο περισσότερες καρδιές γίνεται, σε όλο τον κόσμο! Ας είναι η χρονιά που θα σφραγιστεί από την ευφυΐα της Αγάπης! Ας είναι η χρονιά που τα όνειρα, που κρύβουμε μέσα μας, θα προκαλέσουν την τόλμη και τη γενναιότητά μας να φανερωθούν, και να μπουν στη δράση. Κι ο καθένας μόνος του, να διεκδικήσει το όνειρό του και μόνος του να το κερδίσει. Επειδή μόνο τότε μπορείς να πιστέψεις πως το όνειρό σου, σου ανήκει! Κι έπειτα ΜΑΖΙ ας μπούμε στη δράση να κάνουμε πραγματικότητα και τα μεγάλα μας όνειρα, εκείνα που μόνο με το “μαζί” γίνονται! Ας είναι αυτή τη χρονιά να μας κάνουμε τα χατίρια! Κι ας δώσουμε στον εαυτό μας όχι τόσο εκείνα που πιστεύουμε πως έχουμε ανάγκη, αλλά εκείνα που η ψυχή μας κάνει κέφι! Κι ας γίνουμε αρκετά πιο γενναιόδωροι, κι όχι μόνο στον εαυτό μας, αλλά και στους αγαπημένους μας, και στα φιλαράκια μας, σε όλους γύρω μας… Σε ένα μόνο, συγκεκριμένο, ας προκαλέσουμε με τη σπατάλη μας. Ο κόσμος πεινάει γι’ αυτό και διψάει και δυστυχεί και πεθαίνει κι όμως υπάρχουν άπειρα αποθέματα από αυτό το πολύτιμο συστατικό μέσα σου, μέσα μου, γύρω μας, παντού. Αγάπη το λένε. Είναι αυτό το ενεργό συστατικό που κάνει εμένα κι εσένα να χαιρόμαστε, να είμαστε υγιείς, να δημιουργούμε, να Ζούμε! Ας είναι αυτή τη χρονιά να δώσουμε αυτή τη γενναία υπόσχεση στον εαυτό μας: να γίνουμε απόλυτα σπάταλοι στο δώρο της ΖΩΗΣ, το δώρο της αγάπης, το μεγαλύτερο δώρο απ’ όλα! Βένα Καλογήρου

“Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίσεις το μέλλον.Ο ένας είναι με φόβο, ο άλλος με προσμονή.”– Jim Rohn Αν θέλω να ζήσω τη ζωή που μου αξίζει και τόσο πολύ λαχταρώ, είναι απαραίτητο (για μένα) να μάθω να ξεπερνάω τους φόβους μου. Ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος καταστροφέας των ονείρων και έχει εμποδίσει, περισσότερο από κάθε τι άλλο, αμέτρητους ανθρώπους να αποκτήσουν όλα όσα επιθυμούν. Ανεξάρτητα από το πόσο είμαστε επιτυχημένοι ή όχι, όταν κάτι μας καθηλώνει και δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε μπροστά, είναι κάποιος φόβος που μας εμποδίζει να κάνουμε τις απαραίτητες ενέργειες για την επιτυχία μας. Έχει ενδιαφέρον η άποψη ότι γεννιόμαστε μόνο με δύο φόβους. Το φόβο του δυνατού θορύβου (κρότου) και το φόβο της πτώσης. Τι γίνεται άραγε με τους υπόλοιπους φόβους μας; Της δημόσιας ομιλίας; Της αντιπαράθεσης; Του να είσαι τέλειος; Της αποτυχίας ή του ακόμα μεγαλύτερου, της επιτυχίας; Αν δεν γεννηθήκαμε μαζί τους μήπως αυτό σημαίνει ότι τους έχουμε αποκτήσει κάποια στιγμή μεγαλώνοντας; Συχνά λέμε στα παιδιά μας να μην κάνουν κάτι για να μη χτυπήσουν ή πονέσουν. Μερικές φορές είναι καλό, όπως όταν λέμε στο παιδί να μην περνάει το δρόμο μόνο του. Μερικές φορές ωστόσο, αν και έχουμε τις καλύτερες προθέσεις, γινόμαστε υπερπροστατευτικοί και μπορεί ακόμα και να καταπνίξουμε τη φυσιολογική περιέργεια του παιδιού. Όλοι μας εκπαιδευτήκαμε στα πρώτα χρόνια της ζωής μας σε όλα τα “δεν μπορείς” και “μη” και “είσαι μικρός”. Και καθώς μεγαλώνουμε και από παιδιά γινόμαστε ενήλικοι, κουβαλάμε μαζί μας τους φόβους μας που διαρκώς μεγαλώνουν και αυξάνονται. Και συνήθως εξελίσσονται στη συνήθεια να μη δοκιμάζουμε νέα πράγματα ή να μη ξεφεύγουμε καθόλου από την πεπατημένη. Η απροθυμία να δοκιμάζουμε νέα πράγματα όσο μεγαλώνουμε είναι στην πραγματικότητα ο φόβος της αποτυχίας. Οι φόβοι που έχουμε προέρχονται είτε από την κουλτούρα της κοινωνίας που μεγαλώνουμε είτε από τις εξωτερικές μας επιρροές.Σκέψου το. Υπάρχουν άνθρωποι σε διαφορετικούς πολιτισμούς, που έχουν διαφορετικούς φόβους από εμάς. Πάρε για παράδειγμα τους ανθρώπους στην Αφρική. Έχουν τελείως διαφορετικά πράγματα για να ανησυχούν από το να φοβούνται αν το μακιγιάζ τους δεν φαίνεται καλό ή αν η αγαπημένη ποδοσφαιρική τους ομάδα μπορεί να μην κερδίσει ή αν θα πέσει το χρηματιστήριο… Από την άλλη μεγαλώνουμε με εξωτερικές επιρροές, από άλλους ανθρώπους, όχι μόνο τους γονείς μας αλλά και τους συγγενείς, φίλους, δασκάλους μας. Μπορεί κάποιος να πει ότι δεν του έχουν δημιουργήσει κανένα φόβο οι άλλοι; Από αυτές τις επιρροές έχουν δημιουργηθεί οι περισσότεροι φόβοι που λένε ότι “δεν είμαι αρκετά καλός”, “δεν είμαι αρκετά όμορφος”, “δεν είναι αυτά για εμάς”, “όποιος ακολουθεί το πάθος του θα καεί από αυτό”, “όποιος ρισκάρει κινδυνεύει να τα χάσει όλα”. Αυτοί είναι ουσιαστικά περιορισμοί που βάζουμε στον εαυτό μας και μας απομακρύνουν από την επιτυχία και την ευτυχία. Οι φόβοι όμως δεν είναι πραγματικοί, είναι ψευδαισθήσεις, δεν υπάρχουν. Γιατί είναι αποκρίσεις σε ιδέες που έχουμε δημιουργήσει από πράγματα που πιστεύαμε ότι ήταν αληθινά, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν. Οι φόβοι στην ουσία είναι ο τρόπος του νου μας να μας βοηθήσει να βρούμε τους τομείς της ζωής μας που πραγματικά πρέπει να εργαστούμε. Και μπαίνοντας στη δράση για να τους αντιμετωπίσουμε, μπορούμε να κάνουμε λάθη αλλά πάντα θα μαθαίνουμε και θα εξελισσόμαστε. Μπορείς να χειριστείς το φόβο αντί να τον αφήνεις να σε χειραγωγεί εκείνος;Ναι, μπορείς! “Ο φόβος χτύπησε την πόρτα. Η πίστη πήγε να ανοίξει και… δεν ήταν κανένας εκεί!” Ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεράσω το φόβο είναι να αναπτύξω ισχυρή, ατράνταχτη πίστη. Η πίστη είναι η αίσθηση του να ξέρω, έστω και αν δεν μπορώ ακόμα να δω τα αποτελέσματα, ότι όλα θα εξελιχθούν για το καλό μου. Η πίστη είναι η ενδόμυχη γνώση ότι θα πετύχω το επιθυμητό αποτέλεσμα σε ό,τι επιθυμώ. Αποκτώντας διαρκώς γνώσεις και μπαίνοντας στη δράση καθημερινά μπορώ να “θρέφω” την πίστη στον εαυτό μου, για να είναι πιο εύκολο στην πορεία της ζωής μου να αντιμετωπίζω την όποια συνθήκη, την όποια δυσκολία, το όποιο δίλημμα και να δημιουργώ ένα “ντόμινο” θετικών αποτελεσμάτων που θα με οδηγεί στις κορυφές που επιθυμώ! Μάθε εδώ πώς μπορείς, με μικρά καθημερινά βήματα, να διώχνεις τους φόβους και το άγχος σου και να αποκτάς απεριόριστη αυτοπεποίθηση! αλέξιος βανδώρος

Αυτές τις μέρες κάνει στάση στην Αθήνα η διεθνής έκθεση «The Art of Zhen Shan Ren». Με είχε ενημερώσει η Βένα για αυτή την έκθεση γράφοντάς μου από κάτω μερικές γραμμές που επέλεξε από ένα κείμενο στο taste of life mag: Η συνείδηση, καθορίζει την ανθρώπινη φύση, και το δικαίωμα στη συνείδηση είναι το πιο θεμελιώδες, δικαίωμα ενός ανθρώπου.«Κανένα έγκλημα επομένως, δεν είναι χειρότερο από το έγκλημα ενάντια στη συνείδηση». Επισκέφθηκα την έκθεση “στα πεταχτά” ανάμεσα σε μερικές δουλειές στο κέντρο της Αθήνας και με καθήλωσαν οι εικόνες και τα κείμενα που τις συνόδευαν. Αφιέρωσα αρκετή ώρα για να βιώσω την κάθε εικόνα ξεχωριστά και να διαβάσω τη μικρή της ιστορία. Όσο προχωρούσα ένιωθα ένα σφίξιμο στο στομάχι από τη βαρβαρότητα και την απανθρωπιά. Την ίδια στιγμή κάποιες εικόνες είχαν τέτοιο πνευματικό βάθος και που με ταξίδευαν σε χώρους και έννοιες πέρα από τούτο τον κόσμο. Δεν είχα ιδέα για τίποτε από όλα αυτά που συμβαίνουν στην άλλη άκρη της Γης και αρχικά ένιωσα περίεργα για τη μη γνώση μου καθώς θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά ενημερωμένο γύρω από τα παγκόσμια δρώμενα.Χιλιάδες σκέψεις κατέκλυσαν το μυαλό μου.   Περί της ελευθερίας του διαδικτύου και της υπερπληροφόρησης που τελικά μας οδηγεί στο να δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε ορισμένες σημαντικές πληροφορίες. Μου είναι αδιανόητο το γεγονός ότι στον 21ο αιώνα, σε μία κοινωνία που πλέον αποτελεί ίσως την ισχυρότερη οικονομία παγκοσμίως, μπορεί να συμβαίνουν τέτοια απάνθρωπα γεγονότα… Πρόκειται για τους ασκούμενους της κινέζικης παραδοσιακής μεθόδου διαλογισμού Φάλουν Ντάφα που είναι η μεγαλύτερη διωκόμενη ομάδα στην Κίνα. Οι αρχές του “Αλήθεια – Καλοσύνη – Ανεκτικότητα” βασίζονται στον παλιό πνευματικό πολιτισμό της Κίνας. Το 1999 το κινέζικο κράτος κήρυξε το Φάλουν Ντάφα παράνομο και από τότε μέχρι και σήμερα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν φυλακιστεί, απαχτεί, κακοποιηθεί, βασανιστεί και έχουν γίνει θύματα βίαιης αφαίρεσης οργάνων. Οι ασκούμενοι του Φάλουν Γκονγκ προτιμούνται ως θύματα λόγω της καλής υγείας που αποκτούν από την άσκηση διαλογισμού.   Λόγω της καλής υγείας λοιπόν γίνομαι το καλύτερο εμπόρευμα για τη βιομηχανία αυτή. Την ίδια στιγμή, εν γνώση ή εν αγνοία των παραληπτών των οργάνων, το να κερδίζει κάποιος ζωή από τον σκληρό θάνατο του άλλου και μάλιστα μαζικά και ή οργανωμένα, είναι ένα έγκλημα που δεν έχει δει προηγούμενο. Οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν την πολιτική ή πολιτιστική κριτική απέναντι στην όποια Κίνα και το όποιο καθεστώς. Δεν έχει σημασία ποιος είναι αυτός που διαπράττει το έγκλημα. Τα ίδια, ενδεχομένως και χειρότερα, συμβαίνουν σε πολλά μέρη του κόσμου. Είτε από κράτη, είτε από συμμορίες, είτε από γιατρούς, είτε από οποιονδήποτε. Μπορεί να συμβαίνει και λίγο παρακάτω στη διπλανή γειτονιά μας εδώ στην Αθήνα και να μην το μάθουμε ποτέ. Και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να περπατάω κάπου στο δρόμο, εγώ ή κάποιος δικός μου άνθρωπος ή στην πιο τραγική του μορφή, το παιδί μου ή το παιδί οποιουδήποτε συνανθρώπου μου και ξαφνικά να ξυπνήσουμε χωρίς ένα νεφρό ή κάποιο άλλο μέλος του σώματός μας με συγκλονίζει. Γιατί συνεχίζω να πιστεύω βαθιά στο ανθρώπινο είδος και την ικανότητά του να δημιουργεί θαύματα! Πιστεύω επίσης στα ανθρώπινα δικαιώματα τα οποία ως παγκόσμια κοινωνία έχουμε θεσπίσει. Τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν ηθικές αρχές που θέτουν συγκεκριμένα πρότυπα ανθρώπινης συμπεριφοράς και συνήθως προστατεύονται ως νόμιμα δικαιώματα κατά το εθνικό και διεθνές δίκαιο. Όπως είναι το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, την ελευθερία σκέψης και έκφρασης, καθώς και την ισότητα ενώπιον του νόμου. Τα οποία μπορεί να τα θεωρούμε σχεδόν δεδομένα στις κοινωνίες που επιλέξαμε να ζούμε αλλά δεν είναι αυτονόητα παντού. Πιστεύω πως είναι ευθύνη του καθενός μας ξεχωριστά να τα προστατεύει και στο μέτρο που μπορεί να τα προασπίζεται! Κλείνω επιστρέφοντας στην έκθεση.Όλα τα έργα είναι εμπνευσμένα από αληθινές εμπειρίες ασκουμένων και πολλά αυτά είναι από εμπειρίες των ίδιων των καλλιτεχνών και δίνουν μια βαθιά οπτική σε σημαντικά γεγονότα για την Κίνα του 21ου αιώνα, ενώ ταυτόχρονα απεικονίζουν την εσωτερική ζωή του καλλιτέχνη. Η τεχνοτροπία των έργων είναι νέο-αναγεννησιακή, ενώ η υψηλή τέχνη και η θεματολογία τους αντανακλά το ενάρετο μονοπάτι των καλλιτεχνών και την ομορφιά της εσωτερικής καλλιέργειας του ανθρώπου. Ακόμη και τα πιο «σκληρά» έργα της έκθεσης εκπέμπουν φως, λεπτότητα, πνευματικότητα και έναν σπάνιο πλούτο συναισθημάτων. Είναι μια έκθεση επίκαιρη και συγκλονιστική που πραγματικά αξίζει τον κόπο να αφιερώσει κάποιος λίγες ώρες για να βιώσει τις συγκλονιστικές αυτές εικόνες και τα κείμενα που τις συνοδεύουν. Αυτό που σίγουρα θα κρατήσω από την επίσκεψη μου στην έκθεση, μαζί με τα πολύτιμα συναισθήματα, είναι το τρίπτυχο “Αλήθεια – Καλοσύνη – Ανεκτικότητα” το οποίο μπορεί να αποτελέσει μία ισχυρή βάση αξιών για να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο και ομορφότερο. αλέξιος βανδώρος

Σάββατο πρωί στις 9 κάνω τα πρώτα βήματα μέσα στο γήπεδο του τένις μετά από σχεδόν 3 χρόνια και 1 χρόνο μετά από το κάταγμα που είχα στο γόνατο. Γνωριστήκαμε με τη δασκάλα. Ένα υπέροχο κορίτσι κάποτε επαγγελματίας στο άθλημα και νυν προπονήτρια. Παίρνω λίγο χρόνο να της εξηγήσω την κατάστασή μου και ξεκινάμε. Τα πρώτα μπράβο δεν αργούν να έρθουν. Αρχίζω και βρίσκω τα πατήματά μου και σύντομα παίζουμε βαθιές μπαλιές από τη baseline. Αντιλαμβάνομαι πότε κάνω φυσικές κινήσεις και η μπάλα πάει εκεί που τη στέλνω και πότε όχι. Ξεκινάει διστακτικά να με διορθώνει λόγω της πρώτης μας γνωριμίας και αφού της δίνω το ελεύθερο της σχέσης δασκάλου-μαθητή προχωράμε ευχάριστα και οι δύο σε μικρές διορθώσεις της κίνησης. Χρειάζεται λοιπόν να κάνω μια ακόμα κίνηση στο forehand για να βγει πιο φυσικά. Ξεκινάω και μετά από μερικές προσπάθειες το κάνω μεν, μηχανικά δε. «Θέλει δουλίτσα. Μου αρέσει που το κάνεις ακόμα και αφού δε σου βγαίνει η κίνηση. Συνέχισε γιατί σε λίγο θα σου βγαίνει αυθόρμητα». Μου ήταν πολύ οικείο κάπου το είχα ξανακούσει… Μα βέβαια, όταν χρησιμοποιούσαμε λέξεις όπως το «δεν μπορώ» και η Αγάπη Καλογήρου, μας έβαζε να προσθέτουμε το «ακόμα». Δεν μπορώ ακόμα! Και το προσθέταμε με το ζόρι ακόμα και δευτερόλεπτα αφού είχαμε τελειώσει την πρόταση. Έτσι απλά για να το πούμε! Δεν μπορώ… ακόμα. Που σημαίνει ότι σε λίγο θα μπορέσω! Έτσι λοιπόν μετά από μερικές μπαλιές η κίνηση έγινε άψογη, έγινε φυσική. Μια εξαιρετική μπαλιά που κατέληξε όμως άουτ. Και τότε ενθουσιασμένη μου φωνάζει: -Μπράβο Σταύρο! Αυτό ήταν το τέλειο άουτ!!! Πόσο όμορφο είναι να συνειδητοποιείς έμπρακτα πια πως όλα αυτά που διδασκόμαστε στο ΑποφασίΖω, στα σεμινάρια και στις ακαδημίες, έχουν αντίκτυπο στη συμπεριφορά μας σε όλους τους τομείς της ζωής μας 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες το χρόνο. Σταύρος Παπουτσέλλης

“Πριν από πολύ καιρό, στην απεραντοσύνη του διαστήματος, γεννήθηκε ένας πλανήτης. Είχε μια μεγάλη μάζα στεριάς περιτριγυρισμένη από ωκεανούς. Το όνομά της ήταν Χθώντις. Η Χθώντις βασανιζόταν από τεράστια προβλήματα, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Την κατοικούσαν άγριες πολεμοχαρείς φυλές, τυραννιόταν από σεισμούς, τυφώνες και ηφαίστεια που οι εκρήξεις τους της άλλαζαν συνεχώς τη μορφή. Η εικόνα της, όπως καθρεφτιζόταν στον ουράνιο καθρέφτη της ατμόσφαιράς της, άλλαζε συνέχεια. Πάνω που συνήθιζε σε μια εικόνα, γινόταν μια άλλη. Αυτό την αναστάτωνε πολύ, δεν ήξερε ποια ήταν. Τα εξωτερικά της προβλήματα συμπεριλάμβαναν και μετεωρίτες, που συγκρούονταν ο ένας με τον άλλον κι έπειτα συντρίβονταν πάνω της, καταστρέφοντας ακόμα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά της. Αυτό που βίωνε ήταν χαοτικό και απρόβλεπτο. Μόνο ένα ήταν βέβαιο: η επιβίωση ήταν ένας ατέρμονος αγώνας. Η Χθώντις αισθανόταν απελπισία. Ένιωθε ότι δε θα μπορούσε να αντέξει άλλο, αφού δεν είχε τη δύναμη να υπομείνει την αφόρητη ένταση, τις ωθήσεις και τις έλξεις. Ας μην ξεχνάμε ότι οι πλανήτες είναι μοναχικά σώματα. Δεν μπορούν να συναντήσουν ο ένας τον άλλον, ούτε να μάθουν ο ένας από τον άλλον, ούτε μπορούν απλώς να ξαπλώσουν και να σταματήσουν να κινούνται. Η Χθώντις σκεφτόταν τι θα μπορούσε να κάνει και μέσα στην απελπισία της, στράφηκε προς τα μέσα. Αντί να μελετάει την εικόνα της στον καθρέφτη της ατμόσφαιράς της, κοίταξε τον εαυτό της μ’ έναν εντελώς καινούργιο τρόπο. Είδε οικεία μέρη, στρώματα από χώμα και πέτρα, υπόγεια πηγάδια, ρυάκια και ποτάμια, σπηλιές, τις ρίζες των δέντρων, είδε και μέρη που δε γνώριζε, όπως στρώματα μαύρου κάρβουνου, κοιτάσματα πετρελαίου, φλέβες χρυσού και αργύρου, πολύτιμα αστραφτερά πετράδια. Και κάτω από όλα αυτά, πιο βαθιά, είδε μια σταθερή περιοχή που δεν μπορούσε να κινηθεί, να σπρωχτεί ή να τραβηχτεί ούτε κι από την πιο μανιασμένη θύελλα. Ήταν ένας ισχυρός μαγνήτης και μια τεράστια πηγή ενέργειας. Η Χθώντις δεν είχε γνωρίσει ποτέ αυτό το κομμάτι του εαυτού της. “Ποιος είσαι;” ρώτησε.“Είμαι ο πυρήνας σου”.“Ποιος είναι ο λόγος που υπάρχεις;” ρώτησε η Χθώντις.“Υπάρχω για σένα”, είπε ο πυρήνας της. “Είμαι το κέντρο σου και έχω τη δύναμη να σε κρατάω σταθερή στο ηλιακό σου σύστημα. Τα εξωτερικά προβλήματα το μόνο που κάνουν είναι να μου προσθέτουν περισσότερη δύναμη και ενέργεια. Τώρα που με βρήκες, μπορούμε να δουλέψουμε μαζί για να δημιουργήσουμε το περιβάλλον μας και να πραγματώσουμε το πεπρωμένο μας”.“Γιατί δε μου είχες μιλήσει ποτέ πριν;” ρώτησε η Χθώντις.“Όσο δε με έβρισκες”, απάντησε ο πυρήνας της, “δεν μπορούσες ν’ ακούσεις τη φωνή μου. Έδινες προσοχή μόνο στον εξωτερικό σου κόσμο, τώρα αρχίζεις να ανακαλύπτεις τους εσωτερικούς σου θησαυρούς και πόρους. Σκέψου τους θησαυρούς που πρόσεξες για πρώτη φορά σήμερα. Είσαι πολύ πιο πλούσια απ’ όσο είχες φανταστεί ποτέ σου. Τα κρυμμένα μέρη σου δούλευαν για σένα όλον αυτό τον καιρό”. Κι έτσι τελικά η Χθώντις, πήρε τη θέση της στο σύμπαν. Τώρα που γνώριζε πια τον πυρήνα και τους πόρους της, ανακάλυψε και τις δυνατότητές της να ολοκληρώσει το ταξίδι προς το πεπρωμένο της.” Το Χθώντις, που σημαίνει “κάποια γη” είναι μια ιστορία γραμμένη από τη Χάνα Κιουν.Είναι μια ιστορία γραμμένη για μένα, για σένα, για όλους μας. Βένα Καλογήρου