Κάθε τόσο κάποια επιθυμία του θέλω να έχω, να κάνω, να ζήσω, να απολαύσω… στέκεται προκλητικά μπροστά μας και μας ζητάει να την κάνουμε πραγματικότητα. Και συχνά αυτά τα θέλω μας, μας ζητάνε να τα ικανοποιήσουμε όχι μια φορά αλλά πολλές φορές και απαιτητικά. Γιατί; Γιατί ότι πιο φυσικό και ανθρώπινο σ’ αυτό τον κόσμο είναι να έχουμε επιθυμίες και να τις ικανοποιούμε. Το κάνουμε όμως αυτό; Τις περισσότερες φορές όχι. Γιατί; Μα γιατί είμαστε καλά παιδιά. Και φυσικά πρώτα είναι οι ανάγκες και οι επιθυμίες των άλλων – παιδιών, γονιών, σκυλιών, γατιών, δουλειάς κλπ. Κι αν κάπου με κάποιο τρόπο μπορούμε να στριμώξουμε και κάποια δική μας ανάγκη ή επιθυμία, η οποία βέβαια με τίποτα δεν θα πρέπει να ξεβολέψει ή να διαταράξει το πρόγραμμα των γύρω μας, τότε μας δίνουμε κι εμάς κάτι. Μα έχει υγεία αυτό; Βεβαίως όχι. Γιατί ο εαυτός μας συσσωρεύει επάνω του φορτία από παράπονο, κούραση, κι εκείνη την αίσθηση του ανεκπλήρωτου… που είναι τόσο βαριά. Και κάποια στιγμή ξεσπάει με περίεργους τρόπους – κάτι που είναι πολύ φυσικό – κι έπειτα νιώθει άσχημα μαζεύεται γίνεται ξανά ένα καλό παιδί, και η ιστορία ξεκινάει πάλι από την αρχή. Και πάμε στο μεγάλο ερώτημα: Υπάρχει τρόπος να βγει κάποιος από αυτό τον κύκλο; Ναι. Κι αυτό το ναι, το λέμε με σιγουριά γιατί έχουμε τόσες αποδείξεις από την καθημερινότητα των ανθρώπων που έχουν δουλέψει με το «καλό παιδί» κι έχουν βιώσει στην πράξη την αλλαγή τους σε «ευτυχισμένο παιδί». Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι οι γύρω τους, αγαπημένοι ή συνεργάτες, τους δίνουν τώρα πολύ περισσότερη εκτίμηση και αποδοχή! Αυτό που φοβόντουσαν πως θα το χάσουν το παίρνουν τώρα στο πολλαπλάσιο. Γνωρίζοντας, κι εμείς και όσοι το έχουν ήδη παρακολουθήσει, πόσο δυνατό και αποτελεσματικό είναι αυτό το σεμινάριο, ευχόμαστε από την καρδιά μας να είμαστε μαζί σ’ αυτό το ιδιαίτερα σημαντικό για τη ζωή μας διήμερο. Βένα Καλογήρου    

“Είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή της σκαρφαλώνοντας ένα πολύ ψηλό βουνό. Ήταν αυτό που ήξερε να κάνει. Σκαρφάλωνε συνέχεια. Ανέβαινε τα απότομα βράχια, σκαρφάλωνε όλο και ψηλότερα, το σώμα της έγινε πολύ δυνατό και το σκαρφάλωμα, ήταν πια τόσο φυσικό γι’ αυτήν όσο και η αναπνοή. Όταν έφτανε σε μια κορυφή, ξεκινούσε να σκαρφαλώνει για την επόμενη. Κάποια μέρα, η γυναίκα έφτασε  σε μια πανέμορφη γαλάζια λίμνη που υπήρχε εκεί ανάμεσα στα βουνά. Δεν είχε δει ποτέ της λίμνη και μάλιστα, δεν ήξερε καν τι είναι λίμνη. Ατένιζε την παράξενη έκταση μπροστά της και συμπέρανε ότι έπρεπε να είναι κάποιο ασυνήθιστο είδος γαλάζιου βουνού. Επειδή ο μόνος τρόπος να συνεχίσει το ταξίδι της ήταν να διασχίσει εκείνο το αλλόκοτο γαλάζιο πράγμα, αποφάσισε ότι αυτό ακριβώς έπρεπε να κάνει. Έτσι, η γυναίκα περπάτησε μέχρι το νερό κι άρχισε να προσπαθεί να “σκαρφαλώσει τη λίμνη” με τις ίδιες κινήσεις που χρησιμοποιούσε για να σκαρφαλώσει το βουνό. Στην αρχή, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί δε σημείωνε καμιά πρόοδο, και όχι μόνο αυτό, αλλά ένιωθε και εξαντλημένη. Έτσι, συγκέντρωσε όλη την ενέργεια που διέθετε το δυνατό της σώμα και προσπάθησε ακόμη πιο σκληρά να “σκαρφαλώσει”, βάζοντας το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, χρησιμοποιώντας τα χέρια της για να γραπωθεί από τα “γαλάζια βράχια”. Όμως κάθε της προσπάθεια ήταν μάταιη. Έπεφτε συνέχεια με τα μούτρα στο νερό και δεν προχωρούσε ούτε πόντο. “Τι κάνεις εκεί κοπέλα μου;” της φώναξε ένας άντρας που έπλεε άνετα στην επιφάνεια της λίμνης. “Εσύ τι νομίζεις ότι κάνω;” απάντησε η γυναίκα με το πρόσωπο κατακόκκινο από την προσπάθεια. “Σκαρφαλώνω τη λίμνη”. “Δεν αμφιβάλλω ότι είσαι εξαιρετική στο σκαρφάλωμα στα βουνά”, απάντησε ευγενικά ο άντρας της λίμνης. “Όμως αυτή σου η δεξιότητα δε θα σε βοηθήσει εδώ στη λίμνη. Χρειάστηκε ένα είδος σοφίας για να σε φτάσει στην κορφή του βουνού: έπρεπε να κάνεις τη δύναμή σου ισχυρότερη από κείνο. Τώρα χρειάζεται να μάθεις ένα άλλο είδος σοφίας: να παραδοθείς, να αφεθείς στη δύναμη του νερού. Εδώ δε χρειάζεται να προσπαθείς σκληρά. Και μάλιστα, όσο λιγότερο προσπαθείς, τόσο καλύτερα θα τα καταφέρεις!” Κι έτσι, ο άντρας της λίμνης έμαθε στη γυναίκα του βουνού να αφήνεται και πως η δύναμη της παράδοσης είναι το ίδιο ισχυρή μ’ εκείνη της προσπάθειας”.* Αγαπώ πολύ αυτή την ιστορία. Έρχεται στο νου μου εκείνες τις φορές που το καλό παιδί μέσα μου επιμένει να κάνει τα πράγματα με το δύσκολο τρόπο. Θυμάμαι τότε τη γυναίκα της λίμνης και πως όταν κάτι κολλάει, δεν προχωράει, χρειάζεται ν’ αλλάξεις τρόπο, ν’ αλλάξεις στρατηγική. Κάποιες φορές χρειάζεται να αφεθείς με εμπιστοσύνη στη ροή της ζωής, να αφεθείς με εμπιστοσύνη στη σοφία του εαυτού σου. Βένα Καλογήρου *Από το βιβλίο της Barbara De Angelis, Ph.D., Άδραξε τη στιγμή    

Σηκώνομαι το πρωί. Βγαίνω από το σπίτι μου. Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο. Δεν την βλέπω και πέφτω μέσα. Την επόμενη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου, ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο, και ξαναπέφτω μέσα. Την τρίτη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο. Ωστόσο, δεν το θυμάμαι και πέφτω μέσα. Την τέταρτη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ την τρύπα στο πεζοδρόμιο. Τη θυμάμαι και, παρόλα αυτά, δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα. Την πέμπτη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου. Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου την τρύπα στο πεζοδρόμιο και περπατάω κοιτάζοντας κάτω. Την βλέπω και, παρόλο που την βλέπω, πέφτω μέσα. Την έκτη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου. Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο. Πηγαίνω ψάχνοντάς την με τα μάτια μου. Την βλέπω, προσπαθώ να πηδήξω από πάνω, αλλά πέφτω μέσα. Την έβδομη μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι μου. Βλέπω την τρύπα. Παίρνω φόρα, πηδάω, φτάνω με την άκρη των ποδιών μου ως την άλλη μεριά, αλλά όχι αρκετά μακριά, και πέφτω μέσα. Την όγδοη μέρα, βγαίνω απ’ το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω, φτάνω στην άλλη άκρη! Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα που χοροπηδάω από τη χαρά μου… Και, έτσι όπως χοροπηδάω, ξαναπέφτω μέσα. Την ένατη μέρα, βγαίνω απ’ το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω και συνεχίζω τον δρόμο μου. Τη δέκατη μέρα, σήμερα μόλις, συνειδητοποιώ ότι είναι πιο βολικό να περπατάω… στο απέναντι πεζοδρόμιο.* ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ: Ποια είναι η δική σου τρύπα που συνέχεια πέφτεις μέσα; Γιατί, κι εγώ, κι εσύ, ο καθένας από εμάς έχει τη δική του τρύπα που παρ’ όλες τις υποσχέσεις που δίνουμε κάθε φορά στον εαυτό μας πως την επόμενη φορά δεν θα πέσουμε μέσα, πάλι πέφτουμε. Μήπως η τρύπα σου είναι αυτή του ανικανοποίητου, που όλο και κάτι λείπει από τα πράγματα, από εσένα, από τη ζωή σου; Μήπως είναι τα παράπονα στην ερωτική σου ζωή; Που ότι κι αν σκέφτεσαι, λες, ή αποφασίζεις να κάνεις, βρίσκεσαι κάθε τόσο πάλι μέσα στην τρύπα του παράπονου; Μήπως είναι το ότι δίνεις όσα περισσότερα μπορείς και πάντα παίρνεις λιγότερα; Μήπως όλο κάτι σταματάει την καριέρα σου και δεν σ’ αφήνει να φτάσεις στην κορυφή; Ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί με πάρα πολλά, όμως όλα έχουν κάτι κοινό. Είμαστε, όπως έχει αποδειχτεί σχεδόν όλοι μπλοκαρισμένοι στο ρόλο «του καλού παιδιού» γιατί μεγαλώσαμε με έναν τέτοιο τρόπο. Είναι η πιο δυνατή τροχοπέδη για όλα τα θέλω μας και στον επαγγελματικό τομέα και στην υγεία και στις σχέσεις μας. Αυτός ο ρόλος δημιουργεί τις τρύπες στη ζωή μας… Καιρός να αλλάξουμε πεζοδρόμιο! Βένα Καλογήρου *Αυτή η ιστορία είναι του Χόρχε Μπουκάι κι όπως εκείνος λέει: «Είναι εμπνευσμένη από ένα ποίημα ενός μοναχού από το Θιβέτ».    

“…Το κάθε τι σε τούτο τον κόσμο έχει ένα κρυμμένο μήνυμα… Οι άνθρωποι, τα δέντρα, τ’ αστέρια, όλα είναι ιερογλυφικά… Νομίζουμε πως δεν είναι παρά άνθρωποι, ζώα, δέντρα, αστέρια. Μόνο χρόνια αργότερα μερικοί από μας καταλαβαίνουν.” Νίκος Καζαντζάκης Το 2015 μας άφησε πίσω τα δικά του κρυφά και φανερά μηνύματα και ιερογλυφικά και καταστάσεις ζόρικες και θαύματα και αγάπες και ομορφιές και… Τώρα ανοίγουμε σιγά σιγά την κουρτίνα να φανερωθεί το καινούργιο. Πώς θα ‘ναι; Οι καιροί μας λένε να είμαστε έτοιμοι για όλα, για τα καλύτερα κι εκείνα τα άλλα που δεν είναι τα καλύτερα. Πώς θα είναι; Αυτό που για μένα μετράει κι αγαπώ να βλέπω είναι πως οι καρδιές των ανθρώπων όλο και περισσότερο ανοίγουν, όλο και περισσότερο – αναγκάζονται από τους καιρούς – να εκφράζουν, να παίρνουν και να δίνουν αγάπη. Να βιώνουν όλο και περισσότερο την ομορφιά και τη δύναμη του “μαζί”. Πιστεύω πως οι καταιγίδες, έρχονται στις ζωές μας για να μας δείξουν πόσο πιο μεγάλοι είμαστε από ό,τι κι αν πιστεύουμε πως είμαστε. Αλλά το πιο σημαντικό πιστεύω δώρο αυτών των καιρών είναι η συνειδητότητα του είμαστε ένα, ένα σώμα. Ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί κύτταρα αυτού του υπέροχου πλανήτη. Αυτό που είναι καλό για μένα είναι καλό για σένα, είναι καλό για τα δέντρα, για τις θάλασσες, τα πουλιά… για όλους και για όλα. Επειδή το πιο σίγουρο και δυνατό υλικό για να χτίσεις γερά ένα μέλλον είναι η αγάπη και επειδή πιστεύω ότι ξυπνάει όλο και πιο πολύ μέσα στις καρδιές μας η ενέργεια της συνειδητότητας, περιμένω μια καινούργια χρονιά συναρπαστικά και θαυμαστά ανατρεπτική! Βένα Καλογήρου    

Μ’ αρέσουν τόσο πάρα πολύ τα δώρα! Αγαπάω να παίρνω δώρα, να μοιράζω να δίνω να προσφέρω δώρα! Λατρεύω την έκφραση που παίρνουν τα πρόσωπα. Την ικανοποίηση, εκείνη τη χαρά που άλλοτε ντρέπεται να εκφραστεί κι άλλοτε πλημμυρίζει τον κόσμο. Περισσότερο όμως απ’ όλα αγαπάω εκείνη τη σπίθα στα μάτια αυτών που παίρνουν κι αυτών που δίνουν – το ίδιο πράγμα είναι άλλωστε αν, στ’ αλήθεια δίνεις και στ’ αλήθεια παίρνεις. Ίδια η χαρά, ίδια η συγκίνηση, ίδιο το άνοιγμα της καρδιάς. Στο Χριστουγεννιάτικο εργαστήρι μας, δώσαμε και πήραμε όλοι μας τα ωραιότερα δώρα, τα πιο πολύτιμα και τα πιο όμορφα δώρα. Τα δώρα της αγάπης, της χαράς, της σύνδεσης, της ευγνωμοσύνης. Μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ από την καρδιά μας σας ευχόμαστε αυτές τις γιορτές να περάσετε υπέροχα με πολλή πάρα πολλή αγάπη μέσα σας και γύρω σας. Βένα Καλογήρου   [dt_slideshow width=”960″ height=”440″ autoplay=”true” interval=”3000″ posts=”2015-12-xristougenniatiko-ergasthri”]    

Κανένας μεγάλος έρωτας ή μεγάλη αγάπη ή δυνατή συνεργασία ή μεγάλη φιλία δεν ξεκίνησαν ποτέ, πιστεύω, με προϋποθέσεις, με εχέγγυα, ή με αποδείξεις για ασφάλεια. Ο κάθε μεγάλος έρωτας, μεγάλη αγάπη, μεγάλη φιλία, πολύ όμορφη οικογενειακή σχέση ή συνεργασία, είναι ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. Είναι το αποτέλεσμα που κάποιοι “τυχεροί” άνθρωποι βιώνουν στη ζωή τους. Όμως είναι τύχη αυτό; Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε πως οι άνθρωποι συνηθίζουν να δημιουργούν “τυχαία” τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά στη ζωή τους. Άλλοι έχουν συνέχεια ατυχήματα, άλλοι είναι κάθε τόσο ερωτευμένοι, άλλοι όλο αρρωσταίνουν, άλλοι δημιουργούν ευκαιρίες και τις χάνουν, άλλοι όλο κερδίζουν… Τελικά οι άνθρωποι κάνουν πάντα αυτό που έχουν μάθει κι έχουν συνηθίσει να κάνουν κι έτσι, συνεχίζουν να φέρνουν πάντα τα ίδια αποτελέσματα. Τύχη; Όχι, άγνοια. Τα αποτελέσματα του έρωτα, της αγάπης και των όμορφων σχέσεων σε όλους τους τομείς της ζωής μας δεν έρχονται καθόλου τυχαία και δεν φεύγουν επίσης καθόλου τυχαία. Η τέχνη της αγάπης, του έρωτα και γενικά της επικοινωνίας – μιας αληθινής και δυνατής επικοινωνίας – με το σύντροφο, τον εραστή, το συνεργάτη, την οικογένεια, τους φίλους, είναι τεχνική, είναι κάτι που απλά μαθαίνεται, όπως έμαθες να κάνεις ποδήλατο ή οτιδήποτε άλλο. Απλά μαθαίνεται, αρκεί να γνωρίζεις τους κανόνες και τους τρόπους να οδηγείς τον εαυτό σου και τους άλλους στο να βιώνουν τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές που φέρνουν τα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ που εσύ επιθυμείς να ζεις στην καθημερινότητά σου, σε κάθε επικοινωνία σου, είτε αυτή είναι ερωτική, φιλική, επαγγελματική ή οποιαδήποτε άλλη. Η τέχνη της αγάπης, του έρωτα και της επικοινωνίας που φέρνει τα πιο θαυμαστά αποτελέσματα, αυτά που όλοι επιθυμούμε να έχουμε στη ζωή μας, απλά μαθαίνεται. Χρειάζεται μόνο η επιθυμία και η πρόθεση να την κάνεις δική σου. Με αληθινή αγάπη, Βένα Καλογήρου    

“Έχω δικαίωμα στα θαύματα”  Άλαν Κοέν. Κάποιες φορές, μας κυριεύει μια έντονη εσωτερική αντίδραση, για κάποιες καταστάσεις που ζούμε. Δεν θέλουμε να είναι αλήθεια, δεν θέλουμε να αποδεχτούμε πως συμβαίνουν, τώρα, αυτή την στιγμή και τα ζούμε. Θα θέλαμε να είναι κάτι σαν ένα κακό όνειρο που μας παιδεύει μεν, τυραννιόμαστε, αλλά θα ξυπνήσουμε και δεν θα υπάρχει και όλα θα γίνουν όπως πριν. Τα νέα είναι ότι όχι, τίποτα δεν θα γίνει και ούτε θα είναι ποτέ όπως πριν. Τα καλά νέα είναι, ότι αυτό “το κακό όνειρο” είναι στο χέρι μας να το μετατρέψουμε σε ευλογία. Πιστεύουμε ότι είμαστε μια σταγόνα στον ωκεανό και, τι δύναμη μπορεί να έχει μια σταγόνα σ’ έναν ολόκληρο ωκεανό. Και ξεχνάμε, πως ο ωκεανός είναι σταγόνες. Πολλές σταγόνες μαζί. Μία σταγόνα μόνη της δεν έχει δύναμη, και ταυτόχρονα έχει. Πολύ μεγάλη. Γιατί κάθε σταγόνα, δηλαδή ο καθένας μας -σύμφωνα με τη θεωρεία “των Κοινωνικών Δικτύων” του Έλληνα καθηγητή Κοινωνικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ δρ Νικόλαου Χρηστάκη- μπορεί να επηρεάσει άλλους 7 κι ο καθένας από αυτούς άλλους 7… και η πυραμίδα μεγαλώνει γρήγορα, είναι μια γεωμετρική πρόοδος που απλώνεται με εκπληκτικούς ρυθμούς και δημιουργεί ποτάμια και θάλασσες και, ναι εκείνη η σταγόνα ΜΑΖΙ με τις άλλες σταγόνες μπορούν να επηρεάσουν τον ωκεανό. Έχω δικαίωμα στα θαύματα, όπως λέει ο Άλαν, και εγώ για τη ζωή μου κι εσύ για τη ζωή σου και όλοι μαζί για τη ζωή μας, τη ζωή όλων μας. Και η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να κινητοποιήσει τα πάντα, το κάθε τι, είναι μία. Είναι η αγάπη. Η αγάπη η δική μου, η δική σου, όλων μας μπορεί στ’ αλήθεια να κινήσει βουνά. Ο διαχωρισμός είναι αλήθεια πως δημιουργεί φόβο και αδυναμία, η ενότητα με άξονα την αγάπη έχει δύναμη. Απρόσμενη δύναμη. Χρειάζεται να εμπιστευτούμε. Να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας ότι μπορεί να δημιουργήσει τα θαύματα. Και να εμπιστευτούμε κι αυτό το “περίεργο” με την τόση δύναμη συναίσθημα ότι μπορεί να δημιουργήσει με τον καλύτερο τρόπο για μας, την επόμενη μέρα. Τη δική μου, τη δική σου, όλων μας. Γιατί ότι ζήσουμε, μαζί θα το ζήσουμε. Με όλη μου την αγάπη και την εμπιστοσύνη μου σε σένα, σε μένα και στο ΜΑΖΙ. Βένα Καλογήρου   Photo credit: sub_lime79 / Foter.com / CC BY    

Αγαπάω τόσο πολύ αυτό που ονομάζω, η επόμενη μέρα. Όπως πχ η επόμενη μέρα από ένα μεγάλο πάρτι που ετοίμασες και το ζήσατε τόσο πολύ και έντονα κι εσύ και οι φίλοι σου μέχρι το πρωί. Η επόμενη μέρα, σε αντίθεση με το τρελό κέφι και την ένταση και τον ενθουσιασμό της προηγούμενης, έχει μια γλύκα καθώς βιώνει ο εαυτός σου αυτή την ηρεμία που πάντα την έχει ανάγκη μετά από το “τα δίνω όλα” της προηγούμενης. Είναι η επόμενη μέρα σήμερα από το σεμινάριο για τους φόβους. Τόσο υπέροχο το ξεμασκάρεμά τους… Και μου ήρθαν στο νου τα λόγια που είπε η Τρίστραμ Σάντι: Τι άστατη που είναι η ψυχή του ανθρώπου… Μαραζώνει πάνω από πληγές που έχει τη δύναμη να γιατρέψει! Βένα Καλογήρου