Όποιος τον πλησίαζε, γαλήνευε δίπλα του. Ένιωθε να τον τυλίγει η σοφία αυτού του μοναδικού ανθρώπου, με έναν τρόπο που, όσο “μικρός” και αν εσύ ένιωθες, εκείνος με μια εκπληκτική απλότητα, σε έκανε να νιώθεις μεγαλύτερος και πιο σημαντικός. Ναι, το μέγεθος της πνευματικότητάς του ήταν τεράστιο και σε άγγιζε από παντού. Το έβλεπες, το ένιωθες, το άκουγες μέσα από τη σοφία των λόγων του. Διάλεξε μια δύσκολη ζωή, με δυνατά προβλήματα και δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες σε όλους τους τομείς της ζωής, σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης εξέλιξης. Συνέχισε αυτό το δρόμο χωρίς σταματημό μέχρι την τελευταία στιγμή που ήταν μαζί μας. Έτσι έγινε ο μοναδικός, ο τεράστιος σε μέγεθος δάσκαλος όλων μας, όλων εμάς των ανθρώπων αυτού του πλανήτη, ανεξάρτητα χρώματος, φυλής ή εθνικότητας. Έγινε ο δικός μας Wayne Dyer που έχει γράψει τόσο ρωμαλέα στο νου και στις καρδιές όλων μας οδηγώντας τον κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά στο μονοπάτι της δικής του εξέλιξης. Θέλω με ταπεινότητα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για το άγγιγμα που άφησε στη ζωή μου, ο μοναδικός σε μέγεθος δάσκαλος που ήταν όλος φως. Και αυτή η ευγνωμοσύνη ας είναι ένα ακόμη μικρό κεράκι στην πορεία του προς το φως. Βένα Καλογήρου    

Είχα τη χαρά και την τιμή να γνωρίσω τον Dr. Wayne Dyer στο σπίτι του Alan Cohen στη Χαβάη. Κάναμε παρέα και πολύωρες συζητήσεις για δέκα περίπου ημέρες. Όταν ήσουν μαζί του ένιωθες να σε τυλίγει μια ιδιόμορφη γαλήνη. Κάθε του λέξη σε διαπερνούσε και έφτανε στα βάθη του είναι σου χωρίς να ξέρεις το πώς. Η σοφία του και η πνευματικότητά του καταλάμβαναν όλο το χώρο. Το περίεργο ήταν ότι δεν σε άφηνε να νιώσεις μικρός και ασήμαντος μπροστά στο μεγαλείο του. Όταν κάποια από αυτές τις ημέρες αποφασίσαμε να κάνουμε μαζί και με τον  Deepak Chopra ένα διήμερο σεμινάριο στην Αθήνα, θυμάμαι ότι δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ από τη χαρά μου. Μετά από περίπου 6 μήνες, όταν πήγαμε να παραλάβουμε από το αεροδρόμιο, τον ίδιο, τη γυναίκα του και το ζεύγος Chopra, βίωσα κάτι το καταπληκτικό. Ένιωθα ότι ήμουν μέρος ενός τεράστιου, θετικού, ενεργειακού πεδίου, που ακτινοβολούσε χαρά, δημιουργικότητα και αγάπη. Εκείνες οι ημέρες του 1997, αλλά και οι ώρες του κοινού μας σεμιναρίου, μπροστά σε 1280 άτομα, είναι χαραγμένες ανεξίτηλα μέσα μου. Σε ευχαριστώ Wayne που μου χάρισες απλόχερα τα μαθήματα της παρουσίας σου. Σε ευχαριστώ γιατί υπήρξες μέντοράς μου. Σε ευχαριστώ που όλοι μας πήγαμε ένα βήμα πιο κοντά στον παράδεισο γιατί ΕΣΥ μας έδειξες το δρόμο. Σε ευχαριστώ που με επέλεξες για να κάνω ένα σεμινάριο μαζί σου και με έκανες να νιώθω ισότιμος έστω κι αν δεν ήμουν. Καλό σου ταξίδι Wayne για κει που διάλεξες να πας… Αντώνης Καλογήρου    

Διαβάζω κάθε μέρα το θυμό σου που γίνεται ένα με το δικό μου θυμό – γιατί συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφεις. Γιατί υπάρχουν δυνατά επιχειρήματα, πρακτικά και συναισθηματικά και στις δυο πλευρές. Κι έπειτα, σκέφτομαι ότι αυτό κάτι πρέπει να το κάνω. Κι έγραψα χθες το “δεν έχω θυμό μέσα μου” που στην ουσία ήταν μια έκκληση. Δεν ξέρω αν συμφωνείς, αλλά πιστεύω ότι είναι αληθινά ανάγκη να συντονιστούμε σε κάτι που μπορεί να παράγει και να φέρει ένα αποτέλεσμα. Κι ο θυμός δεν μπορεί. Έχουμε όλα τα δίκια του κόσμου μαζί μας για να βρίσουμε, να φωνάξουμε, να αγανακτήσουμε κλπ κλπ … Όμως, αυτό δεν μας πάει πουθενά, παρά μόνο στα ίδια και πάλι στα ίδια που επαναλαμβάνονται στην ιστορία αυτού του τόπου, δημιουργώντας το ίδιο και το ίδιο “σενάριο” που δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε μπροστά. Δεν λέω ότι το να γράφεις αυτά που γράφεις δεν είναι καλό και απαραίτητο, αντίθετα. Ένα μόνο θα ήθελα να σου πω σαν μια  ιδέα-πρόταση για να το σκεφτείς. Αν, στο τέλος όσων γράφεις, υπήρχε μια κατάληξη που με οποιοδήποτε τρόπο τοποθετούσε το εξής: Όταν πολεμάμε ο ένας τον άλλο δημιουργούμε καταστροφή. Όταν λειτουργούμε μαζί, τότε, απλά δημιουργούμε. Μια απλή, απόλυτα πραγματική αλήθεια. Το σημαντικό εδώ είναι ότι ο καθένας έχει τον εντελώς ιδιαίτερο και δικό του τρόπο να το δώσει αυτό, και επηρεάζει ένα διαφορετικό κύκλο ανθρώπων. Πιστεύω ότι ο θυμός ο δικός μου, ο δικός σου και όλων μας, όσο δίκαιος κι αν είναι μας έχει φέρει στο να ζούμε τις τωρινές καταστάσεις. Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό και μετράει πολύ στην εξέλιξη αυτών που αυτή την στιγμή διαδραματίζονται, να πάμε πέρα από το θυμό μας και να συντονιστούμε στο δημιουργούμε – σ΄ αυτό που υπάρχει, ό,τι υπάρχει αυτή την στιγμή. Κι αυτό μόνο ΜΑΖΙ μπορούμε να το κάνουμε. Γιατί ΕΜΕΙΣ θα το κάνουμε. Εσύ, εγώ, εκείνοι, όλοι μας. Πάντα πίστευα και πιστεύω πως το μαζί, είναι η λύση στα δύσκολα και δημιουργεί θαύματα. Με όλη μου την αγάπη, Βένα Καλογήρου    

Αφιερωμένο στον Έλληνα που πάντα λάτρευα και υπεράσπιζα, στον Έλληνα που ματώνει πια την καρδιά μου και ποτίζει με λύπη το νου μου. “Δεν έχω θυμό μέσα μου! Δεν έχω έχθρα για κανέναν! Έχω όμως μια λύπη μέσα μου που κοιμάται! Πρόσεχε μην μου την ξυπνάς! Γιατί η λύπη, όταν την ξυπνάς, γίνεται θάνατος! Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου. Άφησέ τη να κοιμηθεί, να γαληνέψει και να ξεχαστεί. Θα ήθελα να μπορούσα να θυμώσω, να φωνάξω, να ξεσπάσω, να κλάψω, να εκδικηθώ. Μόνο που τίποτα από αυτά δεν θέλω να κάνω. Το μόνο που θέλω είναι να κοιμίσω την λύπη μου. Να την κοιμίσω και να την ξεχάσω. Όπως κάνω ότι ξεχνώ τόσα πράγματα. Κι ας μην τα ξεχνώ. Θέλω να περπατήσω και να μυρίσω νυχτολούλουδο. Να περιπλανηθώ σε δρομάκια άγνωστα. Θέλω να μετακομίσω σε καινούρια γειτονιά. Να περπατήσω τους δρόμους της και να ανακαλύψω καινούρια μυστικά. Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου. Άφησέ τη να κοιμηθεί, να γαληνέψει και να ξεχαστεί.” –William Shakespeare Λυπάμαι, που το τεράστιο δυναμικό που έχει ο κάθε Έλληνας προσωπικά και όλοι μαζί σαν σύνολο, το χρησιμοποιούμε όχι για να μεγαλουργήσουμε και να δημιουργήσουμε τα θαύματα που έχουμε αποδείξει ότι μπορούμε να κάνουμε, προσωπικά ο καθένας στη ζωή του και όλοι μαζί σαν σύνολο, αλλά για να κατασπαράζουμε οι μισοί τους άλλους μισούς! Έχω μια τεράστια λύπη μέσα μου γιατί πιστεύω ότι κανένα απολύτως “σύστημα” δεν μπορεί να αποδώσει όταν οι άνθρωποι που χρειάζεται να το εφαρμόσουν αλληλοβρίζονται, αλληλοεπιτίθονται  και σαμποτάρουν όλοι μαζί, ουσιαστικά έναν. Τη χώρα μας, την πατρίδα μας, τον τόπο μας. Την Ελλάδα που μας γέννησε κι αγαπήσαμε τόσο πολύ. Έχω μια λύπη στην καρδιά μου για τον ατέλειωτο θησαυρό που έχουμε μέσα μας, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί σαν σύνολο, και τον πετάμε στην αρένα του “εγώ έχω δίκιο” και “ο δικός μου τρόπος είναι ο σωστός”. Ίδια ιστορία, τόσα χρόνια τώρα, ξανά και ξανά… Και το αποτέλεσμα είναι αυτό που είμαστε. Έτσι γίνεται πάντα. Ίδιες πράξεις, ίδια αποτελέσματα. Έχω θαυμάσει κάποια εκπληκτικά μυαλά που υποστηρίζουν με πάθος τα αντίθετα. Και η λύπη πλημμυρίζει την καρδιά μου όταν σκέφτομαι, αν αυτοί οι υπέροχα μοναδικοί συνεργαζόντουσαν, όχι για να υπερασπίσουν απόψεις και θέσεις αλλά για να δημιουργήσουν μαζί πάνω σ΄ αυτό που υπάρχει αυτή τη στιγμή, ενωμένοι σαν μια ομάδα, τότε όχι μόνο όλη η Ευρώπη αλλά όλος ο κόσμος θα υποκλιθεί. Είναι ουτοπία; Όχι. Πιστεύω ότι είναι η πραγματικότητα που υπάρχει στο μυαλό και στην καρδιά μας και είναι στα χέρια μας να την πραγματοποιήσουμε. Βένα Καλογήρου    

Ένας Ινδός έβαλε έναν ελέφαντα σ’ έναν σκοτεινό σταύλο, για να τον περιεργαστούν οι επισκέπτες. Κι αφού ήταν αδύνατο να τον δουν με τα μάτια, όλοι τον άγγιζαν με την παλάμη του χεριού τους. Το χέρι του ενός  καθώς ακούμπησε στην προβοσκίδα είπε: “Αυτό το ζώο είναι σαν νεροσωλήνας”. Ένας άλλος άγγιξε το αυτί του και είπε: “Αυτό το πλάσμα μοιάζει με βεντάλια”. Άλλος άγγιξε το πόδι του και είπε: “Αυτό το ζώο έχει το σχήμα μιας κολώνας”. Άλλος που χάιδεψε την πλάτη του είπε: “Αληθινά, αυτός ο ελέφαντας μοιάζει με θρόνο”. Αν ο καθένας τους κρατούσε ένα κερί, δεν θα υπήρχε καμιά αντίθεση στα λόγια τους. Ρουμί   Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως η πραγματικότητα είναι μία. Για μένα, για σένα, για όλους. Το πώς θα τη δούμε και τι θα κάνουμε με αυτήν, εξαρτάται… Εξαρτάται από το αν έχουμε εστιαστεί σ΄ ένα μέρος αυτής της πραγματικότητας και κολλημένοι εκεί επιμένουμε πως, “μα αυτό είναι το μόνο που υπάρχει δεν βλέπεις;”. Εξαρτάται από το πόσο ευέλικτος και πρόθυμος  είναι ο νους μας να δει κι άλλα μονοπάτια, εξαρτάται από τα συναισθήματα που κυριαρχούν μέσα μας αυτήν την περίοδο. Άλλη η πραγματικότητα του θυμού και της πίκρας, άλλη η πραγματικότητα του αισιόδοξου που θέλει να χτίσει και να δημιουργήσει… Ίσως όμως τελικά όλα τούτα δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη σημασία παρά μόνο μία. Να ανακαλύψουμε εκείνο το ορυχείο του χρυσού μέσα μας, και εκείνο τον κανόνα που είναι χαραγμένος επάνω σ΄ αυτό το χρυσό και λέει: ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΛΥΣΗ. Αυτό το ορυχείο είναι πάντα μέσα μας διαθέσιμο για χρήση. Μόνο αν εμπιστευόμασταν λίγο περισσότερο, ότι υπάρχει, ότι στ΄ αλήθεια υπάρχει… Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος και βέβαια η πραγματικότητα, για σένα, για μένα, για όλους μας! Με αγάπη πολλή Βένα Καλογήρου    

Δυο κάμπιες που σέρνονταν στο κλαδί ενός δέντρου βλέπουν μια πεταλούδα να πετάει πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Η μια κάμπια λέει στην άλλη: “Εμένα, πάντως, δε θα μ’ έπειθε κανένας και με τίποτα, να πετάξω εκεί ψηλά!” Η αλήθεια είναι πως είτε το θέλουμε, είτε όχι, είτε το φοβόμαστε, είτε όχι, όσο κι αν το καθυστερούμε, ή το αναβάλουμε, ο τελικός σκοπός και προορισμός μας, είναι να ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ. Και μάλιστα ΨΗΛΑ! Ο δικός μας τρόπος είναι… Βένα Καλογήρου    

Η ζωή είναι μια ευκαιρία, επωφελήσου απ’ αυτήν. Η ζωή είναι ομορφιά, θαύμασέ την. Η ζωή είναι ευδαιμονία, δοκίμασέ την. Η ζωή είναι ένα όνειρο, συνειδητοποίησέ το. Η ζωή είναι μια πρόκληση, αντιμετώπισέ την. Η ζωή είναι ένα καθήκον, ολοκλήρωσέ το. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, παίξε το. Η ζωή είναι μια υπόσχεση, εκπλήρωσέ την. Η ζωή είναι και θλίψη, ξεπέρασέ την. Η ζωή είναι ένα τραγούδι, τραγούδησέ το. Η ζωή είναι ένας αγώνας, δέξου τον. Η ζωή είναι και τραγωδία, αντιμετώπισέ την. Η ζωή είναι μια περιπέτεια, τόλμησέ την. Η ζωή είναι τύχη, φτιάξε την. Η ζωή είναι εξαιρετικά πολύτιμη, μην την καταστρέφεις. Η ζωή είναι ζωή, πάλεψε γι’ αυτήν. Mother Teresa  

“…Περίμενε, μην κλείνεις την αυλαία. Υπάρχει ακόμα ένα παιχνίδι να παιχτεί…” Ένας συγκλονιστικός, τόσο αληθινός και πάντα επίκαιρος πιστεύω στίχος, για κάθε δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζει είτε προσωπικά κάποιος είτε πολλοί μαζί σαν σύνολο. Οι στίχοι είναι από το μουσικό θέμα της συγκλονιστικής εκείνης κινηματογραφικής ταινίας: “LA VITA E BELLA” Χαμογέλα, χωρίς να ψάχνεις για αιτία. Αγάπα, όπως αγαπάει ένα παιδί. Ό,τι κι αν σου λένε, χαμογέλα. Μη δίνεις σημασία στις λέξεις τους. Γιατί έτσι, η ζωή είναι ωραία. Δάκρυα, ωκεανοί από δάκρυα. Φως, που σιγά-σιγά εξαφανίζεται. Περίμενε, μην κλείνεις την αυλαία. Υπάρχει ακόμα ένα παιχνίδι να παιχτεί. Και η ζωή είναι όμορφη έτσι. Παντοτινά, μέσα από αυτή τη ματιά. Θα είμαι πάντα τόσο κοντά σου. Θυμήσου από παλιά. Τώρα που θα είσαι εκεί έξω μοναχός σου να θυμάσαι ό,τι είναι αληθινό. Και πως ό,τι ονειρευόμαστε, είναι μόνο η αγάπη. Κράτα το γέλιο στα μάτια σου. Σύντομα θα ΄ρθει το βραβείο που περίμενες καιρό. Οι λύπες μας θα ξεχαστούν. Και θα σκεφτούμε μια μέρα πιο λαμπερή. Γιατί έτσι, η ζωή είναι ωραία. Θα ξεχάσουμε τις λύπες μας. Και θα σκεφτούμε μια μέρα πιο λαμπερή. Γιατί η ζωή, έτσι είναι ωραία. Υπάρχει ακόμα ένα παιχνίδι να παιχτεί. Και η ζωή είναι ωραία έτσι. Βένα Καλογήρου