Κάποια πράγματα νομίζω συμβαίνουν με τον ίδιο περίπου τρόπο και σε εμένα και σε εσένα και σε όλους μας. Κάθε τόσο κάποια μου επιθυμία του τύπου “θέλω να έχω…”, “θέλω να κάνω…”, “θέλω να ζήσω…”, “θέλω να απολαύσω…” έρχεται και στέκεται προκλητικά μπροστά μου. Με κοιτάει στα μάτια και μου ζητάει να την κάνω πραγματικότητα και όχι μόνο μια φορά… Αυτά τα θέλω της ζωής μας, μας ζητάνε και πολλές φορές απαιτούν να τα ικανοποιήσουμε ξανά και ξανά. Γιατί; Γιατί ό,τι πιο φυσικό και ανθρώπινο σ’ αυτό τον κόσμο είναι να έχουμε επιθυμίες και να τις ικανοποιούμε. Είναι φυσικό, αλλά πόσο ικανοποιούμε τις δικές μας επιθυμίες; Όχι των άλλων, τα δικά μας θέλω, τα προσωπικά θέλω του εαυτού μας; Μάλλον, όχι πολύ. Δηλαδή, τις περισσότερες φορές όχι. Γιατί; Μα, γιατί είμαστε “καλά παιδιά”. Και φυσικά πρώτα είναι οι ανάγκες και οι επιθυμίες των άλλων – παιδιών, γονιών, σκυλιών, γατιών, δουλειάς κλπ. Κι αν κάπου με κάποιο τρόπο μπορούμε να στριμώξουμε και κάποια δική μας ανάγκη ή επιθυμία, η οποία βέβαια με τίποτα δεν θα πρέπει να ξεβολέψει ή να διαταράξει το πρόγραμμα των γύρω μας, τότε μας δίνουμε κι εμάς κάτι. Μα έχει υγεία αυτό; Βεβαίως όχι. Γιατί ο εαυτός μας συσσωρεύει επάνω του φορτία από παράπονο, κούραση, κι εκείνη την αίσθηση του ανεκπλήρωτου… που είναι τόσο βαριά. Και κάποια στιγμή ξεσπάει με περίεργους τρόπους – κάτι που είναι πολύ φυσικό – κι έπειτα νιώθει άσχημα, μαζεύεται, γίνεται ξανά ένα “καλό παιδί” και η ιστορία ξεκινάει πάλι από την αρχή. Και πάμε στο μεγάλο ερώτημα: Υπάρχει τρόπος να βγει κάποιος από αυτό τον κύκλο; Ναι. Κι αυτό το “ναι”, το λέμε με σιγουριά γιατί έχουμε τόσες αποδείξεις από την καθημερινότητα των ανθρώπων που έχουν δουλέψει με το “καλό παιδί” κι έχουν βιώσει στην πράξη την αλλαγή τους σε “ευτυχισμένο παιδί”. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι οι γύρω τους, αγαπημένοι ή συνεργάτες, τους δίνουν τώρα πολύ περισσότερη εκτίμηση και αποδοχή! Αυτό που φοβόντουσαν πως θα το χάσουν αν πάψουν να είναι “καλά παιδιά” το παίρνουν τώρα στο πολλαπλάσιο. Γνωρίζοντας, κι εμείς και όσοι το έχουν ήδη παρακολουθήσει, πόσο δυνατό και αποτελεσματικό είναι αυτό το σεμινάριο, ευχόμαστε από την καρδιά μας να ζήσουμε μαζί αυτό εκπληκτικό διήμερο με τα τόσο δυνατά βιώματα που έχουν σαν αποτέλεσμα να τολμάει ο εαυτός να κοιτάξει κατάματα το μεγαλείο του!   Βένα Καλογήρου

Το όνειρο το δικό μου όπως και το δικό σου, βεβαίως υπάρχει. Μόνο που μας ζητάει να φτάσουμε εκεί, να το κερδίσουμε, δεν παραδίδεται με ντελίβερι. Γι’ αυτό τόσο λίγοι κατακτούν τις μεγάλες τους κορυφές και ζουν αληθινά τα όνειρά τους χωρίς να συμβιβάζονται σε κάτι λιγότερο ή πιο βολικό. Γιατί όσο πιο μεγάλο το όνειρο, τόσο πιο μεγάλο το τίμημα. Γιατί τίμημα σημαίνει τιμώ, σημαίνει προσφέρω από τον εαυτό μου ό,τι περισσότερο από χρόνο, κέφι, δουλειά, έμπνευση κι ό,τι άλλο χρειαστεί… για να το υπηρετήσω. Κι αυτό το κάνω με όλο το κέφι και το θέλω της ψυχής μου, γι’ αυτό δεν με κουράζει, αντίθετα με συναρπάζει. Το θέμα είναι ότι το όνειρο δεν σου απλώνει καμία σκάλα να ανεβείς για να το φτάσεις. Μένει εκεί, πολύ πιο ψηλά από εσένα και σε προκαλεί και προσκαλεί ταυτόχρονα να το κατακτήσεις. Και σε κοιτάει και γελάει. Ξέρει ότι το θέλω όλων είναι πολύ μεγάλο, αλλά αυτό δεν μετράει. Μετράει μόνο το θέλω που εκφράζεται σε δράση, στην πράξη. Όμως αυτό το μεγάλο θέλω που εκφράζεται στην πράξη, σέρνει μαζί του ζόρια, δώρα, σπαζοκεφαλιές, ανασφάλειες, χτυπήματα, ομορφιές, ρίσκα, δόσιμο πολλές φορές χωρίς να βλέπεις φως μπροστά… Και γι’ αυτό τόσοι πολλοί σταματάνε στην πορεία αυτού του δρόμου χωρίς να φτάσουν ποτέ στο όνειρο. Είναι αλήθεια αυτό; Ότι ο δρόμος για το όνειρο είναι τόσο κακοτράχαλος; Ναι, είναι. Και ταυτόχρονα όχι δεν είναι. Είναι αλήθεια γι’ αυτούς που εγκαταλείπουν το δρόμο χρησιμοποιώντας χίλιες μύριες δικαιολογίες για το κακοτράχαλο του δρόμου. (Έτσι έχει βγει και η ρήση: η επιτυχία είναι θέμα τύχης, ρώτησε οποιονδήποτε αποτυχημένο να το επιβεβαιώσεις.) Δεν είναι αλήθεια για εκείνους τους άλλους, που παίρνουν αγκαλιά αυτή την αγάπη που μοιάζει με φωτιά που τους καίει τα σωθικά και θέλουν να ενωθούν με το όνειρο, θέλουν να το ζήσουν. Γι’ αυτούς, ο δρόμος είναι απλά αυτό που τους οδηγεί στο όνειρο! Τιμώ και αγαπώ τα όνειρα όλων μας. Όσο περισσότεροι βαδίζουμε αυτόν τον δρόμο, τόσο περισσότερο η ζωή όλων μας θα προχωράει με άλματα μπροστά, τόσο περισσότερο θα υπάρχουν γύρω μας όμορφοι κι ευτυχισμένοι άνθρωποι. Βένα Καλογήρου Βένα Καλογήρου

Λένε, ότι αν πιστέψεις πολύ μια σκέψη, γίνεται πραγματικότητα. Και επίσης ότι δεν γίνεται μόνο για σένα πραγματικότητα, αλλά επηρεάζεις και την πραγματικότητα των κοντινών σου ανθρώπων! Και επιπλέον πως το έχουν αποδείξει πειραματικά όλοι οι μεγάλοι επιστήμονες του καιρού μας.Κι έτσι μάζεψα κάποιες σκέψεις από σοφούς δασκάλους. Λένε λοιπόν πως:Η αληθινή ομορφιά ενός ανθρώπου,είναι εκείνη που σε κάνει να νιώθεις όμορφος και συ.Λένε λοιπόν πωςδεν είναι όμορφος όποιος σε κάνει να νιώθεις άσχημος.Λένε λοιπόν πωςη αληθινή ευφυΐα ενός ανθρώπου,είναι εκείνη που σε κάνει να νιώθεις έξυπνος και συ.Λένε λοιπόν πωςΔεν είναι έξυπνος εκείνος που σε κάνει να νιώθεις κουτός.Λένε λοιπόν πωςο αληθινά σημαντικός άνθρωπος,είναι εκείνος που σε κάνει να νιώθεις και συ σημαντικός.Λένε λοιπόν πωςείναι ασήμαντος αυτός που μπροστά του δε νιώθεις σπουδαίος.Λένε λοιπόν πωςδεν είναι δυνατός όποιος δεν δείχνει καλοσύνη.Λένε λοιπόν πωςο αληθινά δυνατός σε κάνει να νιώθεις ασφαλής,γιατί έχει τη δύναμη να αγαπάει και να προστατεύειεσένα, τον εαυτό του και όλη τη ζωή. Φαντάσου λοιπόν αν, εσύ όπως κι εγώ, κάναμε αυτές τις σκέψεις που λένε οι σοφοί και τις κρατούσαμε μέσα μας για αρκετό καιρό μέχρι να τις πιστέψουμε πολύ…Ίσως λίγο δύσκολο, ίσως πάρει λίγο χρόνο, αλλά τι κόσμος που θ’ ήταν αυτός! ΘΑ ΑΞΙΖΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΤΟΝ ΖΕΙΣ! Συμφωνείτε; Βένα Καλογήρου

Μπαίνω γεμάτος χαρά και ευχάριστη διάθεση για να μοιραστώ μία εξαιρετική πληροφορία μέσα στον επαγγελματικό της χώρο και ξαφνικά δέχομαι επίθεση.Όχι σωματική μην αγχώνεστε…Το ύφος της ήταν επικριτικό και τα μάτια εξέπεμπαν εκείνο το βλέμμα του τι θέλεις εσύ από τη ζωή μου και γιατί ήρθες εδώ. Τα λόγια της ήταν κοφτά και ο ήχος της φωνής οριακά ευγενικός.Συστήνομαι, εστιάζομαι στο στόχο της συνάντησης, εφαρμόζω όλες τις τεχνικές που ξέρω μαζί με μία δόση υπομονής και ξεκινάμε την κουβέντα. Έχω ήδη σχηματίσει τη χειρότερη των εντυπώσεων με όλα αυτά και αν δεν ήταν στη μέση ο φίλος και συνεργάτης μου που μας είχε φέρει σε επαφή θα ήμουν ήδη στο αμάξι μου οδηγώντας προς τον επόμενο προορισμό…Και η κουβέντα περνάει από τα κλασσικά περί εργασίας, κρίσης, ευκαιρίας, σπουδών και πολλά ακόμα και φτάνει στο πώς καταλήξαμε και οι δύο, από Θεσσαλονίκη εγώ και από Κρήτη αυτή, να μένουμε στην Αθήνα.Ξεκινάει τη δική της ιστορία, που ήρθε στην Αθήνα να σπουδάσει και γνώρισε και ένα καλό παιδί από την πολεμική αεροπορία που ήταν χρόνια μαζί και αγαπημένοι και αποφάσισαν να παντρευτούν. Το Σάββατο πριν το γάμο λοιπόν, όλα είναι έτοιμα και έχουν γίνει και οι πρόβες με τις φίλες της και τους συγγενείς. Ανοίγει την τηλεόραση να δει λίγο τις ειδήσεις και εκεί έρχεται το σοκ.Ο άνθρωπός της είχε σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστύχημα λίγες ώρες πριν. … Σταματάει για λίγο την περιγραφή και είναι μία από εκείνες τις στιγμές στη ζωή που είναι σα να έχει παγώσει ο χρόνος, να σου έχουν ράψει το στόμα, να προσπαθείς να χωνέψεις αυτό που μόλις άκουσες… Πριν προλάβω να πω συλληπητήρια ή ό,τι θα έβγαινε από το στόμα μου εκείνη συνεχίζει.«Θα μπορούσα να κάνω κάποια τρέλα ή να το ρίξω στα ναρκωτικά αλλά επέλεξα να το αντιμετωπίσω προσφέροντας στον εαυτό μου. Και το πιο εύκολο και αυτό που ήξερα να προσφέρω ήταν γνώση. Έφυγα στην Αμερική, ξεκίνησα έρευνα σε ένα μεγάλο πανεπιστήμιο πάνω στον κλάδο μου, έχω γίνει κορυφαία σε αυτό που κάνουμε και πλέον πηγαίνω 3 φορές το χρόνο από 10 μέρες και τις υπόλοιπες είμαι εδώ στην επιχείρηση που βλέπεις και προσφέρω τις υπηρεσίες μου στον κόσμο. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια και πέρσι γνώρισα έναν εξαιρετικό άνθρωπο που είμαστε μαζί και σύντομα θα παντρευτούμε και θα προσπαθήσουμε να κάνουμε παιδιά. Είμαι πλέον πολύ καλά, αν και υπάρχουν στιγμές που προσπαθώ να καταλάβω γιατί μου συνέβη τότε αυτό και πόσο άδικο ήταν.» Πηδάω όλα τα ενδιάμεσα και φτάνω στο σημείο που μου εξομολογείται πως η επιχείρησή της έχει μόλις μεταφερθεί εκεί και είναι πνιγμένη με τα γραφειοκρατικά και την εγκατάσταση και την τελευταία εβδομάδα έχουν έρθει πολλοί για να της «πουλήσουν» υπηρεσίες και άλλα συναφή και νόμιζε πως με έστειλε ο κοινός μας φίλος για κάτι τέτοιο και για αυτό είχε αυτή τη στάση μόλις μπήκα και μου επιτέθηκε και μου ζήτησε συγγνώμη. Τα μαθήματα που πήρα εκείνο το απόγευμα;Αμέτρητα.Να μην κρίνω τον άνθρωπο απέναντί μου και τη συμπεριφορά του χωρίς να έχω αρκετές πληροφορίες πρώτα.Ότι δεν έχω ιδέα τι κουβαλάει ο καθένας μέσα στην ψυχούλα του και τι γολγοθά μπορεί να βιώνει.Για τη δύναμη της γνώσης και πώς μπορεί να επηρεάζει θετικά την πορεία μας στη ζωή.Για το τεράστιο σθένος της γυναίκας αυτής να αντιμετωπίσει ένα τόσο τραγικό γεγονός και να προχωρήσει δημιουργικά στη ζωή της, να εξελιχθεί και να προσφέρει.Για τη δύναμη της αγάπης που μπορεί και φυτρώνει ξανά σε κάθε καρδιά, όσο και να έχει ραγίσει.Για τη δύναμη της επικοινωνίας όταν αφήνω στην άκρη το εγώ μου και μπαίνω στη διαδικασία να κατανοήσω και να συναισθανθώ το συνομιλητή μου. Αυτά και πολλά ακόμα συνειδητοποίησα εκείνο το απρόσμενο απόγευμα.Μόνο ευγνωμοσύνη θα μπορούσα να νιώσω για τη γυναίκα αυτή και τα μαθήματα που μου προσέφερε. αλέξιος βανδώρος  

Αγαπημένοι μου,Ο Γκάντι είχε πει κάποτε: «Όταν είσαι πρωτοπόρος, στην αρχή θα σε χλευάσουν, στην συνέχεια θα σε πολεμήσουν και στο τέλος θα σε αποδεχθούν».Κάπως έτσι λοιπόν συνέβη και με την δική μου πορεία.Όταν ξεκίνησα το ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ το 1990 άκουγα συνέχεια το «τι βλακείες είναι αυτά». Σήμερα πια, μετά από μια πορεία 28 χρόνων, φτάσαμε στο χθεσινό γεγονός που όπως σας είχα υποσχεθεί, ήρθε η ώρα για τις αναλυτικές λεπτομέρειες του.Το Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, ξεκίνησε μια σειρά 8 μαθημάτων με θέμα “8 μαθήματα Θετικής Ψυχολογίας” για τους 200 περίπου σπουδαστές του.Θέλησαν λοιπόν το πρώτο μάθημα να γίνει με ομιλητή κάποιον που θα προκαλούσε με την ομιλία του ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον έτσι ώστε να υπάρξει μια επιτυχημένη συνέχεια και κάλεσαν (μετά από έρευνα όπως μου είπαν) εμένα.Έτσι λοιπόν, χθες βράδυ πραγματοποίησα μια δίωρη διάλεξη στο ΑΛΠ η οποία είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που δέχθηκα πιέσεις και από το κοινό και από τους διοργανωτές για να ξαναπάω το συντομότερο δυνατόν.Ανεξάρτητα από την μεγάλη επιτυχία της διάλεξης, όλο το χρονικό διάστημα των 2 και κάτι ωρών της διάρκειάς της, μου συνέβη κάτι συγκλονιστικό που αποτέλεσε και ένα προσωπικό μου μάθημα.Στο μυαλό μου είσαστε συνέχεια όλοι εσείς και τα σεμινάριά μας, όλα αυτά που μου έχετε χαρίσει με την συμμετοχή σας, αλλά και η τεράστια αγάπη με την οποία με έχετε στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια.ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ. Αντώνης Καλογήρου *Πηγή φωτογραφιών και κειμένου από τη σελίδα του Ανοιχτού Λαϊκού Πανεπιστημίου στο Facebook: https://www.facebook.com/alp.edu/ 

Μου είναι αδύνατον, σαν πολίτης αυτής της χώρας, σαν παππούς που αγαπάει τα παιδιά και τα εγγόνια του, αλλά και σαν δάσκαλος ζωής (όπως με αποκαλούν πολλοί), να μην πάρω θέση.Παρακαλώ λοιπόν μέσα από την καρδιά μου, όλους όσοι με τιμούν με την εμπιστοσύνη τους, ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ. Ίσως να ακουμπήσει κάποιες καρδιές και να ξυπνήσει κάποιες συνειδήσεις…   …Η δασκάλα μας σήμερα, μας ρώτησε πως περάσαμε το καλοκαίρι και όλα τα παιδιά είχαν να της πουν πολύ ωραία πράγματα από τα μέρη που πήγανε διακοπές εφέτος, εκτός από κάνα δυο, που οι γονείς τους δεν είχαν λεφτά και δεν πήγανε διακοπές αλλά κάθισαν εδώ και πηγαίνανε για μπάνιο με τα πούλμαν του Χαλούλου. Εμένα όμως η δασκάλα όταν ήρθε η σειρά μου δεν με ρώτησε γιατί ξέρει, όπως το ξέρουν όλοι στη γειτονιά μου, στου Γκύζη, ότι ο μπαμπάς μου έπεσε το καλοκαίρι από την ταράτσα της πολυκατοικίας μας και έφυγε πολύ-πολύ μακριά, πολύ πιο μακριά από εκεί που μπορούν να φτάσουν τα πούλμαν του Χαλούλου. Αν όμως με ρωτούσε θα είχα να της πω ένα σωρό πράγματα, γιατί πριν να φύγει ο μπαμπάς μου, μας είχαν κόψει το ρεύμα και η μαμά μαγείρευε τάχα μου στο πετρογκάζ, κάτι φαγητά που τα έφερνε κρυφά από την εκκλησιά. Όμως ο χαζούλιακας ο αδελφός μου, που είναι μικρός ακόμα και δεν καταλαβαίνει τι παναπεί να ζητάς ελεημοσύνη, της είπε μια μέρα, γιατί μαμά μαγειρεύεις ξανά το φαγητό, αφού είναι μαγειρευμένο και η μαμά μου έβαλε τα κλάματα, επειδή νόμιζε πως ούτε εγώ, ούτε ο αδελφός το είχαμε καταλάβει και νομίζαμε πως τα αγόραζε και τα μαγείρευε από μόνη της, όχι πως στεκότανε στην ουρά να πάρει ένα πιάτο φαί, σαν να ήταν ζητιάνα. Τότε όμως εγώ έσωσα την κατάσταση και του εξήγησα του χαζού, πως η μαμά δούλευε κάπου σαν μαγείρισσα και πως μαγείρευε εκεί και τα δικά μας φαγητά αλλά επειδή κρυώνανε μέχρι να μας τα φέρει, καθόταν και τα ξαναζέσταινε… Και θα της έλεγα ακόμα της δασκάλας, ότι ο μπαμπάς μου ήταν ένας πολύ περήφανος και μορφωμένος άνθρωπος κι όταν αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε στο σπίτι της γιαγιάς, επειδή μας έδιωξαν από το δικό μας, δεν μπορούσε να το αντέξει, που η γιαγιά τον κατηγορούσε διαρκώς ότι ήταν ανίκανος και ηλίθιος και τεμπέλης και γι’ αυτό έπαιρνε ένα από τα λίγα βιβλία που του είχαν απομείνει, αφού μετά που έκλεισε το μαγαζί μας, αναγκάστηκε να τα πουλήσει και πήγαινε στο πάρκο, να διαβάσει ολομόναχος. Εγώ όμως που τον έβλεπα να γυρίζει αργά το βράδυ κατάκοπος, έπεφτα στην αγκαλιά του και τον παρακαλούσα να μου πει τις ιστορίες που ήξερε να αφηγείται όπως κανένας άλλος και του έλεγα, μπαμπά μην δίνεις σημασία που σε λέει τεμπέλη, γιατί εγώ δεν ξέρω κανέναν άλλον άνθρωπο που να φέρνει στο σπίτι του τόσες ιστορίες, αντίθετα όλοι οι μπαμπάδες των φιλενάδων μου, βαριούνται ακόμα και να χασμουρηθούν όταν τελειώνουν τα δελτία ειδήσεων. Όμως κανένας δεν δίνει λεφτά για να ακούει ιστορίες και έτσι ο μπαμπάς μου δεν είχε να πληρώσει το κράτος που του ζήταγε ένα σωρό λεφτά και επιπλέον δεν του έδινε ούτε το ρεύμα, ούτε το νερό που φαίνεται ότι ανήκουν στο κράτος και έτσι ο μπαμπάς μου αναγκάστηκε να μείνουμε όλοι μαζί στη γιαγιά και μπορεί μεν να γλίτωσε από το κράτος, δεν γλίτωσε όμως από τη γιαγιά. Κι ακόμα θα της έλεγα ότι την ημέρα του δεκαπενταύγουστου που φεύγουν όλοι από την Αθήνα για να πάνε σε κάποια παραλία, ο μπαμπάς μου έφυγε μια και καλή, για να ταξιδέψει στις παραλίες του Θεού, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Και θα της έλεγα επίσης ότι λίγες ημέρες πριν να φύγει ο μπαμπάς μου διάβαζε ένα βιβλίο, που το λένε: «Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι» και από αυτό μου αφηγούνταν ένα σωρό ιστορίες, για παιδιά σαν εμάς, που ζούσαν σε κάποια άλλη χώρα του κόσμου αλλά που κι εκείνα σαν εμάς, ανήκαν σε έναν άλλο θεό, πολύ κατώτερο από τον Χριστούλη, ο οποίος δυστυχώς δεν έχει τη δύναμη να εξασφαλίσει στα δικά του παιδιά ούτε ένα μπουκάλι γάλα. Όλα αυτά θα της έλεγα της δασκάλας, αν με ρώταγε και είμαι βέβαιη ότι θα της φαίνονταν πολύ πιο ενδιαφέροντα από όσα της είπαν τα αλλά παιδιά, που έκαμαν κι αυτό το καλοκαίρι ότι κάμουν συνήθως τα καλοκαιριά όλα τα παιδιά του κόσμου αλλά που δεν τους περνάει από το μυαλό πως το επόμενο καλοκαίρι, μπορεί και αυτά να βρεθούν σε μια θέση σαν τη δική μου. Όμως η δασκάλα δεν με ρώτησε και εγώ δεν της είπα τίποτα. Αλλά μετά που τελειώσαμε το μάθημα με πήρε παράμερα και με αγκάλιασε, και μου είπε ότι ήθελε να μου δείξει κάτι που ήταν μόνο για μένα. Κατεβήκαμε μαζί στο γραφείο των δασκάλων και εκεί μου έδωσε μια ωραία καινούρια τσάντα που είχε μέσα όλα τα σχολικά είδη και μου εξήγησε ότι αυτά μου τα έκαμαν δώρο οι δάσκαλοι, επειδή ήμουν η πρώτη μαθήτρια της τάξης μου, την περασμένη χρονιά. Εγώ δεν την πίστεψα γιατί ξέρω καλά ότι η δασκάλα μου και οι άλλοι δάσκαλοι ως και η διευθύντρια του σχολείου, που είναι πολύ αυστηρή και της αρέσει το κράτος, με λυπόντουσαν και από λύπηση μου τα χάριζαν.  Γι αυτό γύρισα μετά και της είπα – κυρία άμα τα είχα ανάγκη πραγματικά θα τα έπαιρνα και δεν με πολυνοιάζει εμένα αν με λυπούνται, ωστόσο να ξέρετε ότι τώρα πια έχουμε αρκετά χρήματα για να αγοράζουμε πράγματα και επιπλέον να πληρώνουμε και το κράτος, που μας ζητάει ολοένα και περισσότερα. Αυτό της είπα και της γύρισα πίσω την ωραία τσάντα, για να τη δώσει σε κάποιο άλλο παιδί, που ίσως την είχε περισσότερη ανάγκη από μένα. Φυσικά δεν έκατσα να της εξηγήσω πως μετά που έφυγε ο μπαμπάς μου, η μαμά μου που είναι πολύ όμορφη και τον αγαπούσε πάρα-πάρα πολύ, ούτε έκλαψε, ούτε παραπονέθηκε, ούτε έβγαλε μια κουβέντα, παρά μάζεψε λίγα πράγματα και αφού μας φίλησε εμένα και τον αδελφό μου, μας είπε ότι θα έφευγε να βρει κάποια δουλειά, για να μην ξανακούσει να της μιλάει η γιαγιά μου έτσι για τον μπαμπά. Και ενώ ήταν ακόμα

Κάποια στιγμή διάβασα στο Facebook μια ανάρτηση κάποιου Στάθη Λαζαρίδη που με συγκίνησε, γιατί έδειχνε το μεγαλείο του ανθρώπου. Μίλαγε για το πώς από χρήστης ναρκωτικών ουσιών κατάφερε όχι μόνο να απεξαρτηθεί αλλά και να σπουδάσει και στη συνέχεια να αφιερώσει τη ζωή του στο να βοηθάει όσους είχαν κάθε είδους εξαρτήσεις. Σκέφτηκα το πόσο άξιζε το θαυμασμό μου και του έστειλα ένα μήνυμα για να του το πω. Η συνέχεια ήταν συγκλονιστική και νιώθω την ανάγκη (αφού πρώτα ζήτησα την άδειά του) να τη μοιραστώ μαζί σας. Σταθης Λαζαριδης 30 Σεπτεμβρίου στις 11:53 π.μ. • Μέσα από την προσωπική πορεία και εμπειρία στην απεξάρτηση ναρκωτικών από το 2005, προχώρησε στην συμβουλευτική και υποστήριξη εξαρτημένων από ναρκωτικά ατόμων. Συμμετείχε στη συνέχεια σε διάφορες δράσεις που αφορούν σε ευπαθείς ομάδες, ομάδες αυτοβοήθειας και αυτογνωσίας με κύριο θέμα αντιμετώπισης τον εθισμό. Παράλληλα, ξεκίνησε σπουδές συμβουλευτικής ψυχολογίας στο Mediterranean College και συνέχισε ως Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας και life coach στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Σήμερα εκπαιδεύεται ως εμψυχωτής NDI. Το 2010, δημιούργησε στην Καστοριά το ιδιωτικό Κέντρο Συμβουλευτικής Αναγέννηση, στη συνέχεια την ΜΚΟ Κιβωτό με την υποστήριξη της Μητρόπολης Καστοριάς, υποστηρίζοντας συμβουλευτικά ανθρώπους με εξαρτήσεις, και ακολούθησε το κέντρο Λόγος στην Θεσσαλονίκη. Σήμερα δραστηριοποιείται κυρίως στην πρόληψη μέσω της συμβουλευτικής και την δημιουργία εργαστηρίων εμψύχωσης.       Αντώνης Καλογήρου Δεν σε γνωρίζω αλλά, άνθρωποι σαν και σένα κάνουν την διαφορά στον κόσμο μας. Νάσαι πάντα καλά. Σταθης Λαζαριδης 1998 έχω βρεθεί στην Αθήνα με την προτροπή ενός αγαπημένου προσώπου… Ο σκοπός να γνωρίσω δυο ανθρώπους που κατά τα λεγόμενα του θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο θέμα που είχα με τις ουσίες .. επιφυλακτικός και γεμάτος φόβο από την ζωή ,συναντώ τον Αντώνη και την Βένα . Θυμάμαι σαν τώρα να ήτανε τα πρόσωπα τους χαμογελαστά γεμάτα φως . Αναρωτιόμουν τι θα μου ζητούσαν να κάνω …ούτως ώστε να βγω από αυτή την μαύρη τρύπα που με ρουφούσε ολοένα και βαθιά .. Μου είπαν απλά .. ονειρέψου.. Εγώ είχα ξεχάσει πως γίνονται τα όνειρα βλέπεις … Με αγάπη μου δείξατε πως χτίζονται τα όνειρα … Μετά χαθήκαμε .. Χρόνια αργότερα καθώς συμμάζευα το γραφείο μου, βρήκα ένα χαρτί, έμοιαζε σαν να το είχα κρύψει εκεί .. περίεργος όπως πάντα … το άνοιξα . Σ αυτό το χαρτί ήταν γραμμένα τα όνειρα μου . Θέλω να σας ευχαριστήσω και τους δυο γιατί μου δείξατε ότι στην ζωή μπορείς να κανείς τα όνειρα σου πραγματικότητα . Σας στέλνω την αγάπη μου. Δεν σας κρύβω πως δεν θυμόμουν το όνομά του, ούτε βέβαια και ότι είχε παρακολουθήσει τα σεμινάριά μας το 1998. ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ; Μάθε από αυτόν τον υπέροχο Άνθρωπο…      

Βρίσκομαι στο προαύλιο του σχολείου της κόρης μου για τον αγιασμό γεμάτη από χαρά και ενθουσιασμό. Βλέπω λαμπερά παιδικά ματάκια, περήφανους υποστηρικτικούς γονείς, εκπαιδευτικούς γεμάτους ενδιαφέρον, όμως ταυτόχρονα νιώθω και τις παιδικές καρδούλες να φοβούνται, τους γονείς αγχωμένους, τους καθηγητές εγκλωβισμένους στην τυπολογία, τους ιερείς και τους φορείς να εκπνέουν λόγια για μεγάλα ιδανικά αλλά με ένα φορτίο αγώνα και πίεσης. Τι στ’ αλήθεια συμβαίνει εδώ; Γύρω ακούς όλους να εύχονται καλή χρονιά με υγεία και δύναμη!!! Τι υπέροχη ευχή. Πόσο όμως κατανοούμε την ουσία της και μες στη σχολική χρονιά δημιουργούμε τις συνθήκες για αυτό; Είναι τρόπος προσφοράς υγείας το πρόχειρο φαγητό, η πολύωρη ενασχόληση με ηλεκτρονικές συσκευές, οι συμβουλές τύπου «πω πω τι θα περάσετε», «δύσκολη τάξη αυτή», οι εξαντλητικές εξωσχολικές δραστηριότητες, η υποτίμηση ταλέντων όπως αθλητισμός, τέχνη, επικοινωνία κλπ, η βαθμοθηρία, η υπογράμμιση του λάθους, οι «ηθικές» ενοχές, η έλλειψη χρόνου για παιχνίδι, η τιμωρία, η αποστήθιση ατέλειωτων πληροφοριών, οι «ταμπέλες»; Και ενώ όλοι θέλουμε αυτό που ευχηθήκαμε μετά έρχεται μια χρονιά γεμάτη άγχος, πίεση, ένταση. Και αυξάνονται οι αριθμοί στις έρευνες στην παιδική κατάθλιψη, και αυξάνονται τα αυτοάνοσα και οι έφηβοι οδηγούνται σε καταστροφικές εξαρτήσεις, και η ανεργία αυξάνεται και ταλέντα μένουν «ανεκμετάλλευτα». Μα πού πήγε η υγεία και η δύναμη; Είναι τυχαία γεγονότα ή μπορούμε και εμείς να βάλουμε και έμπρακτα ένα σπόρο προς την ευτυχία των παιδιών, την υγεία και τη δύναμη; Αυτό που πιστεύω είναι ότι, ΝΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Έχοντας βιώσει αλλαγές μέσω της αυτογνωσίας και νιώθοντας ευγνωμοσύνη γι’ αυτό, νιώθοντας αγάπη για τα παιδιά, σεβασμό σε όλες μας τις αντιφάσεις, πιστεύω πως η αλήθεια που είδα στα μάτια των παιδιών, στην προθυμία των εκπαιδευτικών, στην υποστήριξη των γονιών μπορεί να υπερισχύσει. Κι αυτό είναι αγάπη. Θα ευχηθώ λοιπόν καλή χρονιά με ΑΓΑΠΗ!!!! Γιατί έτσι, όλοι μαζί, ΝΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Φέτος ας ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ έμπρακτα να ξεκινήσουμε από την αγάπη, χωρίς να ξεχάσουμε σε αυτήν και τον εαυτό μας που όπως κάθε χρονιά θα έχει να αντιμετωπίσει αρκετές προκλήσεις και ας δώσουμε την ευκαιρία σε όλους μας να μάθουμε και νέους τρόπους. Με αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα αποτυπωμένα στο χαρτί θέλω να ευχαριστήσω τη δασκάλα μου Αγάπη Καλογήρου που με οδηγεί σε νέους τρόπους πίστης και δράσης ενός καλύτερου κόσμου για όλους μας. Δώρα Γαλανοπούλου