Σήμερα, μια ανάσα από το τέλος και του 25ου χρόνου από την έναρξη των σεμιναρίων μου στο πλατύ κοινό, ένιωσα την ανάγκη να στείλω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε ΟΛΟΥΣ όσοι με εμπιστεύτηκαν και με τίμησαν με την παρουσία τους στα σεμινάριά μου όλα αυτά τα χρόνια. Κοιτώντας προς τα πίσω, νιώθω να με πλημμυρίζει ένα βαθύ συναίσθημα ευγνωμοσύνης για όλους εσάς. Ένα συναίσθημα που πηγάζει απ’ όλα τα τόσο σημαντικά πράγματα που μου χαρίσατε με την ύπαρξή σας… Αρχικά, η παρουσία σας μου έδινε την ευκαιρία να αποδείξω στην πράξη όσα σας έλεγα από το βήμα. Σας έλεγα ότι η επιτυχία έχει δύο προϋποθέσεις: Συνεχή εξέλιξη και δόσιμο. Κι εσείς με κάνετε καλύτερο και με μαθαίνετε με τις πράξεις σας ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Ταυτόχρονα, με γεμίζετε καθημερινά με την αγάπη σας και με κάνετε να έχω περίσσευμα και στις πιο δύσκολες στιγμές μου για να δίνω… Σας έλεγα να μην κρίνετε από τα πρόσκαιρα αποτελέσματα στη ζωή σας, είτε είναι επιτυχημένα είτε είναι αποτυχημένα. Σημασία έχει το που θέλεις να πας μετά από πέντε ή δέκα χρόνια. Κι εσείς, με οδηγήσατε στις κορυφές που πάντα ήθελα (παρ’ όλα τα προβλήματα αυτής της πορείας) και με ονομάζετε δάσκαλό σας, για 25 ολόκληρα χρόνια. Σας έλεγα να αγαπάτε Ο,ΤΙ κι αν κάνετε γιατί μόνο τότε θα έχετε αποτελέσματα. Κι εσείς, με τα εκπληκτικά αποτελέσματα που έχετε στη ζωή σας με κάνετε να αγαπάω ακόμα πιο πολύ αυτό που λάτρευα από το ξεκίνημά μου. Το να είμαι ένας αξιοπρεπής, αποτελεσματικός και αγαπητός δάσκαλος ζωής. Σας έλεγα ότι ο καλός δάσκαλος είναι εκείνος που φτιάχνει γέφυρα για να περάσεις απέναντι αλλά μετά τη γκρεμίζει για να σε βοηθήσει να φτιάξεις τις δικές σου γέφυρες. Κι εσείς, φτιάξατε τόσες πολλές γέφυρες και έχετε δημιουργήσει τόσο μεγάλες επιτυχίες στη ζωή σας που μόνο θαυμασμός σας αξίζει. Κάποιοι δε από εσάς έχετε ήδη γίνει δάσκαλοι ζωής για πολλούς άλλους. Σας έλεγα να μάθετε να διεκδικείτε και να ζητάτε αυτό που έχετε ανάγκη. Κι εσείς με μάθατε να τολμώ κι εγώ να ζητάω αυτό που έχω ανάγκη. Σήμερα λοιπόν θα σας ζητήσω, αντί για τις συνηθισμένες Χριστουγεννιάτικες ευχές μου, να δεχτείτε ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί με εμπιστευτήκατε. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί με αγαπήσατε. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί 25 ολόκληρα χρόνια ο κάθε ένας από εσάς μου έφερνε και μου φέρνει κάποιον αγαπημένο του. Γεγονός που για μένα αυτό είναι δείγμα εκτίμησης της δουλειάς μου. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί δουλέψατε με τον εαυτό σας και έτσι μου δώσατε την ευκαιρία να νιώθω περήφανος για τα αποτελέσματα της δουλειάς μου. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί με αποκαλείτε “δάσκαλο”. Είναι τίτλος τιμής για μένα. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί μέσα από εσάς έγινα αυτό που είμαι. Ποιος θα ήμουν χωρίς εσάς; Ίσως ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, ίσως κάποιος σημαντικός κάπου αλλού, αλλά όχι δάσκαλος. Και το δάσκαλος, είναι τεράστιος τίτλος τιμής. Αυτό που έχω γίνει το χρωστάω σε μεγάλο βαθμό σ’ αυτά που ο μαθητής διδάσκει στο δάσκαλο… Άρα χρωστάω στη δημιουργική παρουσία σας στη ζωή μου. Για όλα αυτά αλλά και για πολλά ακόμα, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! Αντώνης Καλογήρου    

Κάθομαι στο γραφείο μου και βλέπω τον σκοτεινιασμένο, από το συννεφιασμένο ουρανό, δρόμο. Ταυτόχρονα, συνειδητοποιώ πως είναι συννεφιασμένο και το μέσα μου. Έχει σκοτεινιάσει και η ψυχή μου. Γιατί όμως; Εμένα μ’ αρέσει και η χειμωνιάτικη συννεφιά. Τι είναι αυτό που με ενοχλεί; Τελικά, αρχίζουν οι σκέψεις μου και παίρνουν μορφή. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν. Τώρα ξέρω τι μου συμβαίνει, τι με πονάει. Με πονάει που η χώρα μου βρίσκεται σε κίνδυνο. Με πονάει που οι περισσότεροι από μας, κρίνουμε, σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε με βάση το τι μας συμφέρει και όχι με γνώμονα τι είναι καλό για την Ελλάδα μας. Με πονάει που εξακολουθεί να υπάρχει άκρατη αντιπαλότητα. Που δεν μπορούμε να κάτσουμε απέναντι και να βρούμε τι είναι καλό για τη χώρα μας. Με πονάει αυτή η νοοτροπία της αντιπαλότητας. Αντίπαλοι σαν ζευγάρι, αντίπαλοι οι γονείς με τα παιδιά, αντίπαλα τ’ αδέλφια, οι γειτόνοι, οι εργαζόμενοι με τους εργοδότες, αντίπαλες οι διαφορετικές κοινωνικές δυνάμεις, όλοι εναντίων όλων… ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΑΔΕΛΦΙΑ; Πού είναι η ενότητα, το μαζί, η ανθρωπιά και η συντροφικότητα; Αλλά, πώς να υπάρξουν όλα αυτά όταν λείπει η αγάπη; Πού είναι η αγάπη για τον εαυτό μας που θρέφει και συντηρεί την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό, τον ανθρωπισμό, τη χαρά, το κέφι, τη δημιουργικότητα και κάνει όμορφη τη ζωή μας; Πού είναι η αγάπη που κάνει όμορφες και σημαντικές ΟΛΕΣ μας τις σχέσεις; Που σπάει την ανόητη αντιπαλότητα και μας φέρνει κοντά; Πού είναι η αγάπη που δίνει νόημα και αξία στη ζωή; Τελειώνοντας το ξέσπασμα των παραπόνων μου, θα φωνάξω με όση δύναμη έχω πως, ΜΟΝΟ αν μάθουμε να αγαπάμε θα δούμε τη ζωή μας να αλλάζει. Αντώνης Καλογήρου    

Είναι αλήθεια ότι μπορούμε να έχουμε την ύπαρξη μιας σχέσης πάθους, έρωτα και αληθινής αγάπης στη ζωή μας; Είναι εύκολο να συμβεί ή όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, χρειάζεται πολλή τύχη; Όλοι μας σαν παιδιά είχαμε την εμπειρία του ποδηλάτου. Θυμηθείτε σας παρακαλώ την πρώτη φορά που ανεβήκατε σε εκείνο το μικρό ποδηλατάκι με τις τέσσερεις ρόδες (μαζί με τις βοηθητικές). ΠΑΝΙΚΟΣ. Μια έγερνε από την μια και μια έγερνε από την άλλη. Κι εσείς, έπρεπε και να το κάνετε να μην γέρνει και να το κάνετε να προχωράει γυρνώντας τα πετάλια. Ένα σκέτο μαρτύριο δηλαδή. Αλλά, όλως παραδόξως, συνεχίσατε να προσπαθείτε μέχρι που κατακτήσατε την υπέροχη στιγμή που βγάλατε τις βοηθητικές ρόδες. Τώρα πια ΞΕΡΑΤΕ να κάνετε ποδήλατο. Στον έρωτα και την αγάπη όμως τα πράγματα λειτουργούν κάπως διαφορετικά. Με το ποδήλατο, πέφτεις, χτυπάς και πονάς, αφού μάθεις. Με την αγάπη και τον έρωτα, πέφτεις χτυπάς και πονάς όσο δεν ξέρεις. -Μα, τι να ξέρω; Ή υπάρχει ο κατάλληλος και μ’ αγαπάει ή δεν υπάρχει. -Κι όμως χρειάζεται να ξέρεις. Να ξέρεις ν’ αγαπάς!!! -Σιγά που δεν ξέρω, τόσους και τόσους αγάπησα αλλά αυτοί, με πρόδωσαν ή με παράτησαν ή με κορόιδεψαν ή με πλήγωσαν… -Αλήθεια, ποιοι είναι αυτοί; Μήπως οι άλλοι είναι κακοί ή ανόητοι και δεν μπορούν να εκτιμήσουν το μεγαλείο σου; Ας πούμε την αλήθεια, πρώτα πρώτα στον εαυτό μας… Ναι, είμαι ένα υπέροχο πλάσμα που αξίζει να αγαπηθεί. Ναι, έχω ομορφιά και θέλω να την μοιραστώ. Ναι, όπως όλοι έτσι κι εγώ, έχω την ανάγκη να κουρνιάσω σε μια αγκαλιά που θα με στηρίξει, θα με υποστηρίξει και θα με βοηθήσει όταν χρειαστεί, γιατί με αγαπάει!!! Όμως γιατί να μου δώσει αυτό το τόσο πολύτιμο δώρο η ζωή; Όταν ήμουν παιδάκι, οι γονείς μου με ρωτούσαν τι θέλω να μου φέρει ο Αϊ Βασίλης για να μου πάρουν το δώρο που ήθελα και θα με έκανε χαρούμενο. Μήπως και τώρα πρέπει να βρω τον “τρόπο” για να ζητήσω από τη ζωή το δώρο μου κι εκείνη να μου το δώσει; ΝΑΙ. Τα λίγα θέλουν κόπο και τα πολλά και πολύτιμα, θέλουν τρόπο. Ας μάθουμε λοιπόν τον τρόπο που θα μας φέρει αυτό που όλοι αξίζουμε και δικαιούμαστε στη ζωή. Μια παθιασμένη, ερωτική αγκαλιά, γεμάτη από αληθινή αγάπη… Δεν είναι ούτε δύσκολο, ούτε μαγικό, ούτε τυχερό. Είναι αποτέλεσμα της γνώσης του “τρόπου”… Αντώνης Καλογήρου    

Ας είναι αυτός ο μήνας, που πάντα έρχεται τόσο στολισμένος, φορτωμένος με ευχές, δώρα, φωτάκια κι όλων των ειδών τα καλούδια… Ας είναι να βρει ανοιχτές τις καρδιές μας κι ας σταλάξει σ’ εκείνο το κρυφό και ιερό σημείο μέσα μας, τη μαγεία που έχουμε ξεχάσει, το παιχνίδι, την έκπληξη, τον αυθόρμητο και ξεκαρδιστικό γέλιο ενός ευτυχισμένου παιδιού κι ας γεμίσει το νου και την ψυχή μας με πολύχρωμα λαμπιόνια χαράς και αγάπης και ελπίδας για ένα αύριο υπέροχα ανθρώπινο! Βένα Καλογήρου    

Κάποιοι από εσάς, που δεν έχετε παρακολουθήσει ξανά σεμινάριο του ΑποφασίΖω, μην γνωρίζοντας το τι θα κερδίσετε από αυτό, σκέφτεστε πολλές φορές ή ότι το κόστος είναι μεγάλο ή ότι οι ώρες είναι πολλές και αυτές οι σκέψεις κάνουν δύσκολη την απόφαση της συμμετοχής σας. Κι έχετε δίκιο. Όταν αγοράζεις κάτι χωρίς να έχεις την πραγματική εικόνα του περιεχομένου του, φυσικό είναι να μην γνωρίζεις και τη σημαντικότητά του για τη ζωή σου και κατά συνέπεια και την αξία του. Από την άλλη, εάν δεν γνωρίζεις τον τρόπο διεξαγωγής μιας εκδήλωσης, δεν μπορείς να ξέρεις αν για σένα θα είναι κουραστική, βαρετή, ενδιαφέρουσα ή ακόμα και διασκεδαστική. Επειδή πιστεύουμε ότι ο καθένας μας μπορεί να έχει μια έγκυρη άποψη για κάτι μόνο όταν έχει τις απαιτούμενες πληροφορίες και επειδή οι πιο αξιόπιστες πληροφορίες για όλους μας είναι το προσωπικό μας βίωμα, καθιερώσαμε το τρίωρα εργαστήρια. Όσοι τα παρακολουθούν, εκτός από τις πολύτιμες γνώσεις που αποκτούν (σχετικές με το εκάστοτε θέμα), αποκτούν και μια εικόνα για την αξία και τον τρόπο διεξαγωγής των σεμιναρίων μας. Το κάθε τρίωρο εργαστήριο, πραγματεύεται ένα σημαντικό για τη ζωή μας θέμα, βοηθώντας μας να αποκτήσουμε κάποιες βασικές αλλά απαραίτητες γνώσεις στο συγκεκριμένο θέμα καθώς και τρόπους εφαρμογής αυτής της γνώσης στην καθημερινότητά μας. Ταυτόχρονα όσοι παρακολουθούν ένα τρίωρο εργαστήριο αποκτούν βιωματικές (άρα απόλυτα προσωπικές και μη αμφισβητήσιμες) πληροφορίες και για την αξία ενός σεμιναρίου και για τον τρόπο διεξαγωγής του, με ένα μηδαμινό κόστος. Σας περιμένουμε λοιπόν με αληθινή χαρά, την 1η Δεκεμβρίου για να δουλέψουμε μαζί επάνω στο καυτό, αλλά και ιδιαίτερα σημαντικό, θέμα των σχέσεων. Αντώνης Καλογήρου    

“Η αγάπη υπάρχει μόνο όταν δίνεται…” Είπε ένας επαναστάτης υπέροχος δάσκαλος καθώς περπατούσαμε στο στρωμένο από τα φύλλα μονοπάτι στα Πιέρια Όρη που ήμουν όλη την προηγούμενη βδομάδα που ήταν και τα γενέθλιά μου. Το πρωί της 21ης ανοίγοντας την πόρτα μου με περίμενε η πρώτη έκπληξη. Κρεμασμένο στο πόμολο της πόρτας ήταν ένα τόσο φίνο λεπτό και ωραίο γκριζογάλανο για το λαιμό σε μοναστηριακό στιλ… το οποίο κανένας από την παρέα, έτσι όπως ισχυρίζονταν, δεν το είχε βάλει εκεί! Και οι εκπληξούλες συνεχίστηκαν μέχρι το μεσημέρι… Το ωραιότερο και πιο ισχυρό συναίσθημα που πιστεύω ότι υπάρχει μέσα μας, έξω μας, γύρω μας, παντού είναι όταν σου δίνεται, με όποιο τρόπο, γιατί έχει πάρα πολλούς τρόπους για να δοθεί – η αγάπη! Κι ένιωσα αυτή την μέρα ευλογημένη από την αγάπη. Σήμερα ήρθα εδώ στο γραφείο, πίσω στα καθημερινά μας, άνοιξα το facebook και.… Κι ένιωσα ακόμη μια φορά την ευλογία της αγάπης από όλους εσάς που μου γράψατε τα τόσο όμορφα λόγια σας και τις ευχές σας. Κι ένα τεράστιο ευχαριστώ βγήκε από μέσα μου. Ένα μεγάλο από την καρδιά μου ευχαριστώ για τον κάθε ένα χωριστά αλλά και όλους μαζί εσάς που ξέρετε να δίνετε την αγάπη… Κι έτσι να την κάνετε να υπάρχει, μέσα μας, γύρω μας, παντού! Να είστε πάντα καλά, να είστε υπέροχα, να είστε εκπληκτικά καλά γιατί, ο κόσμος μας, η καθημερινότητά μας, έχει τόσο ανάγκη τους ανθρώπους που όπως εσείς, ξέρουν να κάνουν την αγάπη να ΥΠΑΡΧΕΙ! Από την καρδιά μου ευχαριστώ, Βένα Καλογήρου    

“Μέσα σου κατοικεί ένα άτομο που είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο έχεις ποτέ ονειρευτεί”. –Πατάντζαλι Μ’ αρέσει τόσο, κάθε φορά που διαβάζω αυτή τη φράση, να ρουφάω στην κυριολεξία την τόσο μεγάλη αλήθεια της μέσα μου σαν διψασμένος που αρνιέται να πιστέψει σ’ αυτό το γάργαρο νερό που τρέχει μπροστά του, μην πιστεύοντας ότι είναι πραγματικό και χρειάζεται να πίνει κάτι λίγο από αυτό ξανά και ξανά. Τι μας κρατάει λιγότερο ή περισσότερο μακριά από αυτή την αλήθεια; Μα, ένας φόβος… Πάντα ένας φόβος είναι το “στερητικό μας”. Αυτό που μπαίνει μπροστά στο δρόμο μας, ανάμεσα σε εμάς και αυτό που επιθυμούμε και μας φρενάρει, μας εμποδίζει να πιστέψουμε αληθινά στον εαυτό μας, να ζήσουμε όπως αληθινά επιθυμούμε, να δουλέψουμε και να απαιτήσουμε από τη ζωή το καλύτερο για μας, να εκφραστούμε στον έρωτα, να παίξουμε, να διασκεδάσουμε, να γίνουμε αληθινά αγαπητοί και να διεκδικήσουμε ουσιαστικά και με αγάπη το καλύτερο που έχει για μας η ζωή! Πάντα ένας φόβος είναι εκεί μπροστά, μικρότερος ή μεγαλύτερος, σημαντικός ή όχι, που μας κοιτάει στα μάτια και παίζει μαζί μας. Εκείνος το ξέρει ότι είναι απλώς μια φανταστική οντότητα μέσα στο μυαλό μας. Εμείς δεν το ξέρουμε. Εκείνος το ξέρει πως όλη τη δύναμη την έχουμε εμείς. Εμείς δεν το ξέρουμε. Εκείνος το ξέρει πως το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μας τρομοκρατεί μέσα στις σκιές. Τρέμει μη ρίξουμε φως επάνω του. Τρέμει αυτό που δυσκολευόμαστε λιγότερο ή περισσότερο να αναγνωρίσουμε, τον αληθινό εαυτό μας και τη δύναμή μας! Αγαπώ κάτι που λέει η Gill Edwards: Το να νικήσεις το δράκο δεν σημαίνει να τον σκοτώσεις, αλλά να γελάς με τα καμώματά του, όταν εκείνος φυσάει φωτιά επάνω σου! Αυτό σκοπεύουμε να κάνουμε στο σεμινάριο του φόβου στις 8 και 9 Νοεμβρίου και σας περιμένουμε όλους εκεί, να ξεφορτωθούμε φόβους και να το απολαύσουμε! Με όλη μου την αγάπη, Βένα Καλογήρου    

Για μένα, Άνθρωποι με “Α” κεφαλαίο, είναι εκείνοι που είναι έτοιμοι να πέσουν στη φωτιά για την αγάπη. Να ματώσουν, αν χρειαστεί, για το όνειρό τους. Να πέσουν ξανά και ξανά και να σηκωθούν ξανά και ξανά. Είναι αυτοί που, είτε βρίσκονται πολύ χαμηλά είτε βρίσκονται πολύ ψηλά στα μέτρα των κοινωνικών ομάδων, είναι έτοιμοι και αποφασισμένοι να τα δώσουν όλα για να κατακτήσουν τα όνειρά τους, για να εκπληρώσουν το σκοπό της ζωής τους, για να πάρουν και να δώσουν αληθινή αγάπη… Για μένα, Άνθρωποι με “Α” κεφαλαίο, είναι εκείνοι που, ανεξάρτητα με το πόσο τους αδίκησε ή όχι η ζωή, ανεξάρτητα με το πόσο μορφωμένοι είναι, ανεξάρτητα με το πόσα έχουν ή δεν έχουν, είναι έτοιμοι να τιμήσουν την ανθρωπιά τους με το να κάνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ προκειμένου να γίνουν αυτό που δικαιούνται, αξίζουν και μπορούν. Είναι αυτοί που είτε ξέρουν το “πώς” είτε δεν το ξέρουν, νιώθουν την καρδιά τους να φλέγεται για το καλύτερο. Είναι αυτοί που γίνονται ζωντανό παράδειγμα για ΟΛΟΥΣ μας. Αυτοί τιμούν το ανθρώπινο είδος. Για μένα, Άνθρωποι με “Α” κεφαλαίο, δεν είναι όλοι αυτοί που ψάχνουν μια σπηλιά για να  κρυφτούν και να βολευτούν. Δεν είναι όλοι εκείνοι που πιστεύουν ότι είναι λίγοι και ασήμαντοι και γι’ αυτό, φέρονται εγωιστικά μπας και καταφέρουν και αρπάξουν κι εκείνοι κανένα ψίχουλο χαράς. Δεν είναι οι ψεύτες και οι “δήθεν” που νομίζουν ότι εάν προβάλουν ένα ωραίο σώμα ή ένα ωραίο αυτοκίνητο ή σπίτι ή σκάφος ή ένα πτυχίο ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, θα γίνουν κάποιοι. ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν υποστηρίζω ότι είναι κακό το να έχεις όλα τα πιο πάνω. Κακό είναι για σένα να προσπαθείς να είσαι “κάποιος” επειδή “έχεις”. Δεν σε κάνουν Άνθρωπο αυτά που έχεις αλλά αυτό που “είσαι”. Όλοι αυτοί που προσπαθούν να “έχουν” πιστεύοντας ότι έτσι θα “γίνουν”, στην ουσία είναι ανίκανοι να αγαπήσουν αληθινά και να ΖΗΣΟΥΝ. Αυτοί όλοι είναι απλά, ανθρωπάκια. Αυτός είναι και ο λόγος που η ψυχή μου δεν αντέχει τους δειλούς και τους ψεύτικους. Αυτή την εποχή, βρίσκομαι σε μια συναισθηματική ένταση η οποία με πονάει. Βιώνω ότι η πατρίδα μας και ο λαός της βρίσκεται σε τεράστιο κίνδυνο. Κάποιοι λοιπόν οφείλουν να βγουν μπροστά και να τραβήξουν το κάρο μακριά από τις λάσπες. Και ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι κάποιοι; Μα ποιοι άλλοι; ΕΜΕΙΣ!!! Όσοι από εμάς θέλουμε να λεγόμαστε Άνθρωποι, όσοι θέλουμε να καταφέρουμε να φύγουμε από το “εγώ” και να πάμε στο “εμείς”, όσοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι αξίζουμε κάτι, ήρθε η ώρα μας. Οφείλουμε, δίνοντας στον εαυτό μας αυτό που του αξίζει, να γίνουμε παράδειγμα και για όλους τους άλλους. Οφείλουμε να δείξουμε με την συμπεριφορά μας πως δεν μας φοβίζει να χάσουμε γιατί πιστεύουμε πως έτσι μόνο μπορούμε να κερδίσουμε τη μαγεία που λέγεται ΖΩΗ. Ο Dyer έχει πει ότι, οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν στα 25 και τους θάβουν στα 80, κι εμείς θέλουμε ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ. Δεν υπάρχει όμως ΖΩΗ στη μοναξιά. Η ζωή τα έχει όλα. Έχει χαρές, λύπες, επιτυχίες, αποτυχίες, πληγές, βάλσαμα, έρωτες, απογοητεύσεις αλλά κυρίως έχει ΑΓΑΠΗ. Αλλοίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν, λέει το τραγούδι και είναι αλήθεια. Δεν μπαίνεις μπροστά, δεν ρισκάρεις, δεν ΖΕΙΣ, αν δεν αγαπάς!!! Πάμε λοιπόν, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, κατακτώντας τα όνειρά μας, αλλάζοντας τον εαυτό μας, να αλλάξουμε τον κόσμο. ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ!!! Είμαι ένας πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος, όχι γιατί μου ήρθαν όλα ευνοϊκά στην ζωή μου, το αντίθετο μάλιστα, αλλά γιατί κατάφερα να με εμπιστευτούν χιλιάδες Άνθρωποι μέχρι σήμερα, για να τους βοηθήσω να υλοποιήσουν τα θέλω της υπέροχης καρδιάς τους. Κάνοντας από το 1972 μέχρι και σήμερα σεμινάρια, είχα την ευλογία να γνωρίσω και να δουλέψω με πάρα πολλούς Ανθρώπους. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι είναι είδος σε ανεπάρκεια. Οφείλουμε όμως όλοι μας να ανακαλύψουμε και να βοηθήσουμε όλους εκείνους που είναι Άνθρωποι αλλά είναι ταυτόχρονα μπλοκαρισμένοι στην άγνοια του “πώς” θα το κάνω. Όλους όσοι ψάχνονται γιατί φλέγεται η καρδιά τους από την αγάπη τους για τη ζωή… Ας βοηθήσουμε λοιπόν ο ένας τον άλλον διαδίδοντας την απαραίτητη γνώση για την απογείωσή μας και όχι μόνο… Αντώνης Καλογήρου