Όταν κρατάω για κάποιο διάστημα μια επιθυμία μέσα μου –αληθινή, της καρδιάς επιθυμία– με την πρόθεση να τη ζήσω, απλά γιατί το θέλω και το θέλω πολύ, πάντα συμβαίνει κάτι μαγικό… Που βέβαια δεν είναι καθόλου μαγικό. Έρχεται η πληροφορία που χρειάζομαι “εντελώς τυχαία” και  ανακαλύπτω ότι αυτό που πίστευα ότι δεν υπάρχει… υπάρχει! Ήθελα να μπορώ να περπατάω μέσα σ’ ένα δάσος, χωρίς να χρειάζεται να περνάω πριν και μετά τόσο χρόνο μέσα στο αυτοκίνητο, στην κίνηση και στο καυσαέριο. Ήθελα να είναι πέντε λεπτά από το σπίτι μου και το σπίτι μου είναι σε κεντρικό δρόμο. Ζητούσα πολλά; Ναι, μ’ αρέσει να ζητάω πολλά. Κι αυτό που μ’ αρέσει ακόμα περισσότερο είναι όταν εκπληρώνονται! Γιατί τα θέλω της καρδιάς πάντα εκπληρώνονται –γρήγορα ή πιο αργά– πάντα εκπληρώνονται. Μικρά ή μεγαλύτερα, ακόμα και τεράστια πάντα εκπληρώνονται. Υπάρχει μόνο ένα δύσκολο σημείο. Να τα κρατήσεις με κέφι και με πίστη μέσα σου για όσο διάστημα χρειάζεται ώσπου να τα δεις να γεννιούνται και να εμφανίζονται μπροστά σου! Ακούγεται απλό, αλλά αν είναι, που θα έπρεπε να είναι, τότε γιατί δεν τα ζούμε συνέχεια αυτά τα θέλω της καρδιάς μας; Γιατί… δεν εμπιστευόμαστε ότι υπάρχουν. Ότι μπορούμε να τα έχουμε. Αμφιβάλουμε, ανυπομονούμε, αμφισβητούμε και εκείνα και τον εαυτό μας. Τελείως ανθυγιεινό περιβάλλον για τα θέλω μας, και βέβαια καθόλου χώρος για κέφι και πίστη στη καρδιά για να τραφούν. Τα θέλω της καρδιάς αυτοεκπληρώνονται! Γι’ αυτό ότι πιο σοφό μπορούμε να κάνουμε είναι να μην τα αμφισβητούμε. Ζητάνε από εμάς μόνο το κέφι και την πίστη μας γι αυτά. Σήμερα περπάτησα στο δάσος μου. Ήταν ακριβώς όπως το ζήτησα… η φύση, τα πεύκα του σ’ όλο τους το μεγαλείο. Αυθεντικό και υπέροχο. Και βέβαια πέντε λεπτά από το σπίτι μου! Τελικά Όλα Υπάρχουν όταν κι εσύ υπάρχεις γι’ αυτά! Βένα Καλογήρου   Υ.Γ. Το δάσος που ήθελα τόσο πολύ, που ήταν τόσο κοντά σε μένα και που δεν ήξερα ότι υπήρχε, είναι το υπέροχο κτήμα Συγγρού.    

Ζήτησε και θα σου δοθεί! Αυτή η φράση κυκλοφορεί γύρω μας από τότε που ήμασταν παιδιά και από το σχολείο κι αργότερα από τόσα βιβλία και συζητήσεις. Διαβάζουμε κι ακούμε από διαφορετικές πηγές ότι είναι μια από τις θεμελιώδεις αλήθειες της ζωής. Αν ζητήσεις, θα πάρεις. Και; Ζητάμε; Όχι. Ή αρκετά δύσκολα. Όμως υπάρχουν κάποιοι δεξιοτέχνες αυτής της αλήθειας που έχουν σχεδόν πάντα θεαματικά αποτελέσματα. Τα παιδιά. Ζητάνε ξανά και ξανά και με διάφορους τρόπους αυτό που θέλουν μέχρι που το αποκτούν. Τόσο απλά. Και δεν διστάζουν να ζητήσουν αυτό που θέλουν είτε πρόκειται για μια πισίνα είτε για ένα χωνάκι παγωτό! Από τη φύση τους έχουν την ικανότητα να διεκδικούν τα θέλω τους. Κι έπειτα τα παιδιά μεγαλώνουν και γίνονται ενήλικες. Γινόμαστε εμείς. Πού πήγε αυτή η ικανότητα; Επινοούμε ένα σωρό δικαιολογίες και προφάσεις για να κρατάμε τα θέλω μας σε μια απόσταση ασφαλείας από εμάς. Ο μεγαλύτερος δράκος ανάμεσα σε εμάς και τα θέλω μας, αυτός που μας εμποδίζει να τα δημιουργήσουμε ακόμη και να τα ονειρευτούμε πολλές φορές, είναι το χαμήλωμα της αυτοπεποίθησης που έγινε με τα χρόνια, με διάφορους τρόπους και μέσα από εκείνη την εκπαίδευση ενός καλού παιδιού που απαγορεύεται να ζητάει γιατί δεν είναι σωστό, δεν είναι καλό… Όμως τα θέλω μας δεν θα πάψουν ποτέ να μας γνέφουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κι όσο εμείς μένουμε μακριά τους, τόσο στραγγίζουμε από χαρά και κέφι για ζωή. Ναι αλλά εκείνη η αυτοπεποίθηση που δεν είναι τόση όσο την θέλω; Που μου δημιουργεί ένα σωρό εμπόδια; Έ, και λοιπόν! Όλα ξεκινάν από μία απόφαση. Ένα βήμα τη φορά. Ένα μικρό βήμα, κάθε μέρα, προς το θέλω που αγαπώ, που ζητώ να έχω. Ένα μικρό συγκεκριμένο βήμα καθημερινά με οδηγεί μίλια μακριά! Και στον πιο μεγάλο στόχο. Ένα βήμα τη φορά. Με πολλή αγάπη για όλους εσάς και όλα τα θέλω όλων μας! Βένα Καλογήρου    

Να ‘μαστε, λοιπόν, πάλι… εδώ, σ’ αυτή την πόλη ή στην όποια πόλη, έτοιμοι για καινούργια ξεκινήματα… Ξεκινάνε τα σχολεία, ξεκινάνε οι δουλειές κι όλα μπαίνουν πάλι στους “κανονικούς τους τροχάδην ρυθμούς” και στις “κανονικές απαιτήσεις” – απ’ όλους προς όλους και από εμάς προς τον εαυτό μας επίσης. Προτείνω μια επανάσταση σ’ αυτό. Συγκεκριμένη, απολαυστική, με εγγυημένα καταπληκτικά αποτελέσματα. Θα τη γράψεις μόνο μια φορά, και θα έχεις μόνο για 1-2 λεπτά,  καθημερινή επαφή μαζί της. Στο πάνω μέρος της σελίδας θα γράψεις: ΛΙΣΤΑ ΧΑΡΑΣ, ΣΤΟΧΩΝ & ΟΝΕΙΡΩΝ! Και θα γεμίσεις τη σελίδα γράφοντας φύρδην-μίγδην, σαν παιδί που παίζει, χωρίς να σκέφτεσαι τι θα γράψεις, χωρίς να περνάς αυτά που γράφεις από την έγκριση της λογικής (της δικής σου ή των άλλων), όλα εκείνα που όταν συμβαίνουν μέσα στην ημέρα, σου φέρνουν το χαμόγελο στα χείλη και νιώθεις καλά… Όλα εκείνα που σε κάνουν να χαίρεσαι, να απολαμβάνεις…Κι εκείνους τους στόχους που θα ήθελες τόσο να τους πετύχεις… Κι εκείνα τα άλλα που μοιάζουν ίσως λίγο τολμηρά ή προκλητικά όταν τα σκέφτεσαι… μιλάω για τα όνειρα, φανερά ή κρυμμένα, στο νου και την καρδιά σου… Γράψε τη λίστα σου και δες, νιώσε, απόλαυσε το καθένα χωριστά, σαν ένα παιδί που παίζει. Και άφησέ την, βάλε την σε κάποιο συρτάρι σου ή οπουδήποτε αλλού εσύ θέλεις. Το μόνο που χρειάζεται πια, είναι απλά για 1-2 λεπτά την ημέρα, να την παίρνεις στα χέρια σου και να απολαμβάνεις, αληθινά να απολαμβάνεις καθώς διαβάζεις όλα αυτά που είναι γραμμένα εκεί. Δηλαδή τα όνειρά σου, τα θέλω και οι επιθυμίες σου, αυτά που κάνει κέφι η καρδιά σου… Δηλαδή δικά σου πράγματα. Εντελώς δικά σου πράγματα. Γεννήθηκαν μέσα σου, τα γέννησαν ο νους και η καρδιά σου, είναι μέσα από τα σπλάχνα σου … είναι δικά σου παιδιά. Και βέβαια μπορείς να τα έχεις και βέβαια μπορείς να ζήσεις μαζί τους, είναι δικά σου, σου αξίζουν, ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙΣ! Θέλουν μόνο μια μικρή φροντίδα… ένα-δυο λεπτά την ημέρα… Σου αξίζουν και τους αξίζεις! Βένα Καλογήρου    

Στο προηγούμενο γραπτό μου έγραφα πως, “όταν θέλεις πολύ κάτι, όταν είσαι αποφασισμένος να πληρώσεις το τίμημα, όταν έχεις βγάλει από το νου σου τις λέξεις “δεν γίνεται”, “δεν μπορώ”, “είναι δύσκολο”, “δεν είναι για μένα” κι αν μπεις στη δράση, αν αποφασίσεις να ξεβολευτείς, τότε ΟΛΑ γίνονται. Δεν υπάρχει όνειρο που να μην μπορεί να πραγματοποιηθεί. Δεν υπάρχει κάτι που το έχουν κάνει κι άλλοι που να μην μπορείς να το κάνεις κι εσύ. Τα μεγαλύτερα εμπόδια στο διάβα σου, δεν είναι έξω από σένα. Είναι μέσα σου. Είναι οι φόβοι σου, η μαθημένη ανημποριά, η έλλειψη πίστης στις δυνατότητές σου, το βόλεμα στη μετριότητα και όλα όσα σε αφήνουν στον καναπέ και σε απομακρύνουν από τη δράση”. Αυτές όμως οι σκέψεις, επειδή αφορούν όλους μας, όσο λιγότερο ή περισσότερο καλή ζωή κι αν ζούμε, γεννάνε ένα ερώτημα. “Πώς μπορώ να πιστέψω σε μένα, να ξεπεράσω τους φόβους μου, να αποκτήσω πίστη και να πάω τη ζωή μου ακόμα ψηλότερα;”. Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, δυστυχώς δεν θα είναι σε όλους αρεστή. Δεν είναι αρεστή σε εκείνους που ψάχνουν για το κατάλληλο χαπάκι. Είναι μόνο για όσους νιώθουν την ανάγκη να ξεφύγουν από την κλάψα και το παράπονο και να μπουν στη δράση που θα τους οδηγήσει στα όνειρά τους. Και η απάντηση είναι: “Γνώση και δράση”. Τι σημαίνει όμως αυτό; Ποια γνώση; Ποια δράση; Γεννήθηκες με συγκεκριμένα ταλέντα και τεράστιες δυνατότητες. Αυτό σημαίνει πως όσο εσύ δεν αναγνωρίζεις τα ταλέντα σου και το μέγεθος των δυνατοτήτων σου ή δεν θα ξέρεις τι στ’ αλήθεια θέλεις από τη ζωή σου ή θα έχεις ψεύτικα θέλω. Και ψεύτικα θέλω είναι εκείνα που οι άλλοι σε έπεισαν ότι αν τα έχεις θα είσαι και ευτυχισμένος… Αρχικά λοιπόν χρειάζεται να αποκαλύψεις τα αληθινά σου θέλω. Στη συνέχεια, χρειάζεται να αναγνωρίσεις τις πραγματικές σου δυνατότητες, οι οποίες είναι (σε παρακαλώ πίστεψέ με) πάρα πολύ μεγαλύτερες από αυτές που μέχρι σήμερα αναγνωρίζεις. Όταν κάνεις αυτά σαν αρχή, στη συνέχεια μπορείς σταδιακά να αναγνωρίσεις όλες τις αλυσίδες οι οποίες σε κρατάνε δέσμιο (φόβοι, λαθεμένα πιστεύω κλπ.) και απελευθερωμένος πια να δημιουργήσεις τη ζωή που θέλεις. Δυστυχώς όμως, πολλοί από εμάς έχουμε και μια δυνατή αλυσίδα στο πόδι η οποία ονομάζεται “ξερολισμός”. Πιστεύουμε ότι ξέρουμε και τι πρέπει να κάνουμε και το πώς να το κάνουμε. Αλλά εγώ αναρωτιέμαι: Και τότε, γιατί δεν έχουμε τα αποτελέσματα που θέλουμε; Σπάσε λοιπόν αυτήν την εγωιστική αλυσίδα και πες στον εαυτό σου: “Δεν ξέρω και θέλω να μάθω”… Τελειώνοντας, θα επαναλάβω τη φράση του Φραγκλίνου Ρούσβελτ που είπε: “Η επένδυση με τη μεγαλύτερη απόδοση, είναι η επένδυση στη γνώση…”. Αντώνης Καλογήρου    

Σήμερα το πρωί, έγινε γνωστό ένα συγκλονιστικό γεγονός. Η κα Ελένη Μανετάκη, εισήχθη στο οικονομικό πανεπιστήμιο της Κρήτης. Ε, και λοιπόν; Σωστά, και τι σημαίνει αυτό; Σε τι διαφέρει από όλους τους άλλους που εντάχθηκαν σε κάποιο πανεπιστήμιο; Τη διαφορά την κάνουν τα εξής δεδομένα. Η κα Μανετάκη είναι 52 ετών. Είναι γιαγιά ενός δίχρονου κοριτσιού. Τελείωσε πριν από μερικούς μήνες το νυχτερινό λύκειο, γιατί από τα ξημερώματα, καθημερινά, δουλεύει σε κάποιο φούρνο και στην συνέχεια πηγαίνει στο σπίτι της όπου κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού και φροντίζει το εγγονάκι της μια και η κόρη της δουλεύει!!! Μην έχοντας οικονομική ευχέρεια, αλλά ούτε και χρόνο διαθέσιμο, δεν πήγε σε φροντιστήριο, αλλά διάβαζε τις νύχτες μόνη της!!! Κα Μανετάκη ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Ναι, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω αυτήν την υπέροχη γυναίκα γιατί με την προσωπική της ζωή, με την κατάκτηση του “θέλω” της, μας δίνει ένα τεράστιο μάθημα ζωής. Μας έδειξε πως, όταν θέλεις πολύ κάτι, όταν είσαι αποφασισμένος να πληρώσεις το τίμημα, όταν έχεις βγάλει από τον νου σου τις λέξεις “δεν γίνεται”, “δεν μπορώ”, “είναι δύσκολο”, “δεν είναι για μένα” κι αν μπεις στη δράση, αν αποφασίσεις να ξεβολευτείς, τότε ΟΛΑ γίνονται. Δεν υπάρχει όνειρο που να μην μπορεί να πραγματοποιηθεί. Δεν υπάρχει κάτι που το έχουν κάνει κι άλλοι που να μην μπορείς να το κάνεις κι εσύ. Τα μεγαλύτερα εμπόδια στο διάβα σου, δεν είναι έξω από σένα. Είναι μέσα σου. Είναι οι φόβοι σου, η μαθημένη ανημποριά, η έλλειψη πίστης στις δυνατότητές σου, το βόλεμα στη μετριότητα και όλα όσα σε αφήνουν στον καναπέ και σε απομακρύνουν από τη δράση. Σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κα Μανετάκη.   Αντώνης Καλογήρου       Φωτογραφία από το http://www.opinionpost.gr/prosopa/2014/08/192547    

Το ξεκίνημα έγινε από έναν ασυμβίβαστο άνθρωπο που δεν μπόρεσε ποτέ να χωρέσει το πνεύμα του, ελεύθερο και δημιουργικό, αλλά και τον εαυτό του ολόκληρο μέσα στα πλαίσια που έχουμε μάθει οι περισσότεροι να στριμώχνουμε τον εαυτό μας του τύπου “μέχρι τόσο μπορείς να κάνεις”. Η Σήλια, αυτό είναι το όνομά της, μπορούσε κάθε φορά να κάνει το παραπάνω και από την πανεπιστημιακή έδρα αλλά και μετά. Αφού άφησε την έδρα, που να ησυχάσει, γράφει το εκπληκτικό της βιβλίο: “Μαθήματα εκτός ύλης”. Σε πρώτη φάση τα “Μαθήματα εκτός ύλης”, βάζουν φωτιά στο μυαλό και την καρδιά του Αντώνη και η φωτιά προχωράει στη Μαρία, τη Ντόρα, τη Βούλα, την Αρετή, την Ιωάννα… και αποφασίζουν το ακατόρθωτο! Μια ομάδα που – εκτός από τη μοναδική Μαρία – δεν είχε καμία απολύτως σχέση, εμπειρία, μαθητεία με το θεατρικό σανίδι, να κάνει τα “Μαθήματα εκτός ύλης” θεατρική παράσταση! Ο ενθουσιασμός, η αμφιβολία, η αγωνία, το χτυποκάρδι, το “πάμε!”, το κέφι, το πίσω, το μπρος… όταν η ψυχή και το σώμα γεννάει, όλα αυτά τα συναισθήματα χορεύουν μέσα της. Το ίδιο και σ’ αυτήν την ομάδα. Και γέννησαν την ωραιότερη, την εκπληκτικότερη, την ιδιαίτερη, τη μοναδική αυτή παράσταση! Ναι, ήταν όλες τους μια φωτιά – η κάθε μία με το δικό της τρόπο. Και δεν άφησαν κανένα μυαλό, καμία καρδιά που να μην την πυρπολήσουν. Κάποιες “παλιές καραβάνες ” του θεάτρου από κάτω είπαν: “Μα, δεν γίνεται τέτοια παράσταση από ανθρώπους που δεν έχουν ξανά ασχοληθεί… αυτό είναι θαύμα!” Ναι, αυτές οι γυναίκες ξέρουν να γεννάνε θαύματα! Η κάθε μία ξεχωριστά, για τον εαυτό της και όλες μαζί σαν ομάδα. Δύσκολη γέννα, χρειάστηκε να τα δώσουν όλα. Αλλά αυτό που δημιούργησαν έγραψε μέσα μας και θα μείνει μέσα μας για πολύ καιρό. Όσον αφορά εμένα, αυτό που κρατάω με ευλάβεια μέσα μου, δεν είναι το θαύμα της παράστασης. Είναι όλη εκείνη η συγκίνηση και τρυφερότητα μαζί, που με έκαναν να νιώσω την προηγούμενη μέρα και πριν από την παράσταση, όταν τις έβλεπα τόσο ευάλωτες και δυναμικές μαζί να δίνουν την τελική μάχη με τους θεούς και τους δαίμονες μέσα τους… με τις αμφιβολίες και τα θέλω τους, να κάνουν το βήμα πίσω και να ορμάνε πάλι μπροστά. Αυτό θαύμασα σε εσάς, υπέροχές μου. Ήσασταν εκπληκτικά όμορφες γιατί ήσασταν υπέροχα ανθρώπινες. Κι αυτό πιστεύω ότι είναι το θαύμα αυτού του κόσμου. Το θαύμα που δημιουργεί τα άλλα θαύματα. Γίνατε ευάλωτες, πήρατε όλους τους δυναμίτες από τα συναισθήματά σας αγκαλιά και τολμήσατε και προχωρήσατε και, γεννήσατε το θαύμα!! Ιωάννα, πόσο απολαυστική ήσουν, νομίζω ότι κάθε φορά που θα ακούω παραμύθι με λύκο θα είσαι κι εσύ εκεί! Αρετή, ήσουν τέλεια, κατάφερες να συντονίσεις τους ρυθμούς της ταχύτητας! Βούλα, απίστευτη η κυριαρχία σου, ήσουν ακριβώς ο ρόλος σου. Υπέροχη! Ντόρα, θα θυμάμαι για πάντα ένα ξανθό πλάσμα τσουρουφλισμένο από τον ήλιο να του λέει, “παράτα με, δεν το κουνάω από εδώ αν δεν το μάθω όλο”. Υποκλίνομαι! Μαρία, τόσο ταλέντο, ευφυΐα, δημιουργικότητα, καλοσύνη κι ένα σωρό άλλα σημαντικά και πολύτιμα στριμωγμένα σε ένα μικροκαμωμένο, ντροπαλό και πολύ όμορφο πλάσμα. Μας μάγεψες! Εύχομαι όλος ο κόσμος να αγγιχτεί από τη μαγεία σου! Ένα μεγάλο, πολύχρωμο, ευχαριστώ από την καρδιά μου! Βένα Καλογήρου    

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ… Θέλω να ξέρω γιατί πρέπει να δικαιολογώ ό,τι κι αν κάνει κάποιος αγαπημένος μου. Είτε είναι φίλος, είτε αδελφός, είτε παιδί μου, είτε γονιός μου, γιατί οφείλω να του λύνω εγώ τα προβλήματα που δημιουργούν οι επιλογές και η συμπεριφορά του; Μήπως γιατί αυτό είναι αγάπη; Βεβαίως όχι. Αγάπη δεν είναι να σε ευνουχίζω με το να σου λύνω τα προβλήματα. Αγάπη είναι να είμαι δίπλα σου και να σε στηρίζω όταν προσπαθείς να τα λύσεις. Όταν έχεις περάσει τα 18 σου χρόνια και δεν είσαι ικανός να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα (προκλήσεις) της ζωής, τότε κάτι έχει πάει στραβά με εκείνους που σε μεγάλωσαν. Το πιθανότερο είναι ότι αντί να σε μάθουν να αντιμετωπίζεις το οτιδήποτε σε ζορίζει, σε έμαθαν να βολεύεσαι με το να σου λύνουν εκείνοι τα προβλήματα. Είναι αυτό αγάπη; Μήπως είναι η συμπεριφορά εκείνων που παίζουν το ρόλο του “καλού” για να παίρνουν έτσι αγάπη και αποδοχή, χωρίς να βλέπουν ότι με αυτό τον τρόπο σε καταστρέφουν και σε κάνουν έναν ανεύθυνο βολεψάκια; Είναι τόσο δύσκολο να δούμε ότι, όταν ένα αγαπημένο μας πρόσωπο έχει μάθει να μην αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του, εάν τον αγαπάμε αληθινά και όχι με τρόπο που θα τον κάνει να μας αγαπάει αυτός, οφείλουμε να τον σπρώξουμε στη δράση; Να δούμε ότι οφείλουμε να πάψουμε να τον δικαιολογούμε και να τον αφήνουμε να εισπράττει τις συνέπειες των πράξεών του; Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες αυτών των σκέψεών μου, φοβάμαι ότι έχουμε μάθει λάθος το τι είναι αγάπη. Όταν αγαπάς το παιδί σου, κάνεις ό,τι μπορείς για να διαβάσει και να σπουδάσει. Δεν του λες: “Α, δεν θες να διαβάσεις, τότε πήγαινε να παίξεις…” Όταν αγαπάς ένα φίλο σου που είναι άνεργος και δεν κάνει τίποτε γι’ αυτό, δεν του δίνεις λεφτά. Τον βοηθάς να βρει την οποιαδήποτε δουλειά και να πάει να δουλέψει. Όταν ο αδελφός σου είναι χαρτοπαίκτης, αγάπη δεν είναι να πηγαίνεις και να του πληρώνεις τα χρέη. Οφείλεις να τον αφήσεις να πληρώσει τις συνέπειες των επιλογών του. Όταν το αγαπημένο σου πρόσωπο παίρνει ναρκωτικά, αγάπη είναι να τον πετάξεις στο δρόμο για να αναγκαστεί να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του. Και όλα αυτά δεν είναι μόνο δικές μου θέσεις. Αν πάτε σε οποιαδήποτε από τις σχολές γονέων που διαθέτουν τα περισσότερα κέντρα αποτοξίνωσης θα δείτε ότι είναι η μόνη λύση για να βοηθήσεις τον εξαρτημένο. Όλοι οι ανεύθυνοι και βολεμένοι της γης, έχουν να σου αραδιάσουν ένα σωρό από δικαιολογίες για το όποιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν. Είναι όμως η αλήθεια; Όταν χρωστάει στην τράπεζα, στους φίλους του και σε όσους μιλάνε Ελληνικά, ποιος είναι ο λόγος; Έκανε μήπως μια σημαντική προσπάθεια και απέτυχε χάνοντας τα χρήματα; Τότε τα πράγματα είναι αλλιώς. Αν όμως τα τρώει σε μια βολεμένη καθημερινότητα όπου δεν στερείται ούτε το μπαράκι του, ούτε την εκδρομούλα του, ούτε…, ούτε…, ούτε…, τότε εσύ τι κάνεις; Συνεχίζεις να το δικαιολογείς το καμάρι σου; Κι αυτό το ονομάζεις αγάπη; Τελειώνοντας πιστεύω πως, μια και έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι οι άνθρωποι εθίζονται στα συναισθήματα (αρνητικά και θετικά), έχουμε καθήκον, αν τους αγαπάμε, να τους βοηθήσουμε στην απεξάρτηση. Τον βολεμένο, τον ασυνεπή, τον ανεύθυνο, τον αδρανή, τον φοβισμένο, τον όποιο εθισμένο σε κάποιο αρνητικό για τη ζωή του συναίσθημα, δεν χρειάζεται να τον δικαιολογούμε ούτε να του λύνουμε τα προβλήματα που του δημιουργεί η εξάρτησή του. Χρειάζεται, με αγάπη να τον ωθήσουμε να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του και να σταθούμε δίπλα του υποστηρίζοντας τις προσπάθειές του. Επειδή όμως κανείς μας δεν είναι τέλειος, επειδή όλοι μας έχουμε κάποιους εθισμούς σε κάποια αρνητικά συναισθήματα (θυμό, επιθετικότητα, γκρίνια κλπ), χρειάζεται να ζητήσουμε από τους αγαπημένους μας να μας λένε την αλήθεια και όχι να μας χαϊδολογάνε και να μας δικαιολογούν για ό,τι και να κάνουμε. Πάμε, λοιπόν, να σταθούμε με υγεία ο ένας δίπλα στον άλλον γιατί όλοι μας έχουμε κάποιες εξαρτήσεις που μας εμποδίζουν στο δρόμο της εξέλιξής μας… Με αγάπη και εκτίμηση, Αντώνης Καλογήρου    

[vc_row][vc_column][vc_column_text]   Ας είναι όμορφος, ερωτικός, άπειρα χαρούμενος, μ’ ένα σακούλι γεμάτο καλούδια και θαύματα, ένα σακούλι για τον καθένα από εμάς που απ’ έξω θα γράφει: ΤΟ ΑΞΙΖΕΙΣ!   Βένα Καλογήρου   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]