Ο Μαξ Ράφερτυ, επικεφαλής της εκπαιδευτικής επιθεώρησης της Καλιφορνίας, μερικές δεκαετίες πριν, έτσι όρισε τον «καλό πολίτη»: «Του καλού πολίτη η σχέση με την πατρίδα του είναι η ίδια με εκείνη του καλού γιου με τη μητέρα του. Υπακούει σ’ αυτήν γιατί είναι μεγαλύτερή του, γιατί μέσα της συνενώνεται με το όραμα των πολλών και γιατί χρωστάει τη γέννησή του και την ανατροφή του. Την τιμά πάνω απ’ όλες τις άλλες και την τοποθετεί σε μία εξαιρετική θέση βαθιά μέσα στην καρδιά του, κρατώντας μπροστά της τις λαμπάδες του σεβασμού και του θαυμασμού παντοτινά αναμμένες. Την υποστηρίζει εναντίον όλων των εχθρών της και θεωρεί την απώλεια της ζωής του άξια για χάρη της. Πάνω από καθετί άλλο, την αγαπά βαθιά και χωρίς επίδειξη, γνωρίζοντας ότι, αν και μοιράζεται αυτό το προνόμιο με άλλους, η φύση της αγάπης του είναι μοναδική και προσωπική, που αναβλύζει από τις βαθύτερες πηγές της ύπαρξής του και ξαναγυρίζει σε αυτόν με παρόμοιο τρόπο. Αυτός είναι ο καλός πολίτης. Και όσο το είδος του θα επικρατεί, τόσο θα ανθεί η Μεγάλη Δημοκρατία.» Ακούω συχνά από τους μεγαλύτερούς μου να μουρμουρίζουν ότι έχουν νοσταλγήσει την εποχή εκείνη, όπου η ανθρώπινη επικοινωνία βασιζόταν σε απλούς και παραδοσιακούς τρόπους, ανόθευτη και αμόλυντη από κάθε είδους σύγχρονες επιρροές, που σήμερα την καθιστούν απρόσωπη και πολύ συχνά, επιφανειακή. Οι καταιγιστικοί ρυθμοί και η πίεση της καθημερινότητας, που δεν αφήνουν περιθώρια για ρομαντισμούς, σπατάλη χρόνου σε συναισθηματισμούς ή έντονες συγκινήσεις, έχουν οδηγήσει ακόμα και στην απώλεια σταθερών και διαχρονικών αξιών, που κάποτε μας έτρεφαν, ενισχύοντας τον συναισθηματικό μας πλούτο. Η Virginia Satir στο βιβλίο της «Πλάθοντας Ανθρώπους» αναφέρει: «Βλέπω την επικοινωνία σαν μια τεράστια ομπρέλα που σκεπάζει και επηρεάζει όλα όσα συμβαίνουν ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα. Μόλις ένας άνθρωπος φτάσει σ’ αυτή τη γη, η επικοινωνία είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που καθορίζει τι είδους σχέσεις αυτό το πλάσμα θα δημιουργήσει με τους άλλους και τι θα του συμβεί στη ζωή». Τελικά, οποιαδήποτε συμπεριφορά εκδηλώνεται ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα ανθρώπινα όντα, ή ανάμεσα σε ζωντανά πλάσματα, είναι επικοινωνία.  Το να μάθουμε να επικοινωνούμε  είναι ο μόνος τρόπος για να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής μας, του κοντινού και ευρύτερου περιβάλλοντος μας και μακροπρόθεσμα της κοινωνίας στην οποία θα ζούμε ως «καλοί πολίτες». Το να μάθουμε να επικοινωνούμε  όμως είναι  μια τέχνη την οποία δεν έμαθε κανείς ούτε στο σπίτι, ούτε στο σχολείο, ούτε στο πανεπιστήμιο και η οποία είναι ουσιαστικά μέρος της τέχνης της ζωής… Αλέξιος Βανδώρος    

Ο υπέροχος ύμνος της Αγάπης Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται, είτε γλώσσαι παύσονται, είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη. Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμή της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως. Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι. Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία• όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη. Ο Ύμνος της Αγάπης, είναι τμήμα του 13ου Κεφαλαίου της Προς Κορινθίους Α’ Επιστολής του Αποστόλου Παύλου προς την παλαιοχριστιανική αδελφότητα της Αρχαίας Κορίνθου και διασώζεται μέσω της Καινής Διαθήκης.    

Πρόσφατα πέρασα μπροστά από μια λαϊκή και θυμήθηκα μια Παρασκευή πολλάαααα χρόνια πριν. Ο ανιψιός μου μόλις είχε αρχίσει να περπατάει και αποφασίσαμε να πάμε βόλτα στη λαϊκή. Μόλις φτάσαμε τα ματάκια του γούρλωσαν. Μια πανδαισία χρωμάτων απλώνονταν μπροστά του. Περάσαμε από κάθε πάγκο. Του έδινα τα φρούτα και τα λαχανικά, να τα πιάσει, να τα μυρίσει. Τα έπιανε στα μικροσκοπικά του χεράκια και τα περιεργαζόταν με προσήλωση, θαυμασμό, περιέργεια και αγάπη. Τα έφερνε κοντά στη μυτούλα του και απολάμβανε τη διαφορετικότητα στις οσμές. Οι εκφράσεις του ήταν ανεκτίμητες! Του είχα υποσχεθεί ότι αφού τα δούμε όλα, θα διαλέξει αυτό που του αρέσει πιο πολύ και θα το αγοράσουμε. Διάλεξε μια σελινόριζα. Μην με ρωτήσεις γιατί. Αυτό του άρεσε, αυτό επέλεξε! Σήμερα θυμήθηκα εκείνη την ημέρα. Σήμερα αποφάσισα να ζήσω όπως εκείνη την ημέρα. Να βλέπω την πανδαισία χρωμάτων που απλώνεται μπροστά μου. Ακόμα και στην πόλη μπορείς να δεις πράσινα δέντρα, να προσέξεις τα χρώματα των αυτοκινήτων, τα ρούχα των ανθρώπων που σε προσπερνάνε βιαστικά. Να θαυμάζω τα μικρά, καθημερινά που συνήθως τα θεωρούμε δεδομένα. Τον πρωινό καφέ, τη συνάδελφο που είπε καλημέρα με χαμόγελο, το τυροπιτάκι της γιαγιάς που το έφτιαξε μ’ αγάπη. Να παρατηρώ την ομορφιά γύρω μου. Στο πιτσιρίκι που γουρλώνει τα μάτια μπροστά στον τροχονόμο, την έφηβη που βοηθάει τη γιαγιά να διασχίσει το δρόμο, στην κοπέλα με τα τεράστια μάτια. Μαγεία! Εσύ τι επιλέγεις σήμερα; Θέλεις κι εσύ να έχεις μια υπέροχη μέρα; Θέλεις κι εσύ να χαμογελάσεις; Αν ναι, επέλεξε να δεις την ομορφιά αυτής της μέρα. Παρατήρησε τις λεπτομέρειες που κάνουν τη ζωή μας όμορφη και χαμογέλα σε κάθε μία! Αγάπη Καλογήρου    

  Αποσπάσματα από ένα εκπληκτικό έργο. Ο άγγελος της ελπίδας […] Μίλησαν. Και σαν βουητό γεμίζει τον αέρα η αγωνία των ανθρώπων: “Και τώρα;… και τώρα;…” Κι εκείνων η φωνή, φωνή όλο γαλήνη, χαϊδεύει τις πληγές: “Αγγίξτε τα ερείπια. Δεν είναι τα πρώτα. Όλα θα ξαναγίνουν. Πάρτε ανάποδα τον δρόμο που σας οδήγησε ως εδώ κι αρχίστε να ποτίζετε ξανά το δέντρο της ελπίδας […] .Ανοίξτε δρόμο […] Ανοίξτε δρόμο στην ηχώ της αγάπης να ταξιδέψει στις γειτονιές. Στις γειτονιές του κόσμου! Αφήστε αδέλφια σα νερό την αγάπη, να πλημμυρίσει τις γειτονιές. Τις γειτονιές του κόσμου! Ανάψτε τώρα τις φωτιές της αγάπης, για να ζεστάνουν τις γειτονιές. Τις γειτονιές του κόσμου! Χαρίστε δώρο τις καρδιές στην αγάπη, να γαληνέψουν οι γειτονιές. Οι γειτονιές του κόσμου! […] . ΠΑΥΛΟΣ ΕΘΝΩΝ ΑΓΓΕΛΟΣ  “Ελεγεία ελπίδας σε καιρούς απελπισίας” Έκδοση της Γραμματείας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων Ελλάδας. Βένα Καλογήρου    

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Οι σκέψεις της Αγάπης Καλογήρου για το σεμινάριο “Πώς να αλλάξεις τους άλλους”.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_video link=”https://youtu.be/x1-Vwci_vBc”][vc_empty_space height=”60″][/vc_column][/vc_row]

Πέρσυ το καλοκαίρι μιλούσα με μια φίλη η οποία σπούδαζε σε κάποιο Ελληνικό νησί. Μου πρότεινε, αφού εκείνη θα γύριζε στην Αθήνα, να χρησιμοποιήσω το σπίτι της τον Αύγουστο για διακοπές. Η ιδέα με ενθουσίασε. Πήρα την κολλητή μου τηλέφωνο “Φέτος θα πάμε Σκύροοοοοοο!!!!!!!!!! Μια φίλη έχει σπίτι εκεί και μας το παραχωρεί”. Εκείνη συμφώνησε αμέσως. Άρχισε να ψάχνει… ποιο πλοίο θα πάρουμε, ποιες παραλίες θα επισκεφτούμε, τι αξιοθέατα έχει να δούμε… Δαπάνησε αρκετές ώρες στο ίντερνετ και στο τηλέφωνο. Όσο περνούσαν οι μέρες η χαρά και ο ενθουσιασμός και των δυο μας μεγάλωνε. Η κολλητή μου είχε κανονίσει την άδειά της, είχαμε αγοράσει καινούργια μαγιώ, είχαμε πάρει “παραγγελίες” από τους συγγενείς και τους φίλους για τα τοπικά προϊόντα που θα τους φέρναμε δώρο. Κάποια στιγμή, έτσι όπως συζητούσαμε τις επικείμενες διακοπές μας, της είπα ότι η φίλη που μας δίνει το σπίτι σπουδάζει στο νησί. “Μα, η Σκύρος δεν έχει πανεπιστήμιο. Η Σύρος έχει!” Ουπς!!! Όπως ήταν φυσικό, θύμωσε. “Είσαι σοβαρή;;; Στη Σύρο είναι η κοπέλα, όχι στη Σκύρο! Με έχεις τόσες μέρες και ψάχνω το λάθος νησί; Πήρα άδεια για να πάω διακοπές κάπου όπου δεν έχουμε να μείνουμε”; Εσύ τι θα έκανες, αν στο έκανε αυτό η κολλητή σου; Αν έχανες τόσες ώρες να ψάχνεις πληροφορίες για ένα νησί, στο οποίο τελικά δεν θα πήγαινες; Αν έπρεπε να αλλάξεις τελευταία στιγμή τις ημέρες τις άδειάς σου, εξαιτίας του λάθους κάποιου άλλου; Και αν ήσουν από την άλλη πλευρά; Πώς θα αντιδρούσες αν η κολλητή σου, με το δίκιο της, σε κατηγορούσε έντονα για ένα λάθος που έκανες; Εγώ, έβαλα ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου και προσπάθησα να μην γελάσω. “Καλά ντε. Πώς κάνεις έτσι για ένα γράμμα;;;;!!! Τι Σκύρος, τι Σύρος!” Αρχίσαμε να γελάμε. Και να γελάμε. Και να γελάμε… Γελάγαμε τόσο πολύ, που τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι από τα μάτια μας. Εννοείται ότι αυτό είναι πλέον το ανέκδοτο της παρέας. Ένα “λάθος γράμμα”, όχι μόνο δεν χάλασε μια φιλία, αλλά δημιούργησε έναν ακόμα τρόπο να γελάμε, να αλλάζουμε την ημέρα μας, να δεθούμε περισσότερο! Αγάπη Καλογήρου   Υ.Γ. Τελικά πήγαμε στη Ζάκυνθο!    

Από το 1972 που ξεκίνησα την πορεία μου σαν εισηγητής σεμιναρίων, εδώ και 45 χρόνια δηλαδή, για πρώτη φορά, θα πραγματοποιηθεί ένα νέο σεμινάριο, βασισμένο στη «Μέθοδο Καλογήρου», χωρίς να είμαι εγώ ομιλητής. Η συγκίνηση μου είναι μεγάλη. Η χαρά μου όμως είναι ακόμα μεγαλύτερη γιατί, τρία νέα παιδιά, η Αγάπη, ο Αλέξιος και ο Τάσος, παίρνουν σταδιακά τη σκυτάλη για να πάνε τη Μέθοδο και τη δουλειά μου των 45 χρόνων ακόμα πιο ψηλά. Γνωρίζοντας το πόσο πολύ έχουν δουλέψει γι’ αυτό το σεμινάριο, περιμένω να ενώσω τα χειροκροτήματά μου με τα δικά σας, την Κυριακή το βράδυ της 26/3/17. Το μόνο για το οποίο μπορώ να εγγυηθώ προσωπικά είναι πως, όσοι προλάβουν και δηλώσουν συμμετοχή, θα περάσουν ένα Σαββατοκύριακο που θα σημαδέψει για πάντα και απόλυτα θετικά ολόκληρη τη ζωή τους. Είμαι όμως διπλά χαρούμενος γιατί μετά από πρόταση των τριών ομιλητών, το σεμινάριο πραγματοποιείται με μια τιμή δώρο. Όλοι σας ξέρετε πως η τιμή για κάθε σεμινάριο ίδιας διάρκειας είναι 150 €. Κι όμως, το «ΠΩΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ», κοστίζει για όλους τους απόφοιτους ΜΟΝΟ 50 € !!! Όταν τους ρώτησα γιατί θέλουν να είναι τόσο χαμηλή η τιμή, μου είπαν: «Αν φτάσαμε στο σημείο να αναλάβουμε μόνοι μας ένα ολόκληρο σεμινάριο, το χρωστάμε στους αποφοίτους που με την παρουσία τους στα σεμινάρια και στις Ακαδημίες, μας βοήθησαν να γίνουμε αυτό που έχουμε γίνει. Θέλουμε λοιπόν μ’ αυτόν τον τρόπο να τους δείξουμε στην πράξη την ευγνωμοσύνη μας». Αντώνης Καλογήρου    

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Αυτό που με εντυπωσιάζει κάθε χρόνο στην περίοδο των αποκριών είναι πως πολλοί άνθρωποι δεν ντύνονται απλώς, αλλά το ζουν μέχρι το τελευταίο τους κύτταρο. Ο αγέλαστος δικηγόρος γίνεται για λίγο μία σέξι νοσοκόμα, η σοβαρή κυρία μετατρέπεται σε Τσάρλι Τσάπλιν ή στη Ζήνα με ένα μαστίγιο… Πώς μπορεί όμως κάποιος να πετύχει μία τέτοια πειστική μεταμόρφωση μπαίνοντας στο χαρακτήρα και παίζοντας αυτό το νέο ρόλο μόνο για λίγες ώρες; Αυτό το έθιμο του γλεντιού, της ψυχαγωγίας του «μασκαρέματος» και της μεταμφίεσης, είναι από τις αρχαιότερες «Διονυσιακές γιορτές» των Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν πίνοντας κρασί και το κέφι έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμήν του Διόνυσου. Τι είναι αυτό όμως που το φέρνει μέχρι τις μέρες μας και το διατηρούμε με τόσο κέφι; Ως παιδιά, όλοι έχουμε βιώσει κάποιες στιγμές απογοήτευση επειδή κάποιες ανάγκες μας δεν ικανοποιήθηκαν και προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπους για να τις ικανοποιήσουμε. Όταν ντυνόμασταν Ζορό ή πειρατής ή Νταρτανιάν κλπ., υποσυνείδητα θέλαμε να εκδηλώσουμε κάποια συναισθήματα και κάποιες συμπεριφορές μέσω των οποίων νιώθαμε σημαντικοί. Αυτά που περισσότερο θέλαμε και είχαμε ανάγκη να πάρουμε από τους άλλους ήταν η προσοχή και η αγάπη τους και προκειμένου να το πετύχουμε αυτό, όλοι μας υιοθετούσαμε κάποιους συγκεκριμένους ρόλους που προκαλούσαν το ενδιαφέρον των άλλων. Ως ενήλικοι όμως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εγκλωβιστεί σε ρόλους που είτε πράγματι δεν έχουν επιλέξει συνειδητά, είτε πιστεύουν πως τους έχουν επιβληθεί από τους άλλους και αυτό τους προκαλεί καθημερινά έντονα αρνητικά συναισθήματα. Συχνά ερχόμαστε σε σύγκρουση με τους άλλους, αλλά πολλές φορές και με τον εαυτό μας, όταν δεν έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα όπως θέλουμε εμείς οι ίδιοι ή όπως επιθυμούν οι άλλοι για να μας δώσουν την αποδοχή και την αγάπη τους. Έτσι την περίοδο των αποκριών πολλοί βρίσκουν την ευκαιρία να βγάλουν είτε το εσώτερο παιδί τους που θέλει να παίξει και ο ρόλος του “σοβαρού” που παίζουν δεν τους το επιτρέπει, είτε μια καταπιεσμένη και βαθιά θαμμένη πλευρά του εαυτού τους, είτε μία πτυχή της προσωπικότητάς τους που φοβούνται ότι θα τους γελοιοποιήσει αν την εκδηλώσουν στην καθημερινότητά τους. Αυτό που είναι καλό πάντως να θυμόμαστε την οποιαδήποτε στιγμή που ερχόμαστε σε σύγκρουση με τους ρόλους μας γιατί δεν έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, είναι ότι εμείς μπορούμε και έχουμε τη δύναμη να αποφασίσουμε να απαλλαγούμε από τον κάθε ρόλο που μας στερεί την αυθεντικότητά μας ή μας οδηγεί να συμμορφωθούμε με τις απαιτήσεις των άλλων και του εκάστοτε περιβάλλοντος. Μπορούμε πάντα να βάλουμε εκ νέου τους όρους της διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε αυτό που μας ζητούν και σε αυτό που θέλουμε να δώσουμε! Η βάση για να το πετύχουμε αυτό, και μπορούμε όλοι να το πετύχουμε, είναι να γνωρίσουμε ποιοι είναι οι ρόλοι που παίζουμε στη ζωή μας, πώς τους αποκτήσαμε και πώς μπορούμε να τους αλλάξουμε. Δεν έχει ενδιαφέρον να το μάθουμε; Αλέξιος Βανδώρος[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1521622883934{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” main_heading_style=”font-weight:bold;” main_heading_font_size=”desktop:30px;” main_heading_line_height=”desktop:60px;”] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_empty_space][/vc_column][/vc_row]