Αγαπάω τα λόγια του Dr. Wayne W. Dyer: όταν χορεύεις, ο σκοπός σου δεν είναι να πας έως ένα συγκεκριμένο σημείο στο πάτωμα – είναι να ευχαριστηθείς το κάθε βήμα της διαδρομής. Και αυτό ακριβώς εύχομαι γι’ αυτό τον μήνα, να ευχαριστηθεί η καρδιά μας το κάθε βήμα της διαδρομής του φετεινού Νοέμβρη και, μεταξύ μας, πάντα μπορούμε να βρούμε κάτι να νιώσουμε καλά. Μια συνήθεια είναι κι αυτό. Αγαπάω το Νοέμβρη, που ανοίγει την πόρτα σε όλα αυτά τα φωτάκια, τους στολισμούς και τα λαμπιόνια που σιγά σιγά θα αρχίσουν να εμφανίζονται γύρω μας και μ’ αρέσει να νιώθω –καθώς τόσο πολύ τα απολαμβάνω– ότι το ίδιο γίνεται και μέσα μου! Καλό μας μήνα λοιπόν, κι ας ανοίξουμε αισθήσεις και συναισθήματα να πάρουμε όλες τις ομορφιές που έχει να μας δώσει! Βένα Καλογήρου    

“Από νωρίς το πρωί η μητέρα είχε αφήσει τα παιδιά στη Μαρίνα, μια νέα δεκαοχτώ χρόνων, την οποία έπαιρνε κάποιες φορές για λίγες ώρες προκειμένου να τα προσέχει με αντάλλαγμα μερικά νομίσματα. Από τότε που είχε πεθάνει ο πατέρας, οι καιροί είχαν δυσκολέψει πολύ για να το ρισκάρει να λείψει από τη δουλειά όταν η γιαγιά αρρώσταινε ή έλειπε από την πόλη. Όταν ο φίλος της κοπέλας τηλεφώνησε για να της προτείνει μια βόλτα με το καινούριο του αυτοκίνητο, η Μαρίνα δεν δίστασε και πολύ. Άλλωστε, τα παιδιά κοιμούνταν όπως κάθε απόγευμα, και δεν θα ξυπνούσαν πριν τις πέντε. Μόλις άκουσε την κόρνα, άρπαξε την τσάντα της κι άφησε ανοιχτό το ακουστικό του τηλεφώνου. Προνόησε να κλειδώσει την πόρτα του δωματίου και φύλαξε το κλειδί στην τσέπη της. Δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ξυπνούσε ο Πάντσο και να κατέβαινε τη σκάλα για να την ψάξει, γιατί, όπως και να ‘χει, ήταν μόνο έξι χρόνων, και με την παραμικρή απροσεξία μπορούσε να σκοντάψει και να χτυπήσει. Επίσης, σκέφτηκε ότι αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήξερε πώς να εξηγήσει στην μητέρα το λόγο για τον οποίο το παιδί δεν την είχε βρει. Ίσως να ήταν ένα βραχυκύκλωμα στην τηλεόραση ή σε κάποιο από τα φώτα στου σαλονιού, ή μπορεί μια φλόγα στα καυσόξυλα — το θέμα είναι ότι όταν οι κουρτίνες άρχισαν να καίγονται, η φωτιά έφτασε γρήγορα στην ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στα υπνοδωμάτια. Τον ξύπνησε ο βήχας του μωρού, εξαιτίας του καπνού που περνούσε κάτω απ’ την πόρτα. Χωρίς να σκεφτεί, ο Πάντσο πήδηξε απ το κρεβάτι και πίεσε με δύναμη το πόμολο για ν’ ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν τα κατάφερε. Όπως και να ‘χει, ακόμα κι αν το είχε καταφέρει, οι φλόγες θα είχαν καταβροχθίσει τον ίδιο και τον λίγων μηνών αδερφό του σε ελάχιστα λεπτά. Ο Πάντσο φώναξε τη Μαρίνα, αλλά κανείς δεν απάντησε στην έκκλησή του. Έτσι, έτρεξε στο τηλέφωνο του δωματίου (αυτός ήξερε πώς να παίρνει τηλέφωνο τη μαμά του) αλλά δεν υπήρχε γραμμή. Ο Πάντσο συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να βγάλει τον αδερφό του από ‘κει μέσα. Προσπάθησε να ανοίξει το παράθυρο που έβγαζε στο περβάζι, αλλά ήταν αδύνατο για τα μικρά του χέρια να λύσει την ασφάλεια και —ακόμα και αν τα κατάφερνε—, θα έπρεπε να ξεμπλέξει το συρμάτινο πλέγμα που οι γονείς του είχαν βάλει για προστασία. Όταν οι πυροσβέστες τελείωσαν με το σβήσιμο της φωτιάς, το θέμα συζήτησης όλων ήταν το ίδιο: —Πώς μπόρεσε αυτό το τόσο μικρό παιδί να σπάσει με την κρεμάστρα το τζάμι και μετά τη σήτα; —Πως μπόρεσε να φορτώσει το μωρό στο σακίδιο; —Πώς μπόρεσε να περπατήσει στο περβάζι κουβαλώντας σημαντικό βάρος και να κατέβει από το δέντρο; —Πώς μπόρεσε να σώσει τη ζωή του αδελφού του και τη δική του; Ο ηλικιωμένος πυροσβέστης, άνθρωπος σοφός που όλοι σέβονταν, τους έδωσε την απάντηση: Ο μικρός Πάντσο ήταν μόνος… Δεν είχε κανέναν να του πει ότι δεν θα μπορούσε!”   Είναι μια υπέροχη ιστορία του Μπουκάι… και κλείνει μέσα της μια τεράστια αλήθεια: Όταν η καρδιά και ο νους πάρουν φωτιά από ένα μεγάλο θέλω, τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιό τους. Μα τίποτα… Το τεράστιο δυναμικό που υπάρχει μέσα μας πάντα υπηρετεί και πάντα βρίσκει λύση στα μεγάλα μας θέλω. Πάντα βρίσκει τρόπο, έξω από κάθε λογική, να παρακάμπτει τα εμπόδια και τα αδιέξοδα και να φτάνει στο αποτέλεσμα που αναζητά. Είναι μια φυσική ικανότητα του κάθε ανθρώπινου νου, της κάθε ανθρώπινης καρδιάς. Γεννηθήκαμε έτσι. Αλλά τότε, γιατί παιδευόμαστε, αγωνιζόμαστε, χτυπιόμαστε και τις περισσότερες φορές με αποτελέσματα όχι και τόσο ικανοποιητικά για μας; Μα, γιατί αφήσαμε εκεί πίσω στα πρώτα παιδικά μας χρόνια την γνώση της μεγαλοσύνης του νου και της καρδιάς μας και μάθαμε την τέχνη της επιβίωσης! Μάθαμε ότι ο εαυτός μας είναι τόσος όσος μπορεί να χωρέσει μέσα στα πλαίσια μιας τετράγωνης λογικής. Μάθαμε να στριμώχνουμε ένα ελεύθερο υπέροχο πνεύμα που ο κάθε εαυτός έχει μέσα του στα κουτιά μιας “κοινής λογικής”. Μάθαμε να βάζουμε όρια στις ικανότητές μας, να μικραίνουμε τα θέλω της καρδιάς μας, να γίνονται τόσα όσο να χωράνε στα προσωπικά μας κουτιά – χρυσά πολλές φορές χλιδάτα και αναπαυτικά – αλλά κουτιά του κάθε υπέροχού μας εαυτού, του δικού μου, του δικού σου, όλων μας… Και βέβαια η αλήθεια γι’ αυτό που είμαστε – που είναι κάτι πολύ περισσότερο, πολύ πιο πολύτιμο από ό,τι κι αν πιστεύουμε ότι είμαστε αυτή τη στιγμή – είναι πάντα ζωντανή μέσα μας. Απλά κάπου κρυμμένη σε μια γωνιά της καρδιάς μας και ζητάει και πάντα θα ζητάει να βγει στο φως, να εκδηλωθεί. Δεν μπορείς να αλυσοδένεις μια δύναμη! Σου στέλνει μηνύματα μέσα από τα συναισθήματα του ανικανοποίητου, της βαρεμάρας… Δεν μπορείς να κρατάς στα σκοτάδια μια δύναμη… Αυτός ο υπέροχος, μοναδικός και τόσο πολύ ικανός εαυτός που υπάρχει μέσα μας, θέλει να τα έχει όλα! Και του αξίζουν όλα. Γιατί τα δικαιούται όλα. Του αξίζει η αγάπη, του αξίζει η χαρά, του αξίζει η αφθονία, του αξίζουν τα πάντα, γιατί είναι τα πάντα. Γιατί έχει τις ικανότητες να προσφέρει όλα όσα η καρδιά του επιθυμεί στον εαυτό του και τη ζωή του. Τα προβλήματα είναι η πρόκληση στη δύναμή σου. Σου ζητάν να αναγνωρίσεις το ποια στ’ αλήθεια είναι αυτή η υπέροχη δύναμη που μπορεί να κάνει τα πάντα για σένα. Τα προβλήματα είναι φίλοι σου, λίγο περίεργοι φίλοι ομολογουμένως, που σε σπρώχνουν και σε αναγκάζουν να βγάλεις στο φως αυτόν τον μοναδικά υπέροχο εαυτό που έχει ακόμα κλειδωμένα μέσα του τόσες πολλές ικανότητες και ομορφιές και θαύματα. Με μεγάλη πίστη και αγάπη στις άπειρες ικανότητες και ομορφιές που έχουμε μέσα μας, Βένα Kαλογήρου    

Όλο και πιο συχνά συναντάω ανθρώπους οι οποίοι, ανεξάρτητα με το εάν έχουν ή δεν έχουν όσα χρήματα χρειάζονται, δεν είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους. Η αλήθεια είναι ότι όσοι δεν έχουν χρήματα θεωρούν ότι θα είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους όταν θα καταφέρουν να έχουν. Οι άλλοι, όσο μεγαλώνουν, τόσο περισσότερο αναγνωρίζουν ότι τα χρήματα δεν τους έκαναν να είναι περισσότερο ευχαριστημένοι με τη ζωή τους. Γιατί όμως, σχεδόν όλοι, δεν είναι ευχαριστημένοι; Τι στ’ αλήθεια συμβαίνει εδώ; Μήπως έχουμε πάρει λάθος δρόμο; Μήπως αναζητάμε την ευτυχία σε γυάλινες χάντρες και γυαλισμένα ντενεκεδάκια με τη μορφή ψευδαισθήσεων και διαβαίνουμε σε αδιέξοδα μονοπάτια; Μήπως απλά γυρνάμε γύρω γύρω, χαμένοι μέσα στον προσωπικό μας λαβύρινθο, αναζητώντας απεγνωσμένα την όμορφη βουνοκορφή των παιδικών μας ονείρων; Ή μήπως, απογοητευμένοι από τα όποια αδιέξοδα και τις αποτυχίες μας, ψάχνουμε μια φωλιά για να γιάνουμε τις πληγές μας; Μήπως τελικά, ΑΠΛΑ φοβόμαστε να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας, γιατί πιστέψαμε ότι δεν μπορούμε να παλέψουμε με τους δράκους μας; Για όλα αυτά έχω κάποιες απόψεις τις οποίες και θέλω να μοιραστώ με όσους μου κάνουν την τιμή να διαβάσουν αυτά που γράφω. Αρχικά, πιστεύω ότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να ζήσουν μια ζωή η οποία θα γλυκαίνει την καρδιά τους με τα συναισθήματα της ευχαρίστησης, της χαράς, της ευτυχίας και της αγάπης. Όχι μόνον οι “τυχεροί” ή οι “ευνοημένοι” της ζωής αλλά ΟΛΟΙ. Στη συνέχεια, πιστεύω ότι ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝΕ να πετύχουνε να ζήσουνε μια ζωή που τους αξίζει, όταν κάνουν το οτιδήποτε χρειάζεται γι’ αυτό. Επίσης πιστεύω, στην τεράστια δύναμη των λέξεων “φτάνει πια”. Όταν αυτές οι δύο μαγικές λέξεις βγουν απ’ την καρδιά και όχι από το μυαλό σου και σηματοδοτούν την αδιαπραγμάτευτη απόφασή σου να φύγεις από αυτό που ζεις για να διαβείς το δρόμο που οδηγεί στα όνειρά σου τότε ΜΟΝΟ θα μπορέσεις να κάνεις το ταξίδι… Αν μαζέψω αυτά μου τα πιστεύω σε ένα δισάκι και το κρεμάσω στους ώμους μου και με μόνα μου εφόδια το περιεχόμενό του ξεκινήσω, αρχίζω αμέσως να νιώθω μια γλυκιά ανυπομονησία για το ταξίδι που ξεκινάω… Ο μόνος λόγος που μέχρι σήμερα δεν έβγαιναν από μέσα μου οι λέξεις “φτάνει πια” ήταν κάποιος από τους πολλούς ανθρώπινους φόβους μου. Αυτός ο φόβος (ο όποιος φόβος), με έκανε να νιώθω πως δεν μπορώ να πάρω την απόφαση να πραγματώσω τα θέλω μου. Με έκανε να φοβάμαι πως εάν την πάρω τότε θα κινδυνέψω να πονέσω, να πληγωθώ, να αποτύχω, να δυστυχήσω…  Με έκανε να επιλέγω το βόλεμα από τη δράση. Το δέσιμο στο μουράγιο από το ταξίδι… Με άλλα λόγια, με έκανε να μην αναγνωρίζω τη δύναμη που όλοι έχουμε μέσα μας και είναι υπεραρκετή για να μας κάνει ικανούς να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τα οποιαδήποτε εμπόδια θα συναντήσουμε στο διάβα μας. Μια λοιπόν και δεν μου λείπουν οι ικανότητες και η δύναμη αλλά αυτό που μου λείπει είναι να αναγνωρίσω και να βιώσω ότι αυτές υπάρχουν, τι πρέπει να κάνω για να τις αποκαλύψω; Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, το πρώτο βήμα για να μπορέσω να λύσω τους κάβους που με κρατάνε δεμένο στο μουράγιο και να ξεκινήσω το ταξίδι για τη ζωή που ονειρεύομαι, είναι να μάθω να αντιμετωπίζω τους φόβους μου… Ο φόβος από τη φύση του είναι ένας υγιής μηχανισμός που μας βάζει στη δράση για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας όταν κινδυνεύει. Όμως, όταν του επιτρέπουμε να μας ακινητοποιεί τότε μετατρέπεται στο χειρότερο εχθρό μας σκοτώνοντας τα όνειρά μας. Αυτό και μόνο, κάνει πολύτιμη, για ολόκληρη τη ζωή μας, τη γνώση που θα μας μάθει να μετατρέπουμε την ακινητοποίηση σε δράση. Μαθημένη κατάσταση (από τα παιδικά μας χρόνια) είναι και η ακινητοποίηση και η δράση κι αυτό γιατί όπως έχει αποδείξει η σύγχρονη επιστήμη ΟΛΑ είναι συνειδητές ή ασυνείδητες επιλογές μας. Μπορούμε λοιπόν να μάθουμε να επιλέγουμε τη δράση που θα μας βάλει στο δρόμο της επιθυμητής για μας ζωής. Αξίζει τον κόπο γιατί έτσι απελευθερώνεται το υπέροχο δυναμικό μας. Αντώνης Καλογήρου    

Διαβάζω σχεδόν καθημερινά πολλές από τις αναρτήσεις των χιλιάδων φίλων μου στο facebook και αναρωτιέμαι: Γιατί είναι τόσες πολλές εκείνες που αναφέρονται σε ωραίες ατάκες για τη ζωή, την επιτυχία, τους άντρες, τις γυναίκες, τα όνειρά μας (τα θέλω μας) καθώς και οι φράσεις κορυφαίων της ανθρώπινης ιστορίας; Η απάντηση, μου είναι εύκολη. Γιατί αρέσουν στους πολλούς και προκαλούν πολλά like. Έτσι κι ο αναρτών έχει την αίσθηση ότι αξίζει και αυτός αφού πήρε η ανάρτησή του τόσα likes. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε την ανάγκη της αποδοχής. Όμως η δεύτερη ερώτηση που μου γεννάται, με προβληματίζει. Και γιατί όλα αυτά αρέσουν στους πολλούς; Μα γιατί είναι σωστά θα πει κάποιος. Αφού όμως γνωρίζει ότι είναι σωστά τότε γιατί δεν τα κάνει πράξη και μένει στο: “αχ, τι ωραίο που είναι αυτό;” Πιστεύω βαθειά ότι, κανένας χάρτης όσο λεπτομερής κι αν είναι δεν πήγε τον κάτοχό του ούτε ένα βήμα πιο πέρα, κανένας νόμος δεν πρόλαβε ένα έγκλημα, κανένα βιβλίο και καμία διδασκαλία από μόνα τους δεν άλλαξαν έναν άνθρωπο. Όλα αυτά (και πολλά άλλα) αποκτούν σημασία και κατ’ επέκταση αξία, μόνο όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να τα κάνει πράξη. Μόνο αν αποφασίσεις να βγεις στο δρόμο, ο χάρτης μπορεί να σε οδηγήσει. Μόνον εάν αποκτήσεις υγιείς αξίες ο νόμος έχει για σένα αξία. Μόνον όταν αποφασίσεις να κάνεις πράξη αυτά που έμαθες από το βιβλίο ή τη διδασκαλία, αποκτούν τη δύναμη της αλλαγής στη ζωή σου. Κι έρχεται η τρίτη ερώτηση. Γιατί, λοιπόν, δεν τα κάνουμε πράξη όλα αυτά που διαβάζουμε και μας αρέσουν; Η απάντηση στην οποία πιστεύω ίσως σας εκπλήξει. ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ!!! Άλλος φοβάται ότι δεν μπορεί να το κάνει και δεν δοκιμάζει καν, γιατί δεν θέλει να πονέσει από την επιβεβαίωση του “είμαι λίγος”. Άλλος φοβάται μην αποτύχει και δεχθεί την απόρριψη των άλλων. Άλλος φοβάται ότι όταν το κάνει θα μείνει μόνος. Άλλος φοβάται την επιτυχία!!! Αναρωτιέται: “Αν τα καταφέρω, μετά τι γίνεται; Μήπως χάσω την αγάπη που έχω σήμερα; Μήπως δεν μπορέσω να μείνω εκεί ψηλά και πέσω και τότε γκρεμοτσακιστώ;” Άλλος, πιστεύει στο “μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες” και λέει: “Άσε, καλά είναι και τα λίγα”… Με αυτά τα παραδείγματα δεν εννοώ οικονομική επιτυχία, χωρίς να την αποκλείω. Εννοώ το, να κάνω τη ζωή μου όπως την ονειρεύομαι. Να την οδηγήσω στις κορυφές που μου αξίζουν, δικαιούμαι και μπορώ να έχω. Ό,τι θέλουμε και δεν έχουμε κατακτήσει μέχρι τώρα, έχει από πίσω του κρυμμένο ένα φόβο. Ένα φόβο που, μην γνωρίζοντας πώς να τον χειριστούμε, του επιτρέπουμε να μας ακινητοποιεί και να μας κρατάει μακριά από το “θέλω” μας. Το σημαντικότερο, λοιπόν, βήμα για να μπω στο δρόμο που θα δώσει νόημα στη ζωή μου είναι, να μάθω να χειρίζομαι τους φόβους μου και να τους χρησιμοποιώ σαν μέσο κινητοποίησης, όπως είναι και ο υγιής λόγος ύπαρξής τους. Αντώνης Καλογήρου    

Διάβασα ένα υπέροχο κείμενο, κατά τη γνώμη μου, το οποίο συμπληρώνει το προηγούμενο γραπτό μου για το ΠΟΤΕ ΑΞΙΖΕΙ Η ΖΩΗ. Θέλω να το μοιραστώ μαζί σας γιατί, παρ’ όλο που πιστεύω ότι ισχύει για ολόκληρη τη ζωή και όχι μόνο για όσους είναι “εκεί γύρω στα 45”, εμπεριέχει τεράστιες αλήθειες. Αλήθεια, τι νόημα έχει μια ζωή που δεν της επέτρεψες να βιώσει όλα αυτά; Γιατί ζεις; Το κείμενο είναι της Αθηνάς Τερζή. “Εκεί γύρω, μέχρι τα 45, κοίτα να ντύνεσαι καλά κι έρχεται κρύο… Μοιάζουμε με πουλιά ταξιδιάρικα, όλοι οι άνθρωποι, ακόμη κι ‘κείνοι που ξεβολεύονται δυσκολότερα. Μοιάζουμε με περβόλια. Με ανθισμένους μπαξέδες. Θέλουμε νερό, ήλιο και καθαρό αέρα για να θεριέψουμε και να τραβήξουμε τον ανήφορο. Εκεί, γύρω στα 45, στον πυρήνα μιας χορτάτης ζωής, που εύχομαι να σου σφαλίσει τα μάτια μονάχα σαν πατήσεις τα 90, οφείλεις καλέ μου άνθρωπε, για να το κατορθώσεις και να ελπίζεις στο ακατόρθωτο να έχεις γευτεί τα ακόλουθα: Να ζήσεις έναν έρωτα όλο τρέλα. Να σπάσεις φρένα, να λυγίσεις σίδερα, να φας καρφιά. Από κείνους τους κινηματογραφικούς έρωτες που λιγώνεσαι να χαζεύεις. Και για μια φορά έστω, στη μάταιη αυτή ζωή σου, να νιώσεις πώς είναι να σου μπήγουν δυο μάτια καρφιά στην ψυχή και στο μυαλό, να σφιχτεί το στομάχι, να λαθέψει το μυαλό, να κουμαντάρει η καρδιά σα γενικός δερβέναγας. Εκεί γύρω, μέχρι τα 45 να ‘χεις κάνει δύο τεράστια μεθύσια. Ένα της χαράς κι ένα από σεκλέτι και βαρύ καημό. Να καταλάβεις τη γλύκα του απόλυτου ξοδέματος και εξευτελισμού. “Να γίνεις λάσπη και χώμα” και μέσα στον απόλυτο χαμό να γευτείς την ασημαντότητα των στιγμών, το μεγαλείο του ανθρώπου, τον πόνο για μιαν αγάπη που έχασες ή για μια νίκη που κέρδισες. Να συρθείς στα πατώματα, να αγαπήσεις τη νύχτα και τους κατοίκους της και να μονιάσεις μαζί τους ξοδεύοντας μια μικρή περιουσία σε πιοτό για να σε μνημονεύουν. Εκεί γύρω, μέχρι τα 45, στο κέντρο μιας απρόβλεπτης ζωής, να έχεις βρεθεί μια φορά σε ένα επαρχιώτικο πανηγύρι, από κείνα τα αναστενάρικα με τα κλαρίνα και τους ζουρνάδες και την τσίκνα στο ρουθούνι. Με τη σκόνη να σε ζώνει σαν το φίδι, το χαλβά Φαρσάλων να σου ανακατεύει τα σωθικά, το γύρο του θανάτου, τις κάλτσες, τα βρακιά και τις παντόφλες στα σύρματα. Αυτοσχέδια σκηνικά, γκροτέσκο φιγούρες, μιας ζωής καρικατούρας που δεν της πρέπει να την φέρνεις βαρέως σε καμία περίπτωση. Εκεί γύρω, μέχρι τα 45, να την έχεις κάνει κοπάνα από όλους κι όλα και για μερικές απειροελάχιστες στιγμές να έχεις καταφέρει να κατεβάσεις διακόπτες και να χαθείς από προσώπου γης. Να διαλέξεις το μέρος και να εξαφανιστείς για μια ολόκληρη μέρα. Να κλείσεις τηλέφωνα, υπολογιστές κι ατζέντες και να σωπάσεις. Να αποκοιμηθείς ολομόναχος, να σκορπίσει το μυαλό, να βυθιστείς στο απόλυτο τίποτα. Εκεί γύρω μέχρι τα 45, να έχεις ξύσει την κούτρα και αναπολώντας τα παιδικά σου χρόνια, να έχεις κουτρουβαλήσει έστω για μια ακόμη φορά στους δρόμους, στις αμμουδιές, στο χορτάρι, στην πλατεία του χωριού, σε μια πλαγιά, σε ένα μεγάλο σαλόνι, σε μια λουλουδιασμένη αυλή, όπου τέλος πάντων μπορέσεις. Να λαχανιάσεις από το τρέξιμο, να γρατζουνίσεις τα γόνατα, να σκίσεις τα ρούχα από το παιχνίδι. Να έχεις ταξιδέψει τουλάχιστον σε έναν ονειρεμένο προορισμό και να μην πάψεις να ελπίζεις για τον παραδεισένιο. Κι όταν σε στριμώχνουν τα τετραγωνικά, εκείνες τις μέρες τις ανάποδες και τις θλιμμένες, να αναπολείς εκείνα τα μερόνυχτα που είχες δραπετεύσει. Εκεί γύρω, μέχρι τα 45, να έχεις συγχωρέσει έναν εχθρό και να έχεις σταθεί σε ένα φίλο, δίχως να σου το ζητήσουν. Απαραίτητα να έχεις βρεθεί σε ένα γερό συμπόσιο, από κείνα της παλιάς κοπής και να ‘χεις χορέψει ξέφρενα, δίχως καμιά ντροπή. Να έχεις κάνει την πιο απρόβλεπτη πράξη σε έναν άγνωστο στο δρόμο και για μια στιγμή να ήσουν η αιτία για να νιώσει το κέντρο του κόσμου. Να το έχεις κάνει, όταν δεν θα το περιμένει και να τον έχεις εκπλήξει με τον πιο ευχάριστα περίεργο τρόπο. Να έχεις αγαπήσει τρεις ποιητές και να έχεις ταυτιστεί με τους ήρωες από τρία μυθιστορήματα. Να είναι δικοί σου. Σαν δεύτερη οικογένεια. Να έχεις ανακαλύψει δύο από τα πολλά κρυφά ταλέντα που σίγουρα θα έχεις και να τα έχεις βγάλει στο φως. Ζωγράφισε, τραγούδησε, μάθε κιθάρα, κλακέτες, φλαμένκο, καβάλησε κανένα άλογο, πήδα από γέφυρες, ανέβα σε αερόστατο, παίξε θέατρο, κλώτσα μπάλες, τρέξε στα γήπεδα, μάθε να πιλοτάρεις αεροπλάνο, βγάλε άδεια δύτη. Κολύμπα στα βαθιά. Κυρίως όμως εξέπληξε τον εαυτό σου. Κάνε λάθη κι ας μη μάθεις ποτέ από αυτά. Κάνε φίλους καρδιάς, εκείνους που χαμογελάνε πολύ, τους θετικούς μιας ζωής που είναι έτσι κι αλλιώς βουτηγμένη στην άρνηση. Να μην ντρέπεσαι για το παιδί που αφήνεις ακόμη να σου ψιθυρίζει στα αυτιά, να σου μπερδεύει τα μαλλιά. Συμφιλιώσου με τα ζόρια σου – ναι μπορεί να μην κάνεις ποτέ περιουσίες, πιθανόν και γάμο, μπορεί και παιδιά, να αποκτήσεις φαλάκρα, κοιλιά, ρυτίδες, πρεσβυωπία – κανάκεψε όμως τα κατορθώματά σου και καμάρωσε σαν τον Ηρακλή, μα πάνω από όλα να μην κουραστείς να ζεις ξανά και ξανά και ξανά…”   Απλά σκεφτείτε το… Για την αντιγραφή, Αντώνης Καλογήρου    

Είναι κάτι βράδια αξημέρωτα που ο νους μου αγκαλιασμένος με την καρδιά μου αναρωτιέται: “Αντώνη τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή να αξίζει να τη ζεις;” Κι αυτή η ερώτηση μου δημιουργεί ένα χείμαρρο άλλων ερωτήσεων. Είναι δυνατόν το θαύμα που ονομάζουμε ζωή να αξίζει από μόνο του, μόνο και μόνο γιατί είναι θαύμα; Δεν χρειάζεται και κάτι ακόμα για να αξίζει γι’ αυτόν που τη ζει; Από την άλλη, τι αξία έχει η ζωή όλων αυτών που σφάζονται αδιάκριτα από τους τζιχαντιστές; Αυτών που πεθαίνουν από πείνα στη Νιγηρία, όλων αυτών που πεθαίνουν ολομόναχοι μέσα σε μια αβάστακτη δυστυχία; Αυτών που αργοπεθαίνουν από μια ανίατη αρρώστια; Αυτών που ζουν απλά για να εξασφαλίσουν την επιβίωση; Πότε και πώς, η ζωή ΟΛΩΝ μας, μπορεί να αποκτήσει αξία όταν πρέπει να αγωνιζόμαστε συνέχεια για να μπορούμε να έχουμε όλα αυτά που θα την κάνουν να αξίζει; Γιατί κανείς δεν μπορεί να νιώσει ότι αξίζει να ζει, εάν δεν έχει όλα αυτά που θέλει για να κάνει τη ζωή του όμορφη; Τελικά τι είναι η ζωή; Ένα θαύμα, ένα μαρτύριο, ένας αγώνας, μια περιπέτεια, ένα υπέροχο ταξίδι στο άγνωστο ή απλά ένα “σκάσε και κολύμπα;” Δουλεύω περίπου 40 χρόνια με τον άνθρωπο. Σ’ αυτή μου την πορεία, χιλιάδες υπέροχοι άνθρωποι που υπήρξαν μαθητές μου, με δίδαξαν με την προσωπική τους ζωή πολλά περισσότερα και σημαντικότερα απ’ όσα με δίδαξαν μεγάλοι δάσκαλοι της ανθρώπινης φύσης. Όλα αυτά τα χρόνια, περπάτησα με εκείνους που έκαναν δυναμικές ανατροπές και άλλαξαν ριζικά τη ζωή τους προς το καλύτερο αλλά και με εκείνους που έμειναν αμετακίνητα καρφωμένοι στη θέση τους αρνούμενοι να κάνουν έστω και ένα βήμα. Ένα μεγάλο μάθημα που πήρα από όλους ήταν πως η διαφορά των πρώτων από τους δεύτερους δεν ήταν κάτι το εμφανές. Δεν ήταν οι μεν μορφωμένοι και οι δε αμόρφωτοι. Οι μεν έξυπνοι και οι δε χαζοί. Οι μεν δυνατοί και οι δε αδύναμοι. Οι μεν ικανοί και οι δε ανίκανοι. Η διαφορά τους ήταν ΜΟΝΟ μία. Οι μεν ήθελαν να ΖΗΣΟΥΝ και οι δε να επιβιώσουν με όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα. Όταν αποφασίσεις να ΖΗΣΕΙΣ, τότε η ζωή σου αποκτάει νόημα και σε οδηγεί να ανακαλύψεις τον λόγο ύπαρξης του ανθρώπου. Και αυτό της δίνει αξία. Όμως, τι θα πει θέλω να ΖΗΣΩ; Θέλω να ζήσω σημαίνει να τολμήσω. Να τολμήσω να ρισκάρω, να αγαπήσω, να δημιουργήσω, να παίξω, να ερωτευτώ, να δοκιμάσω, μα πάνω απ’ όλα να βρω τρόπο για να δώσω, να μοιραστώ… Ο λόγος ύπαρξής μας είναι, δίνοντας ο ένας στον άλλον, να οδηγήσουμε τον εαυτό μας στην αίσθηση της ενότητας. Να μάθουμε να μετατρέπουμε το “εγώ” σε “εμείς”… Και δυστυχώς, νόημα στη ζωή μπορούμε να δώσουμε ΜΟΝΟ εμείς. Κανείς άλλος δεν μπορεί να δώσει νόημα στη ζωή σου εκτός από σένα. Μετά από αυτήν την μακρόχρονη πορεία μου, αγκαλιά με τις ζωές των ανθρώπων, πιστεύω βαθειά ότι η ζωή αποκτάει νόημα ΜΟΝΟ σε εκείνους που αποφασίζουν και τολμούν να σκοτώσουν το αρπακτικό που ζει μέσα τους. Το τέρας που μας έχει πείσει ότι ο λόγος που ζούμε είναι για να καταφέρουμε να αποκτήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Το τέρας που μας σπρώχνει να θέλουμε να έχουμε όλα αυτά που όταν τα έχεις σε λένε επιτυχημένο!!! Το τέρας που μας οδηγεί να γίνουμε αυτό που νομίζουμε ότι θα θέλανε οι άλλοι για να μας αγαπήσουνε και να μας αποδεχτούνε. Το τέρας που μας κάνει να ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι και μας κάνει “δήθεν”. Το τέρας που μας οδηγεί στο “τι θα πάρω” και μας απομακρύνει από το “τι θα δώσω”. Τελειώνοντας ένα μέρος από την καταιγίδα των σκέψεών μου, θα ήθελα να βροντοφωνάξω σε όλους όσοι θα ήθελαν να με ακούσουν: Αυτό που θα δώσει νόημα και αξία στη ζωή μας, αυτό που θα οδηγήσει τα βήματά μας στον δρόμο της χαράς και της ευτυχίας είναι ΜΟΝΟ η αγάπη. Και αγάπη σημαίνει μοίρασμα (δόσιμο). Μοίρασμα χρόνου, ταλέντων, χαράς, ενδιαφέροντος, βοήθειας, ανιδιοτελούς νοιαξίματος, υποστήριξης, ΑΓΑΠΗΣ… Μόνος σου μπορείς να φτάσεις κάπου, μαζί μπορούμε να φτάσουμε και τα πιο τρελά μας όνειρα… Σας ευγνωμονώ για όσα μου έχετε δώσει… Αντώνης Καλογήρου    

Και τι πιο ωραίο! Ξεκινάει με ένα τρίωρο εργαστήριο που θα αφήσει εποχή!!! Μετά από τρεις μέρες, ένα πάρτυ που …θα το κάψουμε!!! Και μετά από δέκα μέρες, ένα σεμινάριο που θα αλλάξει στην κυριολεξία τον κόσμο μας… Πώς λοιπόν να μην είναι ένας υπέροχος μήνας; Με εκτίμηση και αγάπη γι’ αυτό που είστε και για όσα κάνετε, Αντώνης Καλογήρου    

Το παρακάτω, είναι ένα κείμενο από καρδιάς, που απευθύνεται ΜΟΝΟ σε όσους έχουν παρακολουθήσει κάποιο από τα σεμινάρια της Μεθόδου Καλογήρου. Όσοι λοιπόν είστε απόφοιτοι κάποιου από τα σεμινάριά μας θα ήθελα να γνωρίζετε όλα όσα γίνονται στο χώρο του ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ και έτσι να αποφασίσετε και για τη δική σας πορεία στο δρόμο της γνώσης και της εξέλιξης. Όταν πριν από 25 χρόνια δημιούργησα τη Μέθοδο Καλογήρου είχα μέσα μου έντονα την πίστη για την αποτελεσματικότητά της στις ζωές των ανθρώπων αλλά και το όραμα να διαδοθεί και να γίνει κτήμα όσο περισσοτέρων γίνεται. Στη μακρόχρονη αυτή πορεία, συνεχώς βελτίωνα και εμπλούτιζα τη Μέθοδο με κάθε καινούρια επιστημονική γνώση, αλλά και με τις γνώσεις που απλόχερα μου χαρίζατε με τα προσωπικά σας βιώματα και τις ζωές σας. «Αν όλα όσα σκέφτεσαι είναι σωστά, μόνο η πράξη (το αποτέλεσμα) μπορεί να το αποδείξει» είχε πει ένας σοφός. Και η πράξη έχει να επιδείξει χιλιάδες ανθρώπους, που στη διάρκεια αυτών των 25 χρόνων, εφαρμόζοντας όλα όσα έμαθαν από τη Μέθοδο, άλλαξαν θετικά και δημιουργικά τις ζωές τους. Στην 25χρονη αυτή πορεία, όπως σε κάθε ζωντανό οργανισμό, παρουσιάστηκαν και προβλήματα και τεράστιες επιτυχίες. Σήμερα όμως, βρισκόμαστε μπροστά σε μια πανέμορφη και πολύ ενθουσιώδη κατάσταση σε όλα τα επίπεδα. Ήδη έχουν γίνει δύο απόλυτα επιτυχημένα 3ωρα εργαστήρια, την Τετάρτη θα πραγματοποιηθεί το τρίτο εργαστήριο και είναι έτοιμο το σεμινάριο «Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ» το οποίο θα αφήσει εποχή και έπεται συνέχεια… Μαζί με όλα αυτά, οι απόφοιτοι των σεμιναρίων που έχουν μέχρι στιγμής στελεχώσει τον σύλλογο «ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ» τον οποίο έχουν οι ίδιοι δημιουργήσει, με ηγέτες μια ομάδα υπέροχων ανθρώπων που έχουν αποφασίσει ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ σε όλα τα επίπεδα, αποφάσισαν να δομήσουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για να βιώνουμε ΟΛΟΙ μας αυτό που μας αξίζει, δικαιούμαστε και ΜΠΟΡΟΥΜΕ να ζούμε!!! Πρώτη κίνηση από τις πολλές που έχουν ετοιμάσει είναι το πάρτυ που θα πραγματοποιήσουν το Σάββατο 4/10/14. Ένα πάρτυ γιορτή, για τα όμορφα, δημιουργικά και επιτυχημένα που θα δημιουργήσουμε την καινούρια «σχολική» μας χρονιά. Κι εγώ και η Βένα, σας προσκαλούμε με την καρδιά μας να έρθετε το Σάββατο για να γλεντήσουμε, να χαρούμε, να παίξουμε, να χορέψουμε και να γιορτάσουμε αυτό το υπέροχο που στ’ αλήθεια είμαστε!!! Αντώνης Καλογήρου