[vc_row][vc_column][vc_column_text]«Εάν περιμένεις 15 λεπτά μέχρι να γυρίσω και δεν το φας, όταν επιστρέψω θα σου δώσω κι άλλο ένα» λέει στο παιδί, και η κάμερα καταγράφει την αναμονή. Κάποια αλληθωρίζουν από πόθο στη θέα του ζαχαρωτού, υποκρίνονται πως το δαγκώνουν, του μιλάνε, το φιλάνε. Άλλα βουτάνε δαχτυλάκια, ένα παιδάκι το δαγκώνει απ’ όλες τις μεριές και μετά το ξαναβάζει στο πιάτο. Ένας πιτσιρικάς χτυπάει κωμικά το κεφάλι του, λες και βρίσκεται σε κατάσταση απεξάρτησης γλυκών. Ο Γουόλτερ Μίτσελ, καθηγητής Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ διεξήγαγε το πείραμα του ζαχαρωτού τη δεκαετία του 1960, στο οποίο συμμετείχαν παιδιά πέντε ετών. Ο καθηγητής έμπαινε στο δωμάτιο με ένα παιδί και του πρόσφερε την αγαπημένη του λιχουδιά, ένα ζαχαρωτό. Στη συνέχεια του έλεγε ότι μπορεί να το φάει αμέσως, εάν όμως περίμενε 15 λεπτά θα το αντάμειβε με άλλο ένα. Ο καθηγητής έβγαινε έξω από το δωμάτιο και περίμενε την αντίδραση του παιδιού. Τελικά πολύ λίγα παιδιά περίμεναν μέχρι να επιστρέψει και να τους δώσει το έπαθλό τους… Το πείραμα αυτό (πηγή: www.newyorker.com/magazine/2009/05/18/dont-2) έχει επαναληφθεί πολλές φορές έκτοτε και 2 από αυτές υπάρχουν καταγεγραμμένες στο YouTube: https://youtu.be/Yo4WF3cSd9Q https://youtu.be/QX_oy9614HQ Ο σκοπός του πειράματος αυτού ήταν να ανακαλύψουν σε ποια ηλικία αναπτύσσεται η ικανότητα να αντιστεκόμαστε στην απόλαυση και τις παρορμήσεις. Και ενώ σαν πείραμα ήταν απλό, σε συνδυασμό με τις μεταγενέστερες έρευνες, τα αποτελέσματά του προκάλεσαν σεισμό στην επιστημονική κοινότητα. Ο Μίτσελ για να επιβεβαιώσει τα συμπεράσματα της έρευνας παρακολούθησε την πορεία των παιδιών στη διάρκεια των χρόνων. Αυτό που παρατήρησε ήταν ότι τα παιδιά που δεν επέδειξαν αυτοέλεγχο και έφαγαν κατευθείαν το ζαχαρωτό εξελίχτηκαν σε ενήλικες χωρίς αυτοπεποίθηση και χωρίς ιδιαίτερες σχολικές και επαγγελματικές επιτυχίες. Αντίθετα, τα παιδιά που αντιστάθηκαν στον πειρασμό μετατράπηκαν σε πιο ώριμους και κοινωνικούς ενήλικες με υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο και ήταν λιγότερο επιρρεπείς στους εθισμούς. Ο Μίτσελ μέσα από ένα απλό πείραμα έβγαλε ένα σημαντικό συμπέρασμα, το να καταφέρνεις να ελέγχεις το εαυτό σου σε φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στην επιτυχία. Αρκεί όμως να μπορεί κάποιος να μείνει με το γλυκό στο χέρι για 15 λεπτά; Τελικά, η στάση απέναντι στην αυτοπειθαρχία αποδείχτηκε καλύτερος δείκτης πρόβλεψης για την επιτυχία ενός ατόμου στη ζωή από τον δείκτη ευφυΐας του και τις επιδόσεις στο σχολείο. Αυτοπειθαρχία: Το κλειδί της επιτυχίας Σύμφωνα με τον Brian Tracy, αυτοπειθαρχία είναι το να κάνεις αυτό που ξέρεις ότι θα έπρεπε να κάνεις, τη στιγμή που θα έπρεπε να το κάνεις, είτε έχεις όρεξη να το κάνεις είτε όχι. Είναι η ικανότητα να πειθαρχείς τον εαυτό σου και να καθυστερείς την άμεση ευχαρίστηση για χάρη μιας καλύτερης, μελλοντικής ανταμοιβής. Είναι ο τρόπος να χρησιμοποιήσεις υπέρ σου τον θεμελιώδη νόμο πόνου – ηδονής βάσει του οποίου λαμβάνονται οι αποφάσεις κάθε ανθρώπου. Κάποιοι άνθρωποι λαμβάνουν την αυτοπειθαρχία ως καταπίεση, ως πλαίσιο το οποίο δημιουργεί άγχος, στέρηση, περιορισμούς. Θεωρούν πως δεν μπορούν να είναι αυθόρμητοι, βιώνουν μια απώλεια της απόλαυσης και της ευχαρίστησης. Κάποιοι άλλοι τη λαμβάνουν ως απελευθέρωση από εμμονές, από επιζήμιες συνήθειες και επιθυμίες, ως κάθαρση. Νιώθουν ότι ισορροπούν. Οι άνθρωποι της πρώτης κατηγορίας βιώνουν την αυτοπεποίθησή τους να μειώνεται κάθε φορά που κάποιος πειρασμός, είτε αυτός είναι ένα ζαχαρωτό είτε κάτι πιο σοβαρό, αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατός από αυτούς. Οι άνθρωποι της δεύτερης κατηγορίας, αυξάνουν την αυτοπεποίθηση, τη δύναμη και την αυταξία τους. Το πώς βιώνει ο καθένας την αυτοπειθαρχία εξαρτάται από το τι νόημα της έχει δώσει ο ίδιος. Εάν την αντιλαμβάνεται ως άκριτη υποταγή σε εξωτερικούς κανόνες ή στερεότυπα, τότε λογικά εκλαμβάνεται ως καταπίεση. Εάν την αντιλαμβάνεται ως εσωτερική ανάγκη αυτοσυγκράτησης, αυτοελέγχου, για τήρηση κάποιων προσωπικών κανόνων που δομούνται με βάση το δικό του σύστημα αξιών και πεποιθήσεων, τότε είναι περισσότερο μία αίσθηση αυτοπραγμάτωσης και ολοκλήρωσης. Πιστεύω βαθιά ότι αν έχεις αυτοπειθαρχία μπορείς να πετύχεις τους στόχους σου και άρα να πετύχεις οπουδήποτε. Σκέψου ότι αν μπορούσες από μόνος σου να βάλεις φρένο στις παρορμήσεις και στους πειρασμούς, στις εύκολες ανταμοιβές και τις βιαστικές λύσεις, θα ήσουν ήδη εκεί που ήθελες, ανεξαρτήτως του τι εμπόδια σου βάζει η ζωή ή οι άλλοι. Αν νιώθεις ότι δεν έχεις αυτοπειθαρχία, μπορείς να ξεκινήσεις με μικρές καθημερινές πράξεις για να τη χτίσεις. Η ζωή είναι παιχνίδι και αν δούμε ως παιχνίδι και την αυτοπειθαρχία τότε θα τη χτίσουμε απλά, ευχάριστα και σταδιακά… παίζοντας! Ένα από τα δικά μου παιχνίδια με την αυτοπειθαρχία το έχω ονομάσει «μόνο για σήμερα». Κάνω αυτό που ξέρω ότι χρειάζεται να κάνω και έχω συμφωνήσει με τον εαυτό μου ότι θα το κάνω μόνο για σήμερα. Κάπως έτσι έχουν μάθει οι περισσότεροι άνθρωποι να πλένουν τα δόντια τους καθημερινά ή να αθλούνται. Μέχρι που αυτό το «μόνο για σήμερα» από απλή καθημερινή συμπεριφορά γίνεται η νέα συνήθεια και εγκαθιδρύεται! Πριν από 2 χρόνια όταν ξεκίνησε το παιχνίδι Quizdom μου άρεσε ιδιαίτερα και έπαιζα τα βράδια λίγη ώρα για τη χαρά του παιχνιδιού και για την εξάσκηση των γνώσεών μου. Όταν κάποια στιγμή έγινε παροξυσμός με αυτό το παιχνίδι σταμάτησα να ασχολούμαι μέχρι το καλοκαίρι που μας πέρασε. Ανοίγοντας το παλιό μου iPad που το είχα περασμένο, το βρήκα εκεί να με περιμένει και μπήκα στον πειρασμό να παίξω ξανά. Οι χρήστες είχαν γίνει πάνω από 2 εκατομμύρια πλέον και βρισκόμουν αρκετά χαμηλά στη βαθμολογία μετά από την απουσία μου. Παίζοντας τα πρώτα παιχνίδια είδα ότι κάθε μέρα που έμπαινα με επιβράβευαν με κάποιους έξτρα πόντους. Κάθε συνεχομένη μέρα η επιβράβευση μεγάλωνε. Μετά από λίγο καιρό που έφυγα για ένα επαγγελματικό ταξίδι και δεν μπήκα για 2-3 μέρες να παίξω, μηδενίστηκε η επιβράβευση και… ξεκίνησε από την αρχή… Είπα στον εαυτό μου πως αυτή είναι μία εξαιρετική ευκαιρία να εξασκήσω λίγο ακόμα, με ένα διαφορετικό τρόπο τους μύες της αυτοπειθαρχίας μου! Περνώντας οι μέρες, οι πόντοι επιβράβευσης αυξάνονταν και η συμφωνία μου με μένα είναι πως ότι και να γίνει θα παίζω ένα παιχνίδι κάθε βράδυ για να παίρνω το ημερήσιο μπόνους. Το εκπληκτικό είναι πως κάθε μέρα που περνάει το ημερήσιο μπόνους αυξάνεται και τελικά οι πόντοι επιβράβευσης είναι μακράν περισσότεροι από τους πόντους που συλλέγει κάποιος από το πραγματικό παιχνίδι. Έτσι 80 μέρες μετά, μόνο αυτοπειθαρχώντας και αφιερώνοντας απλά 2-3

Ο μύθος λέει ότι αν πας σε ένα καλό σεμινάριο με κάποιον καταπληκτικό δάσκαλο, τότε θα αλλάξεις τη ζωή σου. Είναι όμως αυτή η αλήθεια; Όχι. Γιατί αν εσύ, για τον οποιονδήποτε λόγο, συνεχίσεις τις ίδιες συμπεριφορές, δεν εφαρμόσεις στην καθημερινότητά σου τίποτε απ’ όσα έμαθες τότε καμία αλλαγή δεν πρόκειται να υπάρξει στη ζωή σου έστω κι αν παρακολουθήσεις 1000 σεμινάρια με τους καλύτερους δασκάλους. Ποια είναι, λοιπόν, η αλήθεια; Όσοι με ξέρετε, και διαβάζετε αυτά που γράφω, γνωρίζετε ότι ποτέ δεν γράφω άμεσα για το περιεχόμενο και το βαθύτερο σκεπτικό ενός σεμιναρίου. Ο λόγος είναι ότι δεν θέλω να έρθει κάποιος στο όποιο σεμινάριο πιστεύοντας ότι όταν το παρακολουθήσει θα του δοθεί το μαγικό χαπάκι με το οποίο θα λύσει και τα όποια προβλήματά του. Η αλήθεια είναι ότι τα σεμινάρια απ’ όποιον και αν γίνονται, όσο καλά ή όχι κι αν είναι, δεν σου λύνουν κανένα πρόβλημα. Τα σεμινάρια (τα ποιοτικά τουλάχιστον), σου δίνουν απαντήσεις στο γιατί σου συμβαίνει αυτό ή το άλλο και ταυτόχρονα σου δείχνουν και επιλογές και συμπεριφορές με τις οποίες, αν τις υιοθετήσεις, θα έχεις διαφορετικά αποτελέσματα στη ζωή σου. Πάντα πίστευα ότι «τα λίγα θέλουν κόπο και τα πολλά θέλουν τρόπο». Αυτόν τον «τρόπο» σου δείχνει ένα καλό σεμινάριο και σου αποδεικνύει επίσης ότι ΜΠΟΡΕΙΣ να τον εφαρμόσεις εάν το αποφασίσεις. Ξεκαθάρισα με αυτές μου τις σκέψεις κάποια παρεξηγήσιμα σημεία, γιατί θα ήθελα με την ευκαιρία αυτού του μύθου, να μιλήσω κυρίως σε όλους όσους ψάχνουν σε λύσεις έξω από αυτούς. Ο τρόπος με τον οποίο θα κάνεις τη ζωή σου πολύ καλύτερη, απ’ όσο καλή κι αν είναι σήμερα, είναι η αξιοποίηση της γνώσης που μπορείς να αποκτήσεις. Όταν θα απαλλαγείς από τους μύθους με τους οποίους μεγάλωσες, όταν αναγνωρίσεις τις τεράστιες δυνατότητές σου και κυρίως όταν θα μάθεις να χειρίζεσαι και να αντιμετωπίζεις το μεγαλύτερο εμπόδιο της ζωής σου: ΤΟ ΦΟΒΟ. Αν το σκεφτείς ειλικρινά, θα ανακαλύψεις πως πίσω από καθετί που ονειρεύτηκες, που θέλησες και δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα στη ζωή σου, υπάρχει κρυμμένος ένας φόβος. Αν μπορούσες να τον αντιμετωπίσεις, αν ήταν αδύνατον να σε ακινητοποιήσει, ποια θα ήταν η ζωή σου σήμερα; Μήπως τελικά αξίζει να προσπαθήσεις να μάθεις την αλήθεια; Με αυτές τις σκέψεις οδηγό, εύκολα μπορείς να δεις πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε πότε είναι φυσικό να φοβόμαστε και πότε όχι. Τότε, όταν θα έχουμε τη γνώση, θα μπορέσουμε να δούμε πως είναι μύθος ότι το τάδε σεμινάριο ή ο τάδε δάσκαλος με άλλαξε. Θα δούμε πως ο δάσκαλος μου έδειξε το δρόμο αλλά η αλλαγή έρχεται όταν εγώ αποφασίσω να τον περπατήσω!!! Με αγάπη και εκτίμηση, Αντώνης Καλογήρου    

Σήμερα, μια ανάσα μετά από την αρχή και του 29ου χρόνου από την έναρξη των σεμιναρίων μου στο πλατύ κοινό, ένιωσα την ανάγκη να στείλω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε ΟΛΟΥΣ όσοι με εμπιστεύτηκαν και με τίμησαν με την παρουσία τους στα σεμινάριά μου όλα αυτά τα χρόνια. Κοιτώντας προς τα πίσω, νιώθω να με πλημμυρίζει ένα βαθύ συναίσθημα ευγνωμοσύνης για όλους εσάς. Ένα συναίσθημα που πηγάζει απ’ όλα τα τόσο σημαντικά πράγματα που μου χαρίσατε με την ύπαρξή σας… Αρχικά, η παρουσία σας μου έδινε την ευκαιρία να αποδείξω στην πράξη όσα σας έλεγα από το βήμα. Σας έλεγα ότι η επιτυχία έχει δύο προϋποθέσεις: Συνεχή εξέλιξη και δόσιμο. Κι εσείς με κάνετε καλύτερο και με μαθαίνετε με τις πράξεις σας ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Ταυτόχρονα, με γεμίζετε καθημερινά με την αγάπη σας και με κάνετε να έχω περίσσευμα και στις πιο δύσκολες στιγμές μου για να δίνω… Σας έλεγα να μην κρίνετε από τα πρόσκαιρα αποτελέσματα στη ζωή σας, είτε είναι επιτυχημένα είτε είναι αποτυχημένα. Σημασία έχει το πού θέλεις να πας μετά από πέντε ή δέκα χρόνια. Κι εσείς, με οδηγήσατε στις κορυφές που πάντα ήθελα (παρ’ όλα τα προβλήματα αυτής της πορείας) και με ονομάζετε δάσκαλό σας, για 28 ολόκληρα χρόνια. Σας έλεγα να αγαπάτε Ο,ΤΙ κι αν κάνετε γιατί μόνο τότε θα έχετε αποτελέσματα. Κι εσείς, με τα εκπληκτικά αποτελέσματα που έχετε στη ζωή σας με κάνετε να αγαπάω ακόμα πιο πολύ αυτό που λάτρευα από το ξεκίνημά μου. Το να είμαι ένας αξιοπρεπής, αποτελεσματικός και αγαπητός δάσκαλος ζωής. Σας έλεγα ότι ο καλός δάσκαλος είναι εκείνος που φτιάχνει γέφυρα για να περάσεις απέναντι αλλά μετά τη γκρεμίζει για να σε βοηθήσει να φτιάξεις τις δικές σου γέφυρες. Κι εσείς, φτιάξατε τόσες πολλές γέφυρες και έχετε δημιουργήσει τόσο μεγάλες επιτυχίες στη ζωή σας που μόνο θαυμασμός σας αξίζει. Κάποιοι δε από εσάς έχετε ήδη γίνει δάσκαλοι ζωής για πολλούς άλλους. Σας έλεγα να μάθετε να διεκδικείτε και να ζητάτε αυτό που έχετε ανάγκη. Κι εσείς με μάθατε να τολμώ κι εγώ να ζητάω αυτό που έχω ανάγκη. Σήμερα λοιπόν θα σας ζητήσω, αντί για τις συνηθισμένες Πρωτοχρονιάτικες ευχές μου, να δεχτείτε ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί με εμπιστευτήκατε. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί με αγαπήσατε. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί 28 ολόκληρα χρόνια ο κάθε ένας από εσάς μου έφερνε και μου φέρνει κάποιον αγαπημένο του. Γεγονός που για μένα αυτό είναι δείγμα εκτίμησης της δουλειάς μου. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί δουλέψατε με τον εαυτό σας και έτσι μου δώσατε την ευκαιρία να νιώθω περήφανος για τα αποτελέσματα της δουλειάς μου. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί με αποκαλείτε «δάσκαλο». Είναι τίτλος τιμής για μένα. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί μέσα από εσάς έγινα αυτό που είμαι. Ποιος θα ήμουν χωρίς εσάς; Ίσως ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, ίσως κάποιος σημαντικός κάπου αλλού, αλλά όχι δάσκαλος. Και το δάσκαλος, είναι τεράστιος τίτλος τιμής. Αυτό που έχω γίνει το χρωστάω σε μεγάλο βαθμό σ’ αυτά που ο μαθητής διδάσκει στο δάσκαλο… Άρα χρωστάω στη δημιουργική παρουσία σας στη ζωή μου. Για όλα αυτά αλλά και για πολλά ακόμα, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! Αντώνης Καλογήρου    

Ένας καινούριος χρόνος άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του στο διάβα μας, για να συνεχίσουμε αυτό το υπέροχο ταξίδι της ζωής. Ένα ταξίδι, κατά τη διάρκεια του οποίου θα θέλαμε όλοι μας να χαράξουμε την κατάλληλη πορεία που θα μας οδηγήσει στα λιμάνια των ονείρων μας. Αυτό μας το ταξίδι, πιστεύω όμως ότι θα γίνει πιο εύκολο εάν ξεκαθαρίσουμε κάποιους μύθους που ορισμένες φορές μας παγιδεύουν και μας οδηγούν σε ξέρες. Επιτρέψτε μου λοιπόν, το πρώτο μου κείμενο για το 2018 να έχει τις σκέψεις μου για μία αλήθεια που έχει μετατραπεί σε ψεύτικο μύθο. Σύντομα ελπίζω, θα μοιραστώ μαζί σας και άλλους μύθους και αλήθειες… Υπάρχουν φορές που κάποιες αλήθειες μετατρέπονται, εσκεμμένα ή από λάθος ερμηνεία, σε ψεύτικους μύθους και μας παγιδεύουν σε αδιέξοδα, σε θυμό, παράπονο, μοναξιά και τέλος, στην αίσθηση της αποτυχίας. Μια τέτοια αλήθεια παραποιημένη, μεταλλάχτηκε στο μύθο του «δάσκαλου». Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο δάσκαλος, δεν είναι άξιος του τίτλου του όταν εκδηλώνει την όποια αδυναμία, όταν χάνει τον έλεγχο, όταν αποτυγχάνει σε κάτι, όταν πονάει ή λυγάει σε κάποια φάση της ζωής του. Οι πολλοί, έχοντας ανάγκη από πρότυπα για να δομήσουν μέσα τους την ελπίδα και στη συνέχεια την πίστη ότι μπορούν να πετύχουν, τοποθετούν στο δάσκαλο ένα φωτοστέφανο και απαιτούν απ’ αυτόν την τελειότητα!!! Ποια είναι όμως η αλήθεια; Η αλήθεια είναι, πως ο δάσκαλος είναι απλά συμμαθητής τους. Σ’ αυτό το υπέροχο σχολείο που λέγεται ΖΩΗ φοιτούμε όλοι μας. Κάποιοι από εμάς μπορεί να είναι ακόμα στο νηπιαγωγείο, κάποιοι άλλοι να τελειώνουν το δημοτικό και κάποιοι να πηγαίνουν στο γυμνάσιο ή και στο λύκειο ή το πανεπιστήμιο, αλλά ΟΛΟΙ είναι μαθητές. Ζούμε γιατί μαθαίνουμε συνέχεια και μαθαίνουμε όταν ΖΟΥΜΕ. Ο δάσκαλος, λοιπόν, είναι κι αυτός (όπως κι εσύ) ένας μαθητής της ζωής. Σημασία έχει εάν μέχρι σήμερα, έχει περπατήσει, έχει ζήσει, κι αν έχει να σου δώσει κάτι ουσιαστικό από αυτό του το ταξίδι και όχι εάν είναι τέλειος. Σαν άνθρωπος που είναι, θα έρθουν φορές που, για να συνεχίσει τις σπουδές του, θα αντιμετωπίσει σημαντικά προσωπικά προβλήματα. Και τότε μπορεί να πονέσει, να απογοητευτεί, να φοβηθεί, να λυγίσει, ακόμα και να χάσει πρόσκαιρα το δρόμο του. Θα αναρωτιέσαι σίγουρα: Αν κι αυτός περνάει από τέτοιες καταστάσεις στη ζωή του όπως κι εγώ, τότε ποιο είναι το νόημα των μαθημάτων αλλά και του ρόλου του; Δύο πράγματα έχει να σου δώσει ο δάσκαλος και τα οποία τον κάνουν να είναι δάσκαλος. Το πρώτο έχει να κάνει με την ποιότητα των προβλημάτων (μαθημάτων) ζωής. Δηλαδή, όταν είσαι στο δημοτικό της ζωής, σε απασχολεί και σε προβληματίζει το γιατί σου πήρε την μπάλα το άλλο παιδάκι και πώς θα την πάρεις πίσω. Τα προβλήματά σου έχουν να κάνουν με το «εγώ» σου και με ό,τι καλό ή κακό έχεις πάρει από το οικογενειακό σου περιβάλλον. Όταν όμως είσαι στο λύκειο, τότε σε απασχολεί και σε προβληματίζει το μέλλον σου, οι σχέσεις σου, ο έρωτας, το οικονομικό κλπ. Μια άλλη ποιότητα προβλημάτων που απαιτεί και μια άλλη ποιότητα επιλογών. Ο δάσκαλος, λοιπόν, μπορεί να σου δώσει τη γνώση και το βίωμα που θα σε βοηθήσει να στρέψεις το υπέροχο δυναμικό σου, από την μικρότητα του «εγώ» στην μεγαλοσύνη των ονείρων της ζωής σου. Το δεύτερο (και σημαντικότερο ίσως) που έχει να σου δώσει και με το παράδειγμα της προσωπικής του ζωής, είναι πως δεν υπάρχει δημιουργία χωρίς λάθη. Να σου μάθει να μην φοβάσαι το λάθος και την αποτυχία, γιατί απλά αυτοί οι δυο τύραννοι είναι όχι μόνο αναπόσπαστα μέλη της διαδικασίας αλλά και πηγή πολύτιμων και απαραίτητων μαθημάτων για την κατάκτηση των ονείρων σου. Να σε μάθει δηλαδή, όχι να μην πέφτεις, αλλά να ξέρεις να σηκώνεσαι μόνος σου μετά από κάθε πέσιμο, παίρνοντας ταυτόχρονα το δώρο του μαθήματος που κουβαλούσε το πέσιμό σου. Άλλωστε, ταξίδι ζωής χωρίς φουρτούνα δεν υπάρχει!!! Με τις σκέψεις μου γι’ αυτό το μύθο, στην πραγματικότητα ήθελα να σου βροντοφωνάξω: Μην εγκαταλείψεις το δρόμο της μαθητείας και της αγάπης γιατί δεν έχεις βρει την τελειότητα. Όσο συνεχίζεις το μαγεμένο ταξίδι της ζωής σου τόσο πιο όμορφο θα γίνεται. Αξίζει να το παρατήσεις γιατί ακόμα δεν έχει γίνει τέλειο; Καλό μας ταξίδι συνταξιδιώτες μου. Αντώνης Καλογήρου    

Καθόμουν μ’ ένα καφεδάκι στο χέρι και το μυαλό μου άρχισε να τρέχει σε ερωτήσεις, οι απαντήσεις των οποίων (αν τις βρω χωρίς να κάνω λάθος), θα φέρει πιο κοντά στη χαρά, στην ομορφιά, στην αγάπη και τελικά στην ευτυχία τους ανθρώπους. Τι δεν γνωρίζουμε; Πού κάνουμε λάθος; Γιατί σχεδόν όλοι νιώθουμε πως δεν έχουμε όση αγάπη θα θέλαμε; Ποια είναι η αιτία που μας δυσκολεύει να βιώσουμε τη χαρά; Γιατί μας είναι δύσκολο να πούμε «είμαι ευτυχισμένος»; Υπάρχει τρόπος για να απολαύσουμε το «ταξίδι»; Αυτές, και μια σειρά από άλλες σκέψεις, με βασάνιζαν μέχρι που αποφάσισα να αρχίσω, με βοηθό μου το πληκτρολόγιο, να τις βάζω σε μια σειρά και στη συνέχεια να τις μοιραστώ μαζί σας. Ήξερα πως δύο τρόποι υπήρχαν για το ψάξιμο στους δαιδαλώδους δρόμους του μυαλού μου. Ο ένας, να ξεκινήσω από την επιφάνεια και στη συνέχεια να προσπαθήσω να κατέβω στα βαθειά. Ο άλλος, να ξεκινήσω από τα βάθη και να προσπαθήσω να απαντήσω σε όλες αυτές τις απορίες της καθημερινότητάς μας. Προτίμησα τον πρώτο… Κάπου κάνουμε λάθος, αδέλφια μου. Κάποιος είπε κάποτε: «Όταν η δύναμη της αγάπης γίνει μέσα μας πιο σημαντική από την αγάπη της δύναμης, τότε θα λυθούν και τα προβλήματά μας»!!! Πιθανά θα αναρωτιέσαι: Μα πώς μπορώ να είμαι ευτυχισμένος, όταν μου λείπουν τόσο πολλά; Όταν μου λείπει η οικονομική άνεση για να κάνω όλα όσα μου είναι απαραίτητα ώστε να νιώσω ωραία (δωράκια, διακοπές κλπ.); Όταν όλοι γύρω μου έχουν πρόβλημα, είναι κλεισμένοι στα καβούκια τους και δεν υπάρχουν τα κατάλληλα κεφάτα άτομα για να γλεντήσουμε παρέα; Όταν η αβεβαιότητα κι ο φόβος για το αύριο σφίγγει τις καρδιές όλων μας; Όταν δεν έχω δίπλα ανθρώπους που να με αγαπάνε τόσο όσο θα ήθελα; Μα πώς μπορώ να είμαι χαρούμενος με τόσα προβλήματα, με τόση αβεβαιότητα, με τόσες ελλείψεις; Χωρίς να μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, αλλά και χωρίς την αγάπη που θέλω να έχω γύρω μου; Πώς μπορώ να έχω την αγάπη που έχω ανάγκη, όταν όλοι νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους και τα προβλήματά τους; Ναι αδελφέ μου, έχεις δίκαιο. Τα πράγματα, εκεί έξω, είναι έτσι όπως τα λες. Εμείς όμως τι κάνουμε; Πόσο αγαπάμε αυτό το υπέροχο πλάσμα που φέρει το όνομά μας; Πόσο το υποστηρίζουμε, το εκτιμάμε, το προστατεύουμε, το βοηθάμε, το αγαπάμε; Αν εμείς δεν τα δίνουμε όλα αυτά στον εαυτό μας, με ποιο παράλογο επιχείρημα έχουμε το δικαίωμα να τα ζητάμε από τους άλλους; Γιατί να μας τα δώσουν; Όταν εγώ δεν πιστεύω ότι τα αξίζω πώς θα το πιστέψει ο άλλος για να μου τα δώσει; Αλλά κι εγώ τι δίνω στους άλλους; Τους δίνω όλα αυτά που ζητάω ή λειτουργώ μ’ αυτό που με μάθανε; Γιατί αυτό που έμαθα από μικρός είναι πως η αγάπη είναι ένα αλισβερίσι. Σου δίνω, μου δίνεις και πορευόμαστε. Η αγάπη, όμως, δεν είναι συναλλαγή. Η αγάπη είναι χαρά, ευγνωμοσύνη, ομορφιά, προσφορά, νοιάξιμο και πάνω απ’ όλα ενότητα. Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ… Αυτές τις μέρες των εορτών, έχουμε όλοι μας μια μεγάλη ευκαιρία. Να δώσουμε, πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μας αγάπη. Να είμαστε για μας, η πρώτη μας προτεραιότητα. Να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να μας δώσουμε αυτά που έχουμε ανάγκη, να μας αγαπήσουμε!!! Και έχουμε έναν σημαντικό λόγο γι’ αυτό. Μέχρι σήμερα, ακόμα και τις φορές που κάναμε λάθος, κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε. Αλλά και κάτι άλλο. Πάψτε να πιστεύετε τον οποιονδήποτε σας λέει ή σας δείχνει με τον τρόπο του ότι δεν αξίζετε. Δεν είναι αλήθεια. Είστε υπέροχα της φύσης θαύματα. Ναι, κανείς μας δεν είναι τέλειος. Έχουμε αδυναμίες, φόβους, ανασφάλειες και άγνοια που μας οδηγεί σε λάθη. Όμως, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν αξίζουμε, γιατί ταυτόχρονα έχουμε ταλέντα, όνειρα, ομορφιές και μια καρδιά που απεγνωσμένα ψάχνει τρόπους για να πάρει, αλλά και να δώσει, αγάπη. Πιστέψτε στον εαυτό σας, δώστε του αυτά που έχει ανάγκη, σταθείτε δίπλα του και φερθείτε του σαν να είναι το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή σας, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ!!! Πάμε, λοιπόν, ΟΛΟΙ μαζί, αυτές τις Άγιες μέρες, να γεμίσουμε με αγάπη για μας και τότε (κι αν δεν το πιστεύετε, απλά δοκιμάστε το) θα διαπιστώσετε πόσο εύκολο είναι να γεμίσετε και τους γύρω σας, αλλά και ολόκληρη τη ζωή σας, με αγάπη. Καλά Χριστούγεννα φίλοι μου, με μια ζεστή αγκαλιά και πολλή αγάπη… Αντώνης Καλογήρου    

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Όλοι μας όταν ήμασταν παιδιά κάναμε όνειρα. Όνειρα για το ταξίδι της ζωής. Βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε για να ζήσουμε αυτά που θέλαμε. Λίγοι το κατάφεραν. Οι πολλοί, σιγά σιγά, έθαψαν τα παιδικά τους όνειρα στα σωθικά τους για να μην ακούνε τις φωνές τους. Δικαιολογίες πολλές. Η άδικη κοινωνία, τα λεφτά, η προδοσία μιας αγάπης κλπ. Μα η αλήθεια ήταν άλλη. Η αλήθεια είναι η έλλειψη από τη ζωή μας δυο λέξεων που μας τις έδωσαν αλλά με κρυμμένο το αληθινό τους νόημα για να μας παραμυθιάσουν και να μην πονάμε. ΤΡΕΛΑ και ΤΙΜΗΜΑ. Ποιος είναι ο γνωστικός που θέλανε να γίνουμε; Αυτός που κάνει εκείνο που λένε οι πολλοί. Αυτός που ακολουθεί το χαραγμένο από τους προηγούμενους δρόμο. Αυτός που δεν αναστατώνει με καινούριες, αναπόδειχτες ακόμα απόψεις, τον αποδεκτό από τους πολλούς τρόπο ζωής. Αν τολμούσες το διαφορετικό, αν ξέφευγες από τους κανόνες, αν ήθελες να πέσεις με τα μούτρα σε άγνωστα νερά, αν δεν σε ένοιαζαν οι πληγές απ’ τα πεσίματα και τις συγκρούσεις σου σε αδιαπέραστους τοίχους, ήσουν τρελός. Κι αναρωτιέμαι: Και τι νόημα έχει μια ζωή που θα φτάσεις στο τέλος της με ένα σώμα χωρίς πληγές και με μια καρδιά πληγωμένη; Ο γνωστικός, δεν πηγαίνει σε δρόμους άγνωστους, δεν κινδυνεύει να πληγωθεί μεν αλλά ΔΕΝ ΖΕΙ δε. Και η καρδιά ξεσκίζεται από τον πόνο που του προκαλούν τα θαμμένα του παιδικά όνειρα. Ο Καζαντζάκης είπε «τον κόσμο τον πάνε μπροστά οι κουζουλοί». Κουζουλό λένε οι πολλοί αυτόν που βγαίνει από τη σπηλιά της προσωπικής του ασφάλειας για να πραγματώσει τα όνειρά του. Κάτι μέσα του όμως του φωνάζει ότι, δεν είναι κακό αν γλιστρήσει και πέσει ακόμα και μέσα στα σκατά γιατί έτσι θα μάθει να εκτιμάει τη μυρωδιά του τριαντάφυλλου. Ότι δεν είναι κακό αν φάει ένα δυνατό χαστούκι απ’ τη ζωή γιατί έτσι θα μάθει να εκτιμάει τη δύναμη και την αξία των χαδιών της. Ότι η αποτυχία του μαθαίνει το σωστό δρόμο αλλά και η προδοσία του μαθαίνει τη δύναμη της αγάπης. Κι έτσι πολλές φορές πέφτει και πληγώνεται και ξανασηκώνεται και προχωράει, ανακαλύπτει, μαθαίνει, ΖΕΙ. Και ο γνωστικός; Αυτός παραπονιέται γιατί η ζωή του φέρθηκε άσχημα, δεν τολμάει να βγει από τη σπηλιά του και φοβάται να πεθάνει γιατί ξέρει ότι, όσο χρονών κι αν είναι, δεν έχει ζήσει. Τι μας έμαθαν όμως για το τίμημα; Πως το τίμημα είναι η ποινή που πρέπει να υποστείς, να πληρώσεις, όταν αναζητάς να ξεφύγεις από τη «λογική ζωή». Πως το τίμημα είναι κάτι που πονάει, ζορίζει, κουράζει, βασανίζει. Πως είναι φυσιολογικό να μην θέλεις να το «πληρώσεις» μια και «μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες». Και τέλος, γιατί να «πληρώσεις» για κάτι που στο τέλος μπορεί και να μην το καταφέρεις, να μην το αποκτήσεις; Ποια είναι η αλήθεια όμως; Η λέξη τίμημα προέρχεται από τη λέξη «τιμώ» και δεν είναι πόνος. Είναι η δέσμευσή σου να τιμήσεις τις επιλογές σου. Είναι η απόφασή σου να χάσεις κάτι μικρότερης αξίας, προκειμένου να κερδίσεις κάτι σημαντικό για σένα. Αυτός είναι και ο λόγος που όσοι κατακτούν τα όνειρά τους δεν λένε ΠΟΤΕ «το πλήρωσα όμως πολύ ακριβά». Για παράδειγμα, τα παιδιά που χάνουν διασκεδάσεις για να διαβάσουν και να πάρουν το πτυχίο τους, χάνουν κάτι που είναι μικρής αξίας για την υπόλοιπη ζωή τους και κερδίζουν κάτι σημαντικό. Οι αποτυχημένοι της ζωής, οι γνωστικοί που κοιτάνε υποτίθεται το συμφέρον τους, φοβούνται μήπως χάσουν αυτά που έχουν και έτσι δεν πληρώνουν το τίμημα για το σημαντικό. Δεν τιμούν (δεν πληρώνουν το τίμημα) τα θέλω και τα όνειρά τους γιατί αυτοί δεν είναι «κουζουλοί». Αν ακουμπάνε την ψυχή σου αυτές οι σκέψεις ενός «κουζουλού», άκου και τη συνέχεια. Σου είπανε ψέματα πως είσαι λίγος. Πως «δεν είναι για σένα αυτά». Πως δεν αξίζει να παλέψεις, να προσπαθήσεις, να τα δώσεις όλα, γιατί στο τέλος είναι βέβαιο ότι θα χάσεις και θα απογοητευτείς. Σου είπανε ψέματα πως δεν γίνονται τα όνειρα πραγματικότητα. Πως είναι καλύτερα να κάθεσαι στ’ αυγά σου γιατί αλλιώς θα πονέσεις. Πως «ο καναπές» μπορεί να μην σε πηγαίνει πουθενά αλλά είναι μαλακός και δεν πονάει. Αυτός έχει το μεγαλύτερο πόνο. Τον πόνο μιας χαμένης ζωής… Σου είπανε ψέματα πως δεν υπάρχει αγάπη και κοίταξε να βολευτείς με ότι βρεις. Πως άμα δίνεις στο τέλος εσύ θα είσαι ο χαμένος. Πως ο κόσμος είναι κακός και κρατήσου μακριά του για να μην σε πληγώσει. Κλείσε τ’ αυτιά σου. ΟΛΑ αυτά είναι ψέματα. Ανακάλυψε την ομορφιά σου και το μεγαλείο σου που δεν στο έδειξε κανείς. Πίστεψε σε ‘σένα και στα όνειρά σου. ΞΕΒΟΛΕΨΟΥ και πάμε να μπούμε στο δρόμο της ζωής βγαίνοντας από τη μούχλα του θανάτου. ΜΠΟΡΟΥΜΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Αντώνης Καλογήρου [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1513338622553{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” main_heading_font_size=”desktop:30px;” main_heading_line_height=”desktop:60px;” margin_design_tab_text=”” sub_heading_line_height=”desktop:30px;” main_heading_style=”font-weight:bold;”] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_empty_space][/vc_column][/vc_row]

Θέλω πολύ να σου δώσω την καρδιά μου! Δεν χρειάζεται να κάνεις πολλά, θέλω μόνο να είσαι αληθινός. Το ψεύτικο δεν έχει ψυχή, όταν το αγγίζεις είναι κρύο δεν έχει ζεστασιά. Θέλω να μ’ αγγίζεις και να μ’ αφήνεις να σ’ αγγίζω, να σ’ αγκαλιάζω. Χωρίς αγκαλιά το δέρμα στεγνώνει, το ίδιο και η καρδιά. Και μετά δεν θα έχω καρδιά για να σου δώσω. Θέλω να μιλάμε, χωρίς να παίρνουμε τα πράγματα βαριά και σοβαρά. Θέλω να είμαστε μαζί μέσα στο παιχνίδι της ζωής, με τα πάνω και τα κάτω του, τις χαρές και τις λύπες του, τα θαύματα, τις αγωνίες, τα γέλια, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα που κάνουν τη ζωή πλούσια, γεμάτη, δυνατή, έτσι που ν’ αξίζει να ζεις την κάθε της στιγμή! Γιατί, αν είμαστε μαζί, αν αληθινά μ’ εμπιστευτείς, το παιχνίδι της ζωής θα γίνει εύκολο, χαρούμενο, γεμάτο επιτυχίες, γεμάτο αγάπη, πολλή αγάπη… Θέλω, να σε κοιτάζω στα μάτια στον καθρέφτη και να νιώθω τόση τρυφερότητα, και τόση αγάπη, τόση πολλή αγάπη στην καρδιά μου, που όλος ο κόσμος θα χωράει μέσα της. Και τότε όλος ο κόσμος θα μ’ αγαπάει, αφού, θα μοιραζόμαστε την ίδια καρδιά. Θέλω, να σε κοιτάζω στα μάτια στον καθρέφτη εαυτέ μου και η αγάπη που θα βλέπω στα μάτια σου να μου ζεσταίνει την καρδιά κι όλα τότε θα είναι δικά μας! Γιατί, τίποτε δεν μπορεί ν’ αντισταθεί σε μια καρδιά γεμάτη αγάπη! Θέλω πολύ να σου δώσω την καρδιά μου εαυτέ μου, γιατί έτσι, λένε όλα τα βιβλία και οι δάσκαλοι, θα ζήσουμε τον παράδεισο στη γη! Είναι αλήθεια αυτό ή ψέματα; Είναι μια ουτοπία όλο αυτό ή μια πραγματικότητα; Είναι δύσκολο ή εύκολο; – Είναι απλά τέχνη! Η αγάπη είναι τέχνη. Και μαθαίνεται εύκολα, γιατί ο εαυτός σου τη θέλει, την αναζητά αυτή την τέχνη της αγάπης. Την έχει ανάγκη, θέλει να τη μάθει, δεν μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος χωρίς αυτήν, χάνει το γέλιο του, το κέφι του, η καρδιά του στεγνώνει. Ναι, είναι εύκολη η τέχνη της αγάπης, γιατί ο εαυτός σου είναι μαζί σου σ’ αυτό, το θέλει πολύ, θέλει να τη μάθει. Κι όταν το θέλω του εαυτού σου και η αγάπη συναντιούνται, γίνεται και διασκεδαστική αυτή η γνωριμία με την τέχνη της αγάπης. Βένα Καλογήρου    

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Ξεκινάω να γράψω ένα άρθρο με αφορμή τη γνωστή ελληνική έκδοση του Μπλάκ Φράιντεϊ και πετυχαίνω την ίδια στιγμή τη νέα δημιουργική καμπάνια της εταιρείας Κωτσόβολος που επικοινωνεί με οικείο και ιδιαίτερα αστείο τρόπο μία γιορτή αγορών, φέρνοντας «αλά Ελληνικά» το πανηγύρι της Black Friday στα μέτρα του σύγχρονου, Έλληνα καταναλωτή – https://youtu.be/2vkQ706VfIw Η αλήθεια είναι ότι ο θεσμός της Μπλάκ Φράιντεϊ «αλά Ελληνικά» φυσικά και είναι ελληνικός, απλά παλιά το έλεγαν παζάρι ή πανηγύρι… Όπως πολλοί Θεσσαλονικείς, έτσι και εμείς, τα καλοκαίρια μεγαλώσαμε σε ένα εξοχικό στη Χαλκιδική. Αυτό που θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία εκεί, εκτός από τα μπάνια στη ρηχή και ζεστή θάλασσα, είναι και το πανηγύρι του Αγίου Μάμα που γίνεται κάπου στα τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτέμβρη. Είναι το μεγαλύτερο στη Χαλκιδική και πλέον υπολογίζεται ότι μαζεύει κοντά στους 200.000 επισκέπτες. Τι μπορεί κανείς να βρει σε ένα πανηγύρι; Τα πάντα και τίποτε. Τα ρούχα και κυρίως τα εσώρουχα, τα ρούχα ύπνου και οι κάλτσες είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές. Βρακιά, σουτιέν και κάλτσες παντού. Ηλεκτρονικές συσκευές αγνώστου προελεύσεως, είδη σπιτιού, χαλιά και κουρτίνες, έως σεντόνια και πετσέτες και από κατσαρόλες και τηγάνια έως μικροέπιπλα και διακοσμητικά. Η διαφορά ανάμεσα στο παραδοσιακό πανηγύρι και στην Μπλάκ Φράιντεϊ είναι πως στο πανηγύρι αγοράζεις ό,τι σου αρέσει και εύχεσαι να σου βγει καλό ή/και να «βγάλει τα λεφτά» του ενώ στην Μπλάκ Φράιντεϊ οι προσφορές γίνονται από επώνυμα μαγαζιά σε επώνυμα προϊόντα με ό,τι ασφάλεια μπορεί να παρέχει αυτό. Ήδη από τη δεκαετία του ’60 στις ΗΠΑ, την τελευταία Παρασκευή του Νοεμβρίου, για μία και μόνο μέρα, τα καταστήματα καλούσαν τους καταναλωτές να εγκαινιάσουν την έναρξη της χριστουγεννιάτικης περιόδου ψωνίζοντας δώρα για τους αγαπημένους, αλλά και για τους εαυτούς τους στις πιο χαμηλές τιμές της χρονιάς με εκπτώσεις γύρω στο 80%. Οι υπέρ-εκπτώσεις αυτές ξεκινούσαν από το άνοιγμα των καταστημάτων το πρωί της Παρασκευής μέχρι να κλείσουν το βράδυ. Στην Ελλάδα φυσικά αυτό δεν ισχύει σε καμία σχεδόν περίπτωση. Βλέπουμε καταστήματα να διαφημίζουν εκπτώσεις λόγω Μπλάκ Φράιντεϊ της τάξης του 10 – 20%. Βλέπουμε μεγάλες αλυσίδες που υποτίθεται ότι θέλουν να ξεστοκάρουν (αυτή είναι η φιλοσοφία της μέρας) να κάνουν αστείες προσφορές, ή να κάνουν «Μπλάκ Φράιντεϊ Παρασκευή έως Κυριακή»… Έχουν παρατηρηθεί επίσης φαινόμενα ανεβάσματος τιμών λίγες μέρες πριν ώστε να γίνει στη συνέχεια η «μεγάλη προσφορά» και πολλά άλλα τραγελαφικά γεγονότα. Οι σύγχρονες καταναλωτικές τάσεις ακολουθούν πολλές ξενόφερτες συνήθειες. Ξαφνικά στην Ελλάδα υιοθετήσαμε το Κυριακάτικο brunch, το baby shower, το Halloween, συνήθειες που πριν μερικά χρόνια δεν γνωρίζαμε. Εισαγάγαμε ενέργειες όπως οι Λευκές Νύχτες, προκειμένου να ενισχυθεί η αγορά με δελεαστικές προσφορές σε εποχή μη εκπτώσεων. Και φυσικά φέραμε και την Black Friday, την οποία όμως “ελληνοποιήσαμε” για να μας βολέψει. Το πιο στενάχωρο όμως από όλα είναι η νοοτροπία που έχει δημιουργηθεί στην πλειοψηφία του κόσμου. Μία νοοτροπία έλλειψης. Να περιμένεις μέχρι να βρεις κάτι φθηνό. Να συμβιβάζεσαι με χαμηλή ποιότητα και να μην απολαμβάνεις αυτό που θέλεις και αξίζεις. Να περιμένεις την επόμενη περίοδο των εκπτώσεων, την επόμενη Μπλάκ Φράιντεϊ, το επόμενο μπαζάρ για να αποκτήσεις αυτό που θέλεις. Αλλά και εκεί να παίρνεις αυτό που οι άλλοι θέλουν να σου δώσουν σε προσφορά, αυτό που τους περισσεύει. Να μην ταξιδεύεις στα μέρη που εσύ θέλεις και επιθυμείς, και να καταλήγεις να ταξιδεύεις μόνο στους προορισμούς της Ryanair και άλλων low cost εταιριών και μάλιστα στις ημερομηνίες που εκείνους τους βολεύει…   Φυσικά αυτό δεν περιορίζεται μόνο στον καταναλωτικό τομέα της ζωής. Επεκτείνεται σε όλους τους τομείς όπως και στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Βιώνοντας έτσι ένα διαρκές αίσθημα έλλειψης και μη ικανοποίησης ισχυροποιείται μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα του δεν αξίζω. Τα αισθήματα αναξιότητας είναι ιδιαιτέρως βασανιστικά και απορρέουν από τη χαμηλή αυτοεκτίμηση ενός ατόμου. Αφορούν στην έλλειψη εμπιστοσύνης ενός ανθρώπου στην προσωπική του αξία ως ανθρώπινη ύπαρξη και σαν συνέπεια δημιουργούν προβλήματα στη ζωή του και τις διαπροσωπικές του σχέσεις. Αυτή η νοοτροπία έλλειψης δημιουργεί έναν κόσμο με περιορισμένους πόρους, πιθανότητες και ευκαιρίες. Αν σκέφτεσαι ότι δεν μπορείς να αλλάξεις και ότι δεν μπορείς να πάρεις αυτό που θέλεις από τη ζωή, τις περισσότερες φορές πιστεύεις πως ό,τι και να κάνεις δεν μετράει. Τελικά πιστεύεις πως κι εσύ δεν μετράς και ότι οι ευκαιρίες στη ζωή είναι λίγες. Ας παίξουμε ένα παιχνίδι μαζί. Φαντάσου έναν κόσμο ο οποίος είναι τεράστιος. Σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν άπειροι πόροι και πιθανότητες, καθώς και αμέτρητες ευκαιρίες. Ό,τι κάνεις μετράει. Οι επιλογές σου μετράνε. Εσύ μετράς. Κάθε καινούρια μέρα είναι μια μέρα με άπειρες ευκαιρίες! Αυτή είναι η έννοια της «νοοτροπίας της αφθονίας» που επινόησε ο Covey και σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος πιστεύει ότι υπάρχουν αρκετοί πόροι και επιτυχία για όλους. Την αντιπαραθέτει στη «νοοτροπία της έλλειψης», δηλαδή του καταστροφικού και περιττού ανταγωνισμού, που βασίζεται στην ιδέα ότι αν σε μια κατάσταση κερδίσει ή επιτύχει κάποιος άλλος, τότε εσύ είσαι ο χαμένος κι ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να βγουν όλοι κερδισμένοι. Οι άνθρωποι με τη νοοτροπία της αφθονίας, αντίθετα με τους προηγούμενους, είναι σε θέση να χαίρονται με την επιτυχία των άλλων και όχι να απειλούνται από αυτή, γιατί γνωρίζουν το περίφημο “win win”. Η νοοτροπία είναι μια απόφαση. Μια επιλογή. Είναι επιλογή να βλέπεις τα πράγματα άφθονα, είναι επιλογή να τα βλέπεις περιορισμένα. Επιλογές όμως μπορείς να κάνεις κάθε μέρα. Σήμερα μπορείς να επιλέξεις να βλέπεις έναν κόσμο αφθονίας ή να βλέπεις ένα κόσμο έλλειψης. Εσύ διαλέγεις. Σε ποιον κόσμο θα ήθελες να ζήσεις από δω και πέρα; αλέξιος βανδώρος   [/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row css=”.vc_custom_1512568558108{background-color: #333333 !important;}”][vc_column][ultimate_heading main_heading=”Θέλεις να ενημερώνεσαι;” main_heading_color=”#ffffff” sub_heading_color=”#ffffff” main_heading_font_size=”desktop:30px;” main_heading_line_height=”desktop:60px;” margin_design_tab_text=”” sub_heading_line_height=”desktop:30px;”] Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για τα σεμινάρια του ΑποφασίΖω και για όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνει, συμπλήρωσε τη φόρμα [/ultimate_heading][vc_column_text][vfb id=’52’][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_empty_space][/vc_column][/vc_row]