Με πρωτοβουλία του Αποφασίζω και του Συλλόγου “Τρόπος Ζωής”, στα πλαίσια εθελοντικής δράσης, πραγματοποιήθηκε πριν μερικές μέρες, μια πράξη Αγάπης στο σύλλογο «Η Αγκαλιά». Μαζί, συλλέξαμε και προσφέραμε, ρούχα, κουβέρτες, οικιακά είδη και άλλα είδη ανάγκης. Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή, τις προμήθειες, την ενθάρρυνση και την εμπιστοσύνη. Ευχαριστούμε που είμαστε μαζί σε αυτό το ταξίδι αλληλεγγύης, να είστε όλοι καλά! Όποιος θέλει να βοηθήσει στο έργο μας, θα μας βρείτε Πανόρμου 70-72, γραφεία ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ και στο τηλέφωνο 21 0645 9500. Συνεχίζουμε!Μαζί είμαστε δυνατοί!   Συνεχίζουμε! Μαζί!

Στα σεμινάρια μας στο ΑποφασίΖΩ πολύ συχνά έρχονται ανήλικα παιδιά, είτε στην εφηβεία είτε μικρότερα. Ακόμα και σε ηλικίες των 5-6 ετών. Η ευθύνη που έχουμε όταν είμαστε στο βήμα και κάνουμε σεμινάρια προσωπικής ανάπτυξης είναι τεράστια. Γιατί έχουμε να κάνουμε με τις ψυχές των ανθρώπων. Όταν όμως έχουμε μπροστά μικρά παιδιά η ευθύνη είναι πολλαπλάσια. Και εκεί χρειάζεται να γονατίσεις ταπεινά μπροστά τους, να πας στο δικό τους ύψος και να μοιραστείς με όλη σου την αγάπη τις πολύτιμες γνώσεις.   Έχοντας εμπιστοσύνη ότι μπορούν να καταλάβουν τα πάντα. Αυτό φαίνεται εξάλλου από τις μοναδικές ερωτήσεις που κάνουν. Που είναι τόσο απλές αλλά και τόσο βαθιές και προκλητικές.   Τα παιδιά μπορούν να αλλάξουν το μέλλον μόνο αν οι ενήλικες κάνουν κάτι τώρα.   Και πόσοι ενήλικες στο παρόν έχουν την παιδεία ή είχαν τα κατάλληλα ερεθίσματα σαν παιδιά, ώστε να είναι ικανοί να διαμορφώσουν τους ενήλικες του αύριο; Αφού τα παιδιά μιμούνται τους ενήλικες του περιβάλλοντος τους, οφείλουν οι δεύτεροι να είναι πρότυπα προς μίμηση. Και όχι μόνο στα δικά τους παιδιά…   Αν υπάρχει κάποια αυταπόδεικτη αλήθεια για τον κόσμο και τη ζωή, κάτι που κρύβεται πίσω από όλα τα πράγματα που ξέρουμε, μία αλήθεια φυσική και αναμφισβήτητη, τότε αυτή την αλήθεια την ξέρουν τα μικρά παιδιά.   Αυτά είναι που βλέπουν τον κόσμο χωρίς προηγούμενες ερμηνείες και εντυπώσεις, χωρίς παρεξηγήσεις και αυταπάτες, τον βλέπουν όπως στ’ αλήθεια είναι: μυστηριώδης και υπέροχος και θαυμαστός, γεμάτος θαύματα, περιπέτεια και έκσταση!   Ο κόσμος είναι ένα μέρος θαυμάτων και μυστηρίων όταν είσαι παιδί. Και δεν αλλάζει όταν μεγαλώνεις. Εσύ είσαι που αλλάζεις. Η αγνή αλήθεια παραμένει, εσύ είσαι που την έχασες. Αυτό που δεν υπήρχε μέσα μας είναι η έννοια της σπουδαιότητας, η σημασία. Όλα τα πράγματα ήταν σπουδαία και σημαντικά μέχρι και τα πιο ευτελή, τα πιο ασήμαντα, τα πιο αδιάφορα για τους μεγάλους, τα πιο δεδομένα. Και η εξερεύνηση ήταν η μόνη σημαντική υπόθεση, το ίδιο και το παιχνίδι, η χαρά, η αγάπη!   Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι τα παιδιά διαθέτουν αχαλίνωτη φαντασία, αυθόρμητη εντιμότητα, αφοπλιστική ειλικρίνεια και καθαρότητα στην ψυχή και τη ματιά τους. Αυτά δηλαδή που αποτελούν το αντίδοτο σε κάθε παθογένεια αυτού του κόσμου.   Το ελάχιστο που μπορεί να κάνει εδώ και τώρα η κοινωνία που μεγαλώνουν, είναι να μην φρενάρει και να μην παραμορφώνει την ακατέργαστη τελειότητα τους. Και η κοινωνία είμαστε ο κάθε ενήλικας ξεχωριστά.   Ευχαριστώ, αγαπώ, ευγνωμονώ κάθε ευκαιρία που μου δίνεται να αλληλεπιδράσω με μία παιδική ψυχή. Είτε αυτό είναι στα σεμινάρια είτε στην καθημερινότητα.   Πριν λίγες μέρες στο πάρκο όπου ήμασταν με τη Διώνη, τη μεσαία μου κόρη που είναι 2.5 ετών, ένα άλλο παιδάκι στην ηλικία της ήθελε να ανέβει στο κάστρο. Η κοπέλα που το πρόσεχε δεν το άφηνε και του έλεγε ότι αυτό θα το κάνει μόνο με τους γονείς του. Λογικό εν μέρει να μη θέλει να πάρει την ευθύνη. Του έλεγε όμως πως είναι επικίνδυνο και ότι δε μπορεί να το κάνει. Πήρα την πρωτοβουλία και της ζήτησα την άδεια να το βοηθήσω εγώ να ανέβει και να το προσέχω μαζί με τη Διώνη.   Προς τιμήν της δέχθηκε. Στάθηκα πίσω από το μικρό Απόστολο όπως κάνω με τις δικές μου, του έδειξα στα γρήγορα τη μπουνίτσα και το “μπορώ” και ξεκίνησε να ανεβαίνει. Μέσα σε λίγα λεπτά το έκανε χωρίς δισταγμό και έπαιζαν εκεί ψηλά με τη Διώνη.   Το καλύτερο είναι πως η κοπέλα που το πρόσεχε άλλαξε το λεξιλόγιο της και ξεκίνησε να τον επιβραβεύει και να τον ενθαρρύνει.   Δε χρειαζόμαστε γαλόνια και τίτλους για να εξασκήσουμε την ηγεσία.   Μπορεί να το κάνει ο καθένας κάθε μέρα, με κάθε αφορμή κι έτσι ο κόσμος μας θα γίνει πολύ ομορφότερος!!   Αλέξιος Βανδώρος    

Μια συνέντευξη του Αλέξιου στην Εναλλακτική Δράση. Κύριε Βανδώρε είστε αρχιτέκτονας, motivational speaker και πατέρας τριών παιδιών, κάνετε podcasts, ασχολείστε επιχειρηματικά και με το Real Estate και πηγαινοέρχεστε Αθήνα Θεσσαλονίκη τακτικά. Πώς τα καταφέρνετε όλα ταυτόχρονα; Ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και εμπειρίες μου! Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλοί μύθοι γύρω από τη διαχείριση χρόνου. Προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχει διαχείριση χρόνου αλλά διαχείριση προτεραιοτήτων. Η μέρα μπορεί να έχει 24 ώρες για όλους, οι περισσότεροι άνθρωποι όμως σπαταλούν τεράστιες ποσότητες χρόνου για πράγματα ασήμαντα ή για προσωρινές απολαύσεις που οδηγούν σε μακροχρόνιο πόνο. Έχω αναπτύξει ένα δικό μου σύστημα όπου ιεραρχώ σε ετήσια, μηνιαία και καθημερινή βάση τις δραστηριότητες μου και παράλληλα εξασκώ κάθε μία από αυτές με απόλυτη εστίαση. Εάν αποφύγω τους περισπασμούς, που είναι η μάστιγα της εποχής μας, και μπω στην περίφημη «ροή» τότε μπορώ σε πολύ λίγο χρόνο να παράγω τεράστια αποτελέσματα. Φυσικά όλο αυτό προϋποθέτει πως τα περισσότερα από αυτά που επιλέγω να ασχοληθώ τα γουστάρω και με παθιάζουν! Τι είναι αυτό που σας οδήγησε στο motivational speaking; Σπούδασα αρχιτέκτονας και το 2006 μπήκα στο οικογενειακό μας γραφείο στη Θεσσαλονίκη. Λόγω ενός μεγάλου χρέους που υπήρχε, αναγκάστηκα να βρω δημιουργικούς τρόπους για να επεκτείνουμε τις επιχειρηματικές μας δραστηριότητες και δημιούργησα την κατασκευαστική μας εταιρία. Μέχρι το 2009 καταφέραμε να ξεχρεώσουμε και να είμαστε ήδη με αποθεματικό. Στην προηγούμενη κρίση όπου χτυπήθηκε πρώτα και κυρίαρχα ο κατασκευαστικός κλάδος αντιμετώπισα δύο προβλήματα. Ότι δεν έκανα πλέον επαγγελματικά αυτό που με γέμιζε και με έφτιαχνε. Και δεν κέρδιζα και τα χρήματα που είχα μάθει να κερδίζω. Παρόμοια προβλήματα αντιμετώπιζαν πολλοί νέοι άνθρωποι τότε και αρκετοί έφευγαν στο εξωτερικό. Ήταν στα στα 27 μου όταν πήρα την απόφαση να μείνω στην Ελλάδα και μπήκα σε αναζήτηση νέων δραστηριοτήτων. Στην πορεία αυτή, μετά από μερικά χρόνια και έχοντας ήδη διαβάσει αρκετά βιβλία προσωπικής ανάπτυξης, έφτασα με έναν περίεργο τρόπο στο ΑποφασίΖΩ και στον Αντώνη Καλογήρου. Είδα αμέσως μεγάλες αλλαγές στη νοοτροπία μου, στα επιχειρηματικά μου αποτελέσματα και στις σχέσεις μου. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, που δεν έχω το χώρο να την πω εδώ… Ανακάλυψα όμως πως η προσωπική ανάπτυξη και η ευκαιρία να βοηθάω άλλους ανθρώπους να ανακαλύπτουν το τεράστιο δυναμικό που έχουν μέσα τους και να το βγάζουν στην πραγματική ζωή είναι μέρος του σκοπού της ζωής μου. Και είμαι ευγνώμων που έχω αυτή τη δυνατότητα!   Τι είναι ο νοητικός χάρτης και πως εμποδίζει τους ανθρώπους να συνεννοούνται; Από τη μέρα που γεννιέται ένας άνθρωπος, στην προσπάθεια του να επιβιώσει και να πάρει αγάπη και αποδοχή χαρτογραφεί τον κόσμο γύρω του. Αυτό συμβαίνει κυρίαρχα μέχρι τα 6 του χρόνια. Ο καθένας μας λοιπόν έχει δημιουργήσει έναν δικό του υποκειμενικό χάρτη του κόσμου από εκείνη την παιδική ηλικία με τους εξής τρόπους: 1) Ακούγοντας τους γονείς του ή άλλους ανθρώπους να δηλώνουν με βεβαιότητα διάφορες “αλήθειες” 2) Δίνοντας τις ερμηνείες του στα διάφορα γεγονότα που του συνέβαιναν. 3) Με τις 5 του αισθήσεις. Η μοναδικότητα της προσωπικής ερμηνείας για τον καθένα από μας εκείνων που συμβαίνουν γύρω μας, δημιουργεί έναν προσωπικό νοητικό χάρτη. Ο προσωπικός αυτός χάρτης αποτελεί την πραγματικότητα μας, την κατανόηση μας, τη συνείδησή μας, και ουσιαστικά καθορίζει τον τρόπο που επικοινωνούμε με τον κόσμο γύρω μας, τις καταστάσεις, τους άλλους ανθρώπους και βέβαια με τον εαυτό μας. Επειδή ο κάθε χάρτης είναι διαφορετικός – μοιάζει με τα δακτυλικά αποτυπώματα – και κανένας απ’ αυτούς δεν αποτελεί αντικειμενική πραγματικότητα, δημιουργεί διάφορες συγκρούσεις και εσωτερικές και με τους ανθρώπους γύρω μας. Μπορούμε να ευθυγραμμίσουμε το νοητικό μας χάρτη με αυτόν κάποιου άλλου; Είναι τελικά αυτό το ζητούμενο ή αρκεί να γνωρίζουμε τον δικό του νοητικό χάρτη; Να πούμε καταρχήν πως ο νοητικός χάρτης αλλάζει. Είτε με έντονα εξωτερικά ερεθίσματα και γεγονότα είτε με εσωτερική αλλαγή μέσα από την προσωπική ανάπτυξη. Το πρώτο βήμα είναι να κατανοήσω και να αποδεχθώ πως οι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν κάτι προσωπικό μαζί μου, απλά έχουν άλλο σύστημα πεποιθήσεων και αντίληψης. Το δεύτερο βήμα είναι να μπω στη διαδικασία να μάθω το νοητικό χάρτη του ανθρώπου με τον οποίο θέλω να επικοινωνήσω. Και μετά μπορώ να επιλέξω με ποιον τρόπο θα καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε και να προχωρήσουμε. Για να μπορέσω όμως να επικοινωνήσω, χρειάζεται να έχουν προηγηθεί τα δύο πρώτα βήματα. Στο φεστιβάλ Leading Minds θα παραδώσετε μαζί με την Αγάπη Καλογήρου ένα ανοικτό δίωρο εργαστήριο με τίτλο “Μπορείς να έχεις ό,τι θέλεις”. Γιατί επιλέξατε αυτόν τον προκλητικό τίτλο; Στο ΑποφασίΖΩ πιστεύουμε βαθιά πως κάθε άνθρωπος είναι ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο της φύσης θαύμα που ΑΞΙΖΕΙ, ΜΠΟΡΕΙ και ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να έχει ό,τι θέλει στη ζωή του! Η πραγματικότητα είναι πως μεγαλώσαμε με πάρα πολλές περιοριστικές πεποιθήσεις και μας έχουν πείσει πως οι δυνατότητες μας είναι περιορισμένες, πως το να επιθυμώ τις κορυφές και την αφθονία είναι κάτι κακό και δε θα φέρει την ευτυχία. Η αλήθεια είναι πως το σύμπαν στο οποίο ζούμε είναι απεριόριστο και υπάρχει αφθονία για τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί. Κάθε άνθρωπος έρχεται στον κόσμο αυτό με ένα πακέτο ταλέντων για να υπηρετήσει το σκοπό της ζωής του, να εξελιχθεί ο ίδιος ως ψυχή και να προσφέρει τα μέγιστα στους συνανθρώπους του. Εάν λοιπόν ευθυγραμμιστώ με το σκοπό της ζωής μου και τα θέλω μου προσφέρουν αξία σε μένα αλλά και στους άλλους, τότε ΝΑΙ μπορώ να έχω ό,τι θέλω στη ζωή μου. Αρκεί φυσικά να πληρώσω και το ανάλογο τίμημα καθώς τίποτε δε χαρίζεται σε αυτή τη ζωή.   Και εάν κάποιος θέλει να έχει κάτι που ανήκει σε κάποιον άλλον; Ή ακόμα χειρότερα, εάν η επιθυμία κάποιου είναι να σχετίζεται με κάποιον άλλον που δεν θέλει το ίδιο; Τότε, πώς θα έχει αυτό που θέλει; Ας πούμε ότι είμαι σε μία εταιρία υποδιευθυντής και θέλω να γίνω διευθυντής. Και τι θα απογίνει ο διευθυντής; Θα χρειαστεί μήπως να τον απολύσουν ή να πάθει κάτι κακό και να φύγει; ΟΧΙ φυσικά. Το δικό μου θέλω, εφόσον είναι πραγματικό μου θέλω και έχω σφοδρή επιθυμία για αυτό και μπω στη δράση να το κατακτήσω με σεβασμό και ηθική είναι μια χαρά.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΛΙΩΣ Δεν έχω αρκετά λόγια για να περιγράψω το σχεδόν εξωπραγματικό κατόρθωμα του Αντετοκούμπο. Δύο μέρες τώρα παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις χιλιάδες αναφορές σε αυτόν, την πορεία του και όλα όσα έχει πετύχει. Έχοντας υπάρξει αθλητής σε αρκετά υψηλό επίπεδο μόνο θαυμασμό έχω για τον άνθρωπο αυτό. Επειδή όμως κουράστηκα δύο μέρες να διαβάζω τα ατελείωτα κείμενα στα social media τα οποία είναι σχεδόν τα ίδια είτε πρόκειται για τον Τσιτσιπά, τον Αντετοκούμπο ή τον όποιο αθλητή που καταφέρνει κάτι μοναδικό. Και πολλά αυτά με/μας συμβουλεύουν από το τι πρέπει να γίνει στο μεταναστευτικό μέχρι τι ιστορίες πρέπει να λέμε στα παιδιά μας πριν κοιμηθούν. Με αφορμή λοιπόν τον Γιάννη είναι μία ευκαιρία να ειπωθούν και κάποια πράγματα σε μία πιο πρακτική βάση. Πράγματα που ίσως στενοχωρήσουν ή εκνευρίσουν αρκετούς. Ποια ιστορία θα επέλεγα να πω στον εαυτό μου πρώτα, και στα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν λίγο, το βράδυ πριν κοιμηθώ. Κάθε άνθρωπος έρχεται σε αυτόν τον κόσμο με τα δικά του μοναδικά ταλέντα, τα οποία αν καταφέρει να ανακαλύψει και να τα εκφράσει μπορεί να γίνει κορυφαίος σε κάποιον τομέα. Και κυρίως να μοιραστεί τα ταλέντα αυτά με τους άλλους ανθρώπους και να τους προσφέρει αξία. Μικρός ήθελα κι εγώ να γίνω κορυφαίος αθλητής στο σπορ που είχα επιλέξει. Δεν είχα όμως ταλέντο σε αυτό το σπορ. Με πολύ σκληρή προπόνηση έφτασα σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο. Στην πορεία όμως ανακάλυψα πως είχα ταλέντο σε άλλα πράγματα. Και άρχισα να τα ανακαλύπτω και να τα ξεδιπλώνω. Η αλήθεια είναι πως κάθε άνθρωπος μπορεί, αξίζει και δικαιούται να πετύχει όλα όσα βάζει ο νους του. Αρκεί όμως να είναι δικά του θέλω. ΔΙΚΑ ΤΟΥ. Όχι των γονιών του. Όχι των συγγενών του. Όχι της κοινωνίας που μεγαλώνει. Όχι των φίλων του. Δε μπορούν όλοι να γίνουν κορυφαίοι αθλητές, ούτε κορυφαίοι τραγουδιστές ή ηθοποιοί. Όσο και αν το φαντασιώνονται, αν δεν είναι πραγματικά αυτό το πακέτο των ταλέντων που ήρθαν σε αυτόν τον κόσμο, θα φτάσουν μέχρι ένα πολύ καλό επίπεδο. Υπάρχει λοιπόν ένας κίνδυνος όταν προβάλλονται σε τέτοιο βαθμό και σχεδόν θεοποιούνται κάποιοι αθλητές. Έχω ζήσει βιωματικά και γνωρίζω χιλιάδες περιπτώσεις παιδιών, σε πολύ τρυφερές ηλικίες, να κλείνονται από γονείς, προπονητές και ομάδες σε ειδικές εγκαταστάσεις εκτροφής πρωταθλητών. Και από εκεί ένα απειροελάχιστο ποσοστό να καταφέρνει να παίξει σε επαγγελματικό επίπεδο, πόσο μάλλον να γίνει παγκοσμίου φήμης. Από τα υπόλοιπα παιδιά, η πλειοψηφία σχεδόν καταστρέφεται ψυχολογικά από αυτή τη διαδικασία. Είναι πολύ εύκολο να γράφουμε διθυράμβους για κάποιους ανθρώπους, όχι μόνο αθλητές, που καταφέρνουν θαυμαστές επιτυχίες. Και φυσικά πολλοί θα ήθελαν να είναι στη θέση τους και να ζουν όλες αυτές τις μαγικές στιγμές και επιτυχίες. Αυτό που επιλέγουμε να παραλείπουμε όμως είναι η τεράστια καθημερινή ενασχόληση κάθε ενός τέτοιου ανθρώπου με το αντικείμενο του. Και το τεράστιο ΤΙΜΗΜΑ που επιλέγει να πληρώσει για να φτάσει στην κορυφή. Μιλάω καθημερινά με πολλούς ανθρώπους και αυτές τις μέρες, σχεδόν όλοι, είναι κουρασμένοι και περιμένουν πώς και πώς να τα κλείσουν όλα και να πάνε διακοπές. Για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα. Και να ξεκουραστούν. Αν ρωτήσουμε όμως τον, κάθε, Γιάννη, όχι πόσες μέρες κάνει διακοπές κάθε χρόνο αλλά πόση ανάγκη έχει να κάνει διακοπές, η απάντηση δεν θα αρέσει. Γιατί ο άνθρωπος που πραγματικά ασχολείται με αυτό που έχει ταλέντο και πάθος και προσφέρει στον εαυτό του και τους άλλους καθημερινά, δεν έχει ανάγκη να διακόψει από αυτό. Ακόμα και τις μέρες που επιλέγει στρατηγικά να ξεκουραστεί σωματικά, ο νους και η ψυχή του γυρνάνε γύρω από το πώς μπορεί να εξελιχθεί και να γίνει καλύτερος! Γιατί αυτή είναι η νοοτροπία της επιτυχίας! Όχι μόνο στον αθλητισμό. Σε κάθε τομέα της ζωής. Είδα μία εικόνα με τον Γιάννη όταν πήγε στο NBA στην πρώτη χρονιά του και μία τωρινή. Στα 8 αυτά χρόνια αύξησε τα κιλά του 23,5% και πήρε 3,19% σε ύψος… Και συνεχίζει καθημερινά να προπονείται σε τρελούς ρυθμούς. Έφτασε στην κορυφή σε ατομικό επίπεδο ως πολυτιμότερος παίχτης πριν 2 χρόνια και συνέχισε με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Επιλέγω να δω πως για να φτάσει κάποιος στην κορυφή, αλλά και για να διατηρηθεί εκεί χρειάζεται να κάνει κάθε μέρα όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που είναι απαραίτητα. Και να γίνεται κάθε μέρα λίγο καλύτερος σε κάποιον τομέα. Να ανεβάζει την ατομική του αξία. Είχα ακούσει σε ένα σεμινάριο παλιότερα πως αν μπορώ να γίνομαι 0,3% καλύτερος κάθε μέρα, στο τέλος του χρόνου θα είμαι 100% καλύτερος. Σε δύο χρόνια 200% και την τρίτη χρονιά θα είμαι όχι 300 αλλά 400% καλύτερος. Αυτό στα 10 χρόνια (μαζί και με τους ανατοκισμούς) μπορεί να με κάνει πάνω από 50.000 (πενήντα χιλιάδες) φορές καλύτερο! Αρκεί όμως αύριο το πρωί που θα ξυπνήσω να πληρώσω το μικρό καθημερινό τίμημα.   Να αποκτήσω τη νοοτροπία της προσωπικής εξέλιξης σε κάθε επίπεδο. Με μικρά βήματα αλλά καθημερινά. Όχι γιατί ΠΡΕΠΕΙ αλλά γιατί το ΕΠΙΛΕΓΩ. Να εθιστώ στο να γίνομαι καλύτερος καθημερινά. Και σε αυτό που θα επιλέξω να ασχοληθώ επαγγελματικά να τα δώσω ΟΛΑ. Χωρίς δεύτερες σκέψεις ή φόβο ότι μπορεί να μην είναι ο σκοπός της ζωής μου. Γιατί μόνο μέσα από τη δράση και την προσωπική εξέλιξη θα καταφέρω να βρω αυτό που με παθιάζει και έχω έρθει για να προσφέρω στον κόσμο αυτό. Αλλά και πάλι αν περιμένω πότε θα το βρω για να ξεκινήσω να τα δίνω όλα και να γίνομαι καθημερινά καλύτερος, να είμαι σίγουρος ότι δε θα το κάνω ούτε τότε… Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη που έδωσε ο Γιάννης πριν 6ο και τελευταίο τελικό του πρωταθλήματος και όταν ρωτήθηκε πώς καταφέρνει να βάζει τον εγωισμό του στην άκρη, απάντησε με τον εξής εκπληκτικό τρόπο: Οπότε κατάλαβα ότι πρέπει να φτιάξεις τη νοοτροπία σου ως εξής: Όταν επικεντρώνεσαι στο παρελθόν, αυτός είναι ο εγωϊσμός σου που μιλάει. “Έκανα αυτό”, ξέρεις… “Μπορέσαμε να κερδίσουμε την τάδε ομάδα 4-0″… “Έκανα αυτό στο παρελθόν”… “Κέρδισα αυτό στο παρελθόν”. Από την άλλη, όταν επικεντρώνομαι στο μέλλον, είναι η έπαρσή μου που μιλάει. Τύπου, “ναι, στο επόμενο παιχνίδι, στο Game 5, θα κάνω αυτό κι εκείνο και τ’

Ο κόσμος φαίνεται να είναι στη χειρότερη κατάσταση που έχει υπάρξει ποτέ. Μία παγκόσμια επιδημία, ασταθής οικονομία, περιορισμοί κυκλοφορίας, φυλετικές αδικίες, τρελοί πολιτικοί, πόλεμοι, και τόσες άλλες δυσμενείς καταστάσεις που μας κάνουν να νιώθουμε αδύναμοι, ανασφαλείς, και γεμάτοι φόβο για το μέλλον. Πώς μπλεχτήκαμε σε αυτό το χάλι; Και το πιο σημαντικό, πώς μπορούμε να βγούμε από αυτό; Η αλήθεια είναι, ότι η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν είναι χειρότερη από άλλες του παρελθόντος. Πόλεμοι, αρρώστιες και αδικίες μαστίζουν την ανθρωπότητα από την αρχή της ύπαρξής της. Το πρώτο βήμα για να γιατρέψουμε την τωρινή μας κατάσταση είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε θύματα μιας ασυνήθιστα καταπιεστικής περιόδου. Το δεύτερο βήμα είναι να καταλάβουμε ότι η πηγή κάθε καταπίεσης είναι στο μυαλό μας. Το τρίτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε ότι και η ελευθερία από κάθε καταπίεση συμβαίνει στο μυαλό μας. Σε κάθε εποχή υπάρχει πολύ κακό, και σε κάθε εποχή υπάρχει πολύ καλό. Ο κόσμος είναι ένα τεράστιο θέατρο με διαφορετικές πραγματικότητες που συνυπάρχουν. Ο καθένας από μας διαλέγει την πραγματικότητα στην οποία ζει σύμφωνα με τις σκέψεις του. Είναι ανώφελο να προσπαθήσεις να αλλάξεις τις καταστάσεις χωρίς πρώτα να αλλάξεις το μυαλό. Ο Αϊνστάιν είπε, “Δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα με το ίδιο μυαλό που το δημιούργησες”. Ο Thoreau δήλωσε “Όλοι κοιτάνε να κόψουν τα κλαδιά του κακού αλλά ένας χτυπάει στη ρίζα”. Στο βιβλίο  A Course in Miracles διαβάζουμε: “Αντί να προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο, διάλεξε να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι για τον κόσμο.” Είναι δελεαστικό να πιστεύεις πως: “Αν ξεφορτωθούμε τον κωρονοϊό και εξασφαλίσω το εισόδημά μου θα είμαι ήρεμος.” Φυσικά, αυτό θα ήταν υπέροχο και προσεύχομαι να συμβεί σύντομα. Αλλά αν περιμένουμε να εξαφανιστεί το κακό για να είμαστε ήρεμοι, θα περιμένουμε για πάντα. Ο τρόπος για να καταπολεμήσουμε το κακό είναι να είμαστε ήρεμοι, το οποίο είμαστε ελεύθεροι να το διαλέξουμε τώρα. Στο A Course in Miracles επίσης διαβάζουμε: “Θα μπορούσα να βλέπω την ηρεμία αντί γι’ αυτό”. Όσο μεγαλύτερη η πρόκληση, τόσο μεγαλύτερη η ευκαιρία. Την ώρα που πολλοί άνθρωποι παραδίνονται στον φόβο και στον πανικό, κάποιοι άλλοι χρησιμοποιούν αυτόν τον χρόνο για να κάνουν κάτι καλό. Όπως ένας άνθρωπος από την Αυστραλία που είδε μια πολύ μεγάλη ουρά να περιμένει να εξυπηρετηθεί σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Πήγε στην τράπεζά του πήρε 10.000$ και έδωσε σε κάθε άτομο από 100$. “Η τεράστια ανταμοιβή μου ήταν που έβλεπα τα πρόσωπά τους να φωτίζονται,” κατέθεσε ο ίδιος. Επίσης είναι και το πλήρωμα κάποιων αερογραμμών στην Αγγλία που δεν μπορούσαν να εργαστούν λόγω της απαγόρευσης των πτήσεων. Έστησαν αίθουσες φιλοξενίας στα νοσοκομείο και πρόσφεραν αναψυκτικά στο εξουθενωμένο νοσηλευτικό προσωπικό. Μια φίλη μου στην Πορτογαλία που δεν μπορούσε να ταξιδέψει, ανακάλυψε αρκετούς ηλικιωμένους στην πολυκατοικία της που χρειάζονταν βοήθεια. Τους μαγείρευε, τους πήγαινε στα ιατρικά ραντεβού τους και ανέπτυξε βαθιές σχέσεις μαζί τους. Ο συγγραφέας George Eliot αναρωτήθηκε “Γιατί έχουμε έρθει σε αυτόν τον κόσμο, αν όχι για να κάνουμε τις ζωές των άλλων ευκολότερες;” Η πρώτη φράση στο βιβλίο του Charles Dickens Ιστορία δύο πόλεων, σε ελεύθερη μετάφραση είναι: ” Ήταν η καλύτερη και ταυτόχρονα η χειρότερη των εποχών…”. Αυτό είναι αληθινό για κάθε εποχή. Πάντα υπάρχει το φως και το σκοτάδι, το καλό και το κακό, η σοφία και η βλακεία. Ο καθένας μας διαλέγει με ποιο στοιχείο του κόσμου θα πορευθεί. Zούμε τον κόσμο που ταιριάζει με τις σκέψεις μας. Κάθε μας σκέψη είναι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα σε έναν κόσμο, προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Αν θες να ζεις στην καλύτερη εποχή, πρέπει να κάνεις τις καλύτερες σκέψεις. *ένα κείμενο του Alan Cohen

Κι εκεί που ξεκίνησα με την απόφαση να γράψω κάτι σήμερα – 4 Μαΐου 2020 – για τη Μεγάλη Έξοδο, πέφτω επάνω σε ένα κείμενο και… διαβάζοντάς το, σταματάω. Εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο αυτό που έχω στο νου μου και – ελπίζοντας να μην έχεις αντίρρηση Agnes Alice Mariakaki – τοποθετώ εδώ μια μικρή παράγραφο από το κείμενό σου: “Η ζωή θα πάει μπροστά με αυτούς που κατανοούν πως οι μεγάλες και βαθιές κρίσεις αλλάζουν τον κόσμο. Γιατί αυτές οι μεγάλες κρίσεις μας αναγκάζουν να σκεφτούμε, να ιεραρχήσουμε, να γραπωθούμε στις αξίες μας, να στύψουμε την πέτρα, να θερίσουμε τα σύννεφα και να δημιουργήσουμε το καινούριο!” Υπάρχουν στιγμές, είτε στον καθένα μας προσωπικά είτε σε όλους μας μαζί σαν ανθρωπότητα, που έρχεται η μεγάλη καταιγίδα. Ξαφνικά και απροειδοποίητα, λέμε, προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας. Όλα καλά, ησύχασε εαυτέ μου… Αλλά στον πλανήτη γη, τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά κι αναίτια, όλα πατάνε γερά στο νόμο “αιτίας και αποτελέσματος”. Κι έτσι κλείσαμε τις πόρτες για να θεραπευτούμε. Κι αναταράχτηκαν τα μέσα μας, ψυχή και σώμα μαζί, συνειδητά ή ασυνείδητα. Άλλοι κλείνοντας τα μάτια να προστατευτούν κι άλλοι ανοίγοντας ολόκληρο τον εαυτό στο βίωμα. Όλοι όμως ήμασταν μαζί! Κι ας μη γελιόμαστε με τις διαφορετικές συμπεριφορές που βγάζει ο καθένας μας γιατί τα συναισθήματα, δικά μου, δικά σου, όλων μας… ίδια είναι στην καταιγίδα. Ο κάθε ένας από μας, τόσο ανθρώπινα ανθρώπινος… Μέσα στην καταιγίδα ο καθένας από μας βιώνει και φόβο και ανασφάλεια και ξυπνάνε έτσι μέσα του τα “δρακουλίνια” του φόβου, του θυμού κι επιτίθεται στους άλλους ή στον εαυτό του. Το ίδιο πράγμα είναι. Όμως ταυτόχρονα είδα να ξυπνάει κι αυτό το μεγαλείο της ανθρώπινης καρδιάς, της συμπόνιας, της καλοσύνης, κι εκείνος ο ηρωισμός που μόνο οι “τρελές” και γενναίες καρδιές μπορούν να βάλουν σε δράση και δεν μιλάω μόνο γι αυτούς τους επαγγελματίες που κέρδισαν το σεβασμό και το χειροκρότημα μας. Μιλάω για σένα, για τον καθένα, για όλους τους ανθρώπους, γιατί όλοι πλήρωσαν και πληρώνουν ακόμα το δικό τους τίμημα, με τον οποιοδήποτε τρόπο. Σ’ αγαπάω άνθρωπε, γιατί ξέρω πως είσαι μέρος μου, όπως κι εγώ είμαι μέρος σου, αφού νιώθω αυτά που νιώθεις, και ζω αυτά που οι πράξεις σου μαζί με τις δικές μου πράξεις δημιουργούν γύρω μας. Και ξέρω, έχω δει τα θαύματα που μπορείς να κάνεις κι εσύ κι εγώ. “Θαύματα” που μια στενή λογική δεν τα χωράει. Και κάθε καταιγίδα είναι μια πρόσκληση, και πρόκληση μαζί, για όλους μας. Και δεν μας μένει επιλογή άλλη από το να τη δεχτούμε. Έχει ειπωθεί με διάφορους τρόπους από τους μεγάλους δασκάλους πως όλος ο πόνος του ανθρώπου έχει τις ρίζες του σε μία και μόνη ψευδαίσθηση: Ο άνθρωπος πιστεύει πως ζει μέσα στον κόσμο, ενώ στην πραγματικότητα ολόκληρος ο κόσμος ζει μέσα στον άνθρωπο και εκεί μέσα του, είναι που δημιουργείται. Πιστεύει, πως ο κάθε άνθρωπος είναι αποκομμένος και ξεχωριστός από τους υπόλοιπους, ενώ στην πραγματικότητα οι άνθρωποι συνδέονται μέσα από τις σκέψεις τους και μαζί, συν-δημιουργούν αυτό που ζουν. Σ’ αγαπάω άνθρωπε της γκρίνιας, των θαυμάτων, της αγάπης, της ατέλειωτης ομορφιάς που κρύβεις στην καρδιά σου. Ας γίνει αυτή η “Μεγάλη Έξοδος” η αρχή μιας καινούργιας συν-δημιουργίας ενός καλύτερου και ομορφότερου κόσμου!   Βένα Καλογήρου

Αγαπημένοι μου μαθητές του ΑποφασίΖΩ, φίλοι και φίλες, Θεώρησα υποχρέωσή μου να κοινοποιήσω τις απόψεις μου για το φαινόμενο του κορονοϊού (COVID-19) που αντιμετωπίζει και η Ελλάδα μας.Δεν είμαι ούτε γιατρός ούτε έχω κάποια άλλη ειδικότητα σχετική με το θέμα, αλλά έχω άποψη σχετικά με την ατομική μας συμπεριφορά απέναντι σ’ αυτό το φαινόμενο.Πιστεύω βαθιά στο «ΕΜΕΙΣ» και είμαι απόλυτα αντίθετος στο «ΕΓΩ». Κανένας μας δεν μπορεί να ζήσει απομονωμένος από τους άλλους. Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, υπάρχω γιατί υπάρχεις και υπάρχεις γιατί υπάρχω.Τι άλλο όμως μπορεί να σημαίνει αυτή η τοποθέτηση εκτός από το «νοιάζομαι για σένα και χρειάζεται να νοιάζεσαι για μένα»;Κυκλοφορούν πάρα πολλές απόψεις για το «πώς» και «γιατί» συμβαίνει αυτό που συμβαίνει. Οικονομικός πόλεμος για την αναδιάρθρωση της παγκόσμιας οικονομίας, επιθετική μείωση του πληθυσμού, μάχη για παγκόσμια επικράτηση κάποιων μυστικών κέντρων και ένα σωρό άλλες απόψεις κυκλοφορούν καθημερινά από όλους μας. Ταυτόχρονα κυκλοφορούν και απόψεις από το άλλο άκρο, του στυλ «έλα μωρέ, μια μορφή γρίπης είναι», «δεν παθαίνω τίποτε εγώ», «παραμύθια είναι όλα, από την απλή γρίπη πεθαίνουν περισσότεροι» κλπ.ΚΑΜΙΑ από όλες αυτές όμως δεν αποδεικνύεται. Όλες είναι υποθέσεις. Μπορεί κάποια από αυτές να αποδειχθεί αληθινή μπορεί όμως και να αποδειχθεί ότι όλες ήταν απλά υποθέσεις. Κανείς μας δεν ξέρει ποια είναι η αλήθεια.Αν, λοιπόν, δεχθούμε πως δεν ξέρουμε την αλήθεια, εμείς τι επιλέγουμε να κάνουμε;Προσωπικά πιστεύω ότι οφείλουμε να δράσουμε κάνοντας αυτό που θα έχει τη λιγότερη δυνατή ζημιά και το μεγαλύτερο κέρδος για ΟΛΟΥΣ μας. Και ποιο είναι αυτό; Αυτό που μας λένε οι ειδικοί επιστήμονες. Να εφαρμόσουμε τα μέτρα ατομικής και κοινωνικής προφύλαξης. Είναι σίγουρο πως κάποια από αυτά τα μέτρα είναι πολύ επώδυνα και κάποια ίσως μας φαίνονται υπερβολικά και παράλογα. Όμως ας αφήσουμε στην άκρη, για λίγο έστω, τον ξερολισμό μας. Εγώ μπορεί να πιστεύω το Α ή το Β, είναι δικαίωμά μου, όμως το «ΕΜΕΙΣ» απαιτεί να εφαρμόσω στην πράξη αυτό που μου ζητάει το κοινωνικό σύνολο έστω κι αν έρχεται κόντρα με τα δικά μου πιστεύω.Οι αποφάσεις που πήρε το ΑποφασίΖΩ για την ακύρωση των σεμιναρίων του μέχρι νεοτέρας και για τη συνέχιση των Ακαδημιών του μέσω τηλεδιασκέψεων ήταν πολύ επώδυνες για όλους μας. Πολλοί από τους μαθητές μας αντέδρασαν, όμως πρέπει να μην ξεχνάμε ότι πάνω απ’ όλα είναι το «ΕΜΕΙΣ», αυτό που απαιτεί το κοινωνικό μας σύνολο.Είμαι βέβαιος ότι «και τούτο θα περάσει» και φεύγοντας, μαζί με το όποιο τίμημα, θα μας έχει αφήσει και κάποια μαθήματα που θα μας έχουν κάνει πιο δυνατούς και πιο σοφούς. Με αγάπη, προς τους εαυτούς μας και προς τους άλλους, σας εύχομαι καλή δύναμη… Αντώνης Καλογήρου

Είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή της σκαρφαλώνοντας πολύ ψηλά βουνά. Ήταν αυτό που ήξερε να κάνει. Σκαρφάλωνε συνέχεια. Ανέβαινε τα απότομα βράχια, σκαρφάλωνε όλο και ψηλότερα, το σώμα της έγινε πολύ δυνατό και το σκαρφάλωμα, ήταν πια τόσο φυσικό γι’ αυτήν όσο και η αναπνοή. Όταν έφτανε σε μια κορυφή, ξεκινούσε να σκαρφαλώνει για την επόμενη. Κάποια μέρα, η γυναίκα έφτασε σε μια πανέμορφη γαλάζια λίμνη που υπήρχε εκεί ανάμεσα στα βουνά. Δεν είχε δει ποτέ της λίμνη• και μάλιστα, δεν ήξερε καν τι είναι λίμνη. Ατένιζε την παράξενη έκταση μπροστά της και συμπέρανε ότι έπρεπε να είναι κάποιο ασυνήθιστο είδος γαλάζιου βουνού. Επειδή ο μόνος τρόπος να συνεχίσει το ταξίδι της ήταν να διασχίσει εκείνο το αλλόκοτο γαλάζιο πράγμα, αποφάσισε ότι αυτό ακριβώς έπρεπε να κάνει. Έτσι, η γυναίκα περπάτησε μέχρι το νερό κι άρχισε να προσπαθεί να “σκαρφαλώσει τη λίμνη” με τις ίδιες κινήσεις που χρησιμοποιούσε για να σκαρφαλώσει το βουνό. Στην αρχή, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί δε σημείωνε καμιά πρόοδο, και όχι μόνο αυτό, αλλά ένιωθε και εξαντλημένη. Έτσι, συγκέντρωσε όλη την ενέργεια που διέθετε το δυνατό της σώμα και προσπάθησε ακόμη πιο σκληρά να “σκαρφαλώσει”, βάζοντας το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, χρησιμοποιώντας τα χέρια της για να γραπωθεί από τα “γαλάζια βράχια”. Όμως κάθε της προσπάθεια ήταν μάταιη. Έπεφτε συνέχεια με τα μούτρα στο νερό και δεν προχωρούσε ούτε πόντο. “Τι κάνεις εκεί κοπέλα μου;” της φώναξε ένας άντρας που έπλεε άνετα στην επιφάνεια της λίμνης. “Εσύ τι νομίζεις ότι κάνω;” απάντησε η γυναίκα με το πρόσωπο κατακόκκινο από την προσπάθεια. “Σκαρφαλώνω τη λίμνη”. “Δεν αμφιβάλλω ότι είσαι εξαιρετική στο σκαρφάλωμα στα βουνά”, απάντησε ευγενικά ο άντρας της λίμνης. “Όμως αυτή σου η δεξιότητα δε θα σε βοηθήσει εδώ στη λίμνη. Χρειάστηκε ένα είδος σοφίας για να σε φτάσει στην κορυφή του βουνού: έπρεπε να κάνεις τη δύναμή σου ισχυρότερη από κείνο. Τώρα χρειάζεται να μάθεις ένα άλλο είδος σοφίας: να παραδοθείς, να αφεθείς στη δύναμη του νερού. Εδώ δε χρειάζεται να προσπαθείς σκληρά. Και μάλιστα, όσο λιγότερο προσπαθείς, τόσο καλύτερα θα τα καταφέρεις!” Κι έτσι, ο άντρας της λίμνης έμαθε στη γυναίκα του βουνού να αφήνεται και πως η δύναμη της παράδοσης είναι το ίδιο ισχυρή μ’ εκείνη της προσπάθειας.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/6″][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]Αγαπώ πολύ αυτή την ιστορία. Έρχεται στο νου μου εκείνες τις φορές που ο εαυτός μου επιμένει να κάνει τα πράγματα με το δύσκολο τρόπο. Θυμάμαι τότε τη “γυναίκα της λίμνης” και πως όταν κάτι κολλάει, δεν προχωράει, χρειάζεται ν’ αλλάξεις τρόπο, ν’ αλλάξεις στρατηγική. Κάποιες φορές χρειάζεται να αφεθείς με εμπιστοσύνη στη ροή της ζωής, να αφεθείς με εμπιστοσύνη στη σοφία του εαυτού σου και τότε με έκπληξη ανακαλύπτεις πόσο εύκολα έρχονται οι λύσεις.   Βένα Καλογήρου